Στις 26 Μαΐου πιάνει λιμάνι –κατά τις αινιγματικές αναρτήσεις και τις συμβολικές ανακοινώσεις– το νεόκοπο πολιτικό πλεούμενο του Αλέξη Τσίπρα.
Ανακατασκευασμένο και φτιασιδωμένο ενδεχομένως, με… θαλασσοδαρμένο πλήρωμα και ναύτες. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, πάντως, μάλλον φαντάζεται ότι στις 26 Μαΐου θα επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή με ένα δικό του Μπαϊράμι.
Απομένει να φανεί αν θα είναι Σεκέρ Μπαϊράμι ή Κουρμπάν Μπαϊράμι. Γιορτή για το Τέλος της Νηστείας ή Γιορτή Θυσίας. Γιατί επί δικής του διακυβέρνησης ζήσαμε και νηστεία και θυσία.
«Πολύτιμο» φορτίο στο κόμμα παραμΙθάκη το πολιτικό rebranding του Τσίπρα, ενώ στην πλώρη ανεμίζει η σημαία των Λωτοφάγων. Κάπως έτσι ονειρεύεται ο καπετάνιος Οδυσσέας-Τσίπρας το πολιτικό του Μπαϊράμι, με μπόλικο πιοτό της λησμονιάς να ρέει…
Τι να πρωτοθυμηθούμε
Κανείς να μη θυμηθεί τους τριάντα και πλέον φόρους που επέβαλε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το οικονομικό φορτίο πάνω από 100 δισ. ευρώ από το τρίτο μνημόνιο, τη μακροπρόθεσμη επιβάρυνση του δημόσιου χρέους και τις επιπτώσεις των χειρισμών της διαπραγμάτευσης στην οικονομία.
Κανείς να μη θυμηθεί την αποφυλάκιση βαρυποινιτών και τα… παραϋπουργεία Δικαιοσύνης, με επιτελάρχη τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, τον επονομαζόμενο Ρασπούτιν. Κανείς να μη θυμηθεί ότι το 2019 η Ελλάδα ήταν η τελευταία από τις 27 χώρες της ΕΕ σε ανάπτυξη.
Ο ταξιδιάρης Τσίπρας άλλαξε πολλούς ρόλους. Πότε ριζοσπάστης αριστερός –πολιτικός απόγονος του Αρη Βελουχιώτη– καλούσε σε πόλεμο απέναντι στους… Τσολάκογλου, έτσι για πείσμα και γινάτι μιας εμφυλιοπολεμικής ρητορείας.
Μετά φόρεσε το κοστούμι –χωρίς γραβάτα– του πρωθυπουργού, ο οποίος δεν έσκισε τα μνημόνια και δεν πέταξε κλοτσηδόν από τη χώρα την τρόικα, αλλά πρόσφερε στο «διευθυντήριο» των Βρυξελλών τα ασημικά, τα μπακίρια και την ακίνητη περιουσία της χώρας για 99 χρόνια.
Έταξε ότι θα χορέψει τις αγορές με νταούλια και ζουρνάδες και… χάρισε στη χώρα έναν διαρκή φόβο και ανασφάλεια, με το διχαστικό δημοψήφισμα και τις κλειστές τράπεζες.
Το 2019, όταν ηττήθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έγινε ένας μετριοπαθής αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για να μεταπηδήσει σύντομα στην αριστερή εξαλλοσύνη.
Από το «Παλλάς» –όπου ξεκίνησε το ταξίδι της η «Ιθάκη»– και τη διακριτότητα πλατείας και εξώστη για τις θέσεις πληρώματος και ναυτών, μεταμορφώθηκε σε έναν ελπιδοφόρο αρχηγό της δήθεν προοδευτικής παράταξης του 2026.
