Οι λαϊκιστές στην Ελλάδα μπορεί να εξελιχθούν στους καλύτερους μαθητές των πιο αυταρχικών καθεστώτων.
Είναι πολλές οι φορές στον δημόσιο λόγο που γίνεται επίκληση των μεθόδων του Στάλιν και του καθεστώτος Κιμ στην Πιονγιάνγκ, στη Βόρεια Κορέα, για μία εμφατική αναφορά στη σκληρή, αυταρχική και αντιδημοκρατική άσκηση της πολιτικής εξουσίας, όπου το ζητούμενο είναι η εξόντωση του πολιτικού αντιπάλου ή όποιου δεν εναρμονίζεται με τις κρατικές απόψεις.
Προφανώς ο Στάλιν και ο Κιμ είναι μακριά στον χωροχρόνο από την Ελλάδα και ίσως και να είναι υπερβολή η όποια σύγκρισή τους με ένα πολιτικό πρόσωπο ή σχηματισμό στη χώρα μας.
Για παράδειγμα, στη Βόρεια Κορέα εκτελούνται ακόμη και μαθητές επειδή παρακολουθούν το Squid Game και προγράμματα από ξένα μέσα ενημέρωσης, ενώ θάνατος είναι η τιμωρία και για όσους ακούνε K-pop, ένα είδος της νοτιοκορεατικής μουσικής, με τους λιγότερο εύπορους να είναι καταδικασμένοι να υποστούν τις πιο σκληρές τιμωρίες, σε αντίθεση με τους πλουσιότερους που μπορούν να λαδώσουν αξιωματούχους και να αποφύγουν τη δίωξη.
Πουθενά αλλού στον κόσμο, ενδεχομένως, δεν υπάρχει τέτοια ακρότητα. Η πολιτική τοξικότητα και οι στρατηγικές πολιτικής εξόντωσης, όμως, έχουν διαβαθμίσεις και θεωρητικά παίζουν με όρους κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Και μπορεί ο Κιμ και ο Στάλιν να είναι οι παροιμιώδεις αναφορές, αλλά η ελληνική αντιπολίτευση επιμένει να αποδεικνύει ότι μπορεί να εξελιχθεί στον καλύτερο μαθητή.
Πορεύεται σταθερά στην πολιτική ζωή, με αυταρχική, ακραία πολιτική συμπεριφορά και πολιτικό λόγο που καλλιεργεί την τοξικότητα, την πόλωση και τον διχασμό.
Τα πολιτικά νοσηρά περιστατικά στο Κοινοβούλιο είναι πολλά, με τα κόμματα της αντιπολίτευσης να… κάνουν καριέρα ποντάροντας στην εχθροπάθεια, στο μίσος και στον λαϊκισμό. Κραυγάζουν για την κυβέρνηση, με εμπρηστική ρητορική και πολεμικές εκφράσεις, όπως «τα χέρια της στάζουν αίμα», αλλά και ευθείες απειλές ότι «θα τους βάλουν όλους φυλακή».
Κόμματα που κυβέρνησαν, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, ψηφίζουν «παρών» στην άρση ασυλίας βουλευτών της ΝΔ, με την… κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Είχε προηγηθεί για έναν χρόνο η αναζήτηση για το περίφημο ξυλόλιο, μέχρι να εξαφανιστούν οι γνωστοί-διακεκριμένοι «εμπειρογνώμονες», να έρθει η διάψευση και να πέσει βαριά σιωπή.
Ανιστόρητες επιθέσεις περί δήθεν χούντας Μητσοτάκη, σκανδαλολογία, ανέξοδη δήθεν ηθικολογία, αγοραίες εκφράσεις και ύβρεις για… Καμόρα, μαφία και παρακράτος καταλύουν κάθε επίφαση θεσμικότητας κομμάτων που θέλουν να πρωταγωνιστούν ή και να κυβερνήσουν.
Ένδεια και αδυναμία των αντιπολιτευόμενων να αρθρώσουν πολιτικό λόγο, να πείσουν ότι μπορούν να εκφράσουν μια νέα πορεία της χώρας. Τελούν μόνιμα σχεδόν σε κατάσταση νευρικής κρίσης, μπροστά σε διαρκή αδιέξοδα και οδηγούν το πολιτικό σύστημα σε απαξία και τη Βουλή σε υποβάθμιση. Παριστάνουν τους ανυποψίαστους για παράνομες επιδοτήσεις αγροτών, φοροδιαφυγή, διαφθορά και στήνουν… πολιτικές κρεμάλες.