Από το 2015 μέχρι σήμερα, ο Τσίπρας «καπετανεύει» στο ίδιο πολιτικό σκαρί και ταξιδεύει με το ίδιο πλήρωμα, αν εξαιρέσεις τους… εφέδρους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου με τους οποίους συγκυβέρνησε. Πότε ξεσκαρτάρει το πολιτικό προσωπικό με κινήσεις στο προσκήνιο, αλλά και στο παρασκήνιο, πότε οδηγεί τη βάρκα σε μη ασφαλή λιμάνια (με διχαστικά συνέδρια και Κασσελάκηδες) και τελικά τη ρίχνει στα βράχια, αφού προηγουμένως την έχει εγκαταλείψει. «Η τράτα μας η κουρελού, η χιλιομπαλωμένη, όλο την εμπαλώναμε κι όλο ήταν ξηλωμένη», όπως λέει και το νησιώτικο τραγούδι...
Σήμερα, ο Τσίπρας μαζεύει κομμάτια από το σκαρί του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΕΑΡ για να κατασκευάσει ένα νέο πολιτικό πλεούμενο. Με την ίδια ενδεχομένως διαδικασία θα συμπληρώσει και το απαραίτητο πλήρωμα, δίνοντας στέγη και πολιτική τροφή σε… θαλασσοδαρμένους της Κουμουνδούρου και… οδοιπόρους της Νέας Αριστεράς.
Στην επιστροφή του, ο Αλέξης Τσίπρας δεν εμφανίζεται να μετανοεί για τη λεγόμενη «υπερήφανη διαπραγμάτευση» και τις υπερφίαλες επιδιώξεις του με στόχο να μας χαρίσει η Ευρώπη τα χρέη και να καταργήσει τα ελληνικά μνημόνια.
Ακόμα και σήμερα, πιστεύει ότι βοήθησε τελικά την Ελλάδα να επωμιστεί λιγότερα μνημονιακά βάρη. Δείχνει ότι δεν έχει αντιληφθεί ή προσποιείται ότι δεν έχει αντιληφθεί πως ίσως η εξάμηνη συγκρουσιακή διαπραγμάτευση με την ΕΕ, το διχαστικό δημοψήφισμα, το κλείσιμο των τραπεζών και το τρίτο μνημόνιο όχι μόνο ζημίωσαν τη χώρα με επιπλέον 100 δισ. ευρώ, αλλά και ενέτειναν τη λιτότητα για τουλάχιστον δύο χρόνια. Η Κομισιόν «έβλεπε» ανάπτυξη 2,9% το 2015 και 3,7% το 2016. Η πολιτική της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το 2015 έφερε την… ανατροπή. Το 2015 έκλεισε με ύφεση -0,3% και το 2016 με -0,2% .
Οι «μύθοι» συνεχίζονται
Ο Τσίπρας γράφει «μύθους» για να αποκρύψει την αλήθεια και σαν καπετάνιος κάνει ελιγμούς και στραβοτιμονιές για να πείσει ότι ο… γιαλός είναι στραβός! Αν συνέχιζε τη διαπραγμάτευση από το σημείο που την άφησε η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και συγκρούονταν για το mail Χαρδούβελη, το κόστος υπολογιζόταν στο 1 δισ. ευρώ και όχι 100!
Υποστηρίζει ότι βρήκε άδεια ταμεία. Δεν υπήρχε, άραγε, συμφωνία κυβέρνησης Σαμαρά-Ευρωπαίων για πιστοληπτική γραμμή ως τον Μάρτιο του 2015, υπό την προϋπόθεση ότι η νέα κυβέρνηση δεν θα χρειαστεί περισσότερο για να υπογράψει τη δική της συμφωνία και τη συνέχιση του προγράμματος που έδειχνε έξοδο από τα μνημόνια το 2017.
Ο Τσίπρας αποφάσισε να πάρει τα βουνά και να ξεκινήσει... αντάρτικο. Αντάρτικο και για τις αγορές, ήταν η επιλογή του, ενώ η οικονομία ύστερα από συνεχείς τριετίες ύφεσης είχε επιστρέψει από το φθινόπωρο του 2014 στις αγορές και στην ανάπτυξη, έστω με το ασταθές 0,4%. Αυτός ήθελε να στήσει χορό με ζουρνάδες και με νταούλια. Το κρίσιμο είναι ποιοι και πόσοι είναι διατεθειμένοι να λησμονήσουν τις καταστροφικές στραβοτιμονιές και να μετοικήσουν στη Χώρα των Λωτοφάγων…