Μόνιμα προσηλωμένοι και… νοσταλγοί των «Αγανακτισμένων» στις «πάνω» και «κάτω» πλατείες, της περιόδου της οικονομικής κρίσης, όταν καθύβριζαν τους πάντες και προπηλάκιζαν σπέρνοντας το μίσος και τον διχασμό. Όταν έστηναν λαϊκά δικαστήρια και εκτόξευαν απειλές πως θα κλείσουν στη φυλακή τους… αντιφρονούντες.
Στην παρούσα συγκυρία ορέγονται την πτώση του Μητσοτάκη, συμμαχούν ακόμη και με τον διάβολο για να ενισχύσουν τις στείρες καταγγελίες τους, αλλά συνεχώς τον βρίσκουν μπροστά τους. Βλέπουν ξανά τη ΝΔ , με την όποια φθορά της πολυετούς διακυβέρνησης, να εμφανίζεται με διπλάσια ποσοστά από το δεύτερο οριακά ΠΑΣΟΚ με +/- 0,2% από την Πλεύση Ελευθερίας.
Η όποια αντιπολίτευση, από την Ακροδεξιά και τους φανατισμένους θρησκόληπτους μέχρι την Ακροαριστερά, στηρίχθηκε στην τοξικότητα και στις ακραίες εκφράσεις εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Λογαριασμοί των social media και στρατευμένα δημοσιεύματα επιδόθηκαν σε εκστρατείες κατασυκοφάντησης. Θεωρίες συνωμοσίας για τα εμβόλια και την πανδημία. Υβριστικά #hashtags στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, απροκάλυπτη εκστρατεία σκευωρίας στην υπόθεση Novartis, με «ιερή» αποστολή τον διασυρμό και την εξόντωση δέκα πολιτικών αντιπάλων. Θεωρίες συνωμοσίας για «ξυλόλια» και χαμένα βαγόνια στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, με μία αδίστακτη, πρωτοφανή εργαλειοποίηση του ανθρώπινου πόνου.
Η αντιπολίτευση δεν αμφιταλαντεύτηκε ποτέ. Τιμούσε… ευλαβικά και με κάθε αφορμή την παλιά και δοκιμασμένη τακτική: Την εργαλειοποίηση και ενεργοποίηση των κοινωνικών αντανακλαστικών, κόντρα στον… κακό Μητσοτάκη και στην… επικίνδυνη κυβέρνησή του. Την τροφοδοσία του λαϊκού συναισθήματος με οργή και μίσος. Την κοινωνική εξέγερση, που ντοπάρεται με έναν τυφλό και παθιασμένο αντιμητσοτακισμό.
Τούτες οι ταραγμένες ημέρες του πολέμου στη Μέση Ανατολή και η επίδρασή τους στη χώρα μας, οι κίνδυνοι που μπορεί να εμφανιστούν και το αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία και την οικονομία, είναι βέβαιο ότι απαιτούν πολιτικές επιλογές που θα έχουν τη δυναμική για σιγουριά, ασφάλεια και σταθερότητα.
Οι κραυγές, οι τερατολογίες, οι υπερβολές, το «όχι» σε όλα, οι συνεχόμενες θεωρίες συνωμοσίας, η δικαιοσύνη του δρόμου, με τα λαϊκά δικαστήρια να στήνονται σε γειτονιές και πλατείες, και η επικράτηση –με κάθε μέσο και τρόπο– του διχασμού δεν βρίσκουν ευήκοα ώτα…
Και επειδή ξεκινήσαμε με Κιμ, να κλείσουμε με Στάλιν. Στη… μοιρασιά των Βαλκανίων, τον Οκτώβριο του 1944, με τον Τσόρτσιλ, ο Βρετανός σχολίασε ότι «αν οι Έλληνες αποκτήσουν μόρφωση και ενότητα, αλίμονό μας» και ο Στάλιν απάντησε: «Οι Έλληνες δεν έχουν συνηθίσει να συζητούν, γι’ αυτό αλληλοσφάζονται»!
