Οι ανακοινώσεις του Αλέξη Τσίπρα για νέο φορέα και η κρίση με τον Παύλο Πολάκη επιταχύνουν τη διάλυση ισορροπιών στον χώρο της ελληνικής αριστεράς.
Η επίσημη αντίστροφη μέτρηση για τις ανακοινώσεις του Αλέξη Τσίπρα στις 26 Μαΐου επιβεβαιώνει ότι ο χώρος της κεντροαριστεράς και της ευρύτερης αριστεράς εισέρχεται σε περίοδο βαθιάς πολιτικής αναδιάταξης και σκληρών εσωτερικών συγκρούσεων. Το νέο πολιτικό εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού, οι δημόσιες διαφοροποιήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, η κρίση με τη διαγραφή Πολάκη και οι ανταγωνισμοί με ΠΑΣΟΚ και Νέα Αριστερά δημιουργούν ένα εκρηκτικό σκηνικό, όπου κυριαρχούν η αβεβαιότητα, οι προσωπικές στρατηγικές και η μάχη πολιτικής επιβίωσης. Αντί για εικόνα ανασύνταξης της προοδευτικής παράταξης, διαμορφώνεται μια εικόνα κατακερματισμού με ανοιχτά μέτωπα σε όλα τα επίπεδα.
Το βίντεο – προπομπός της 26ης Μαΐου με το σύνθημα «Ούτε νωρίς ούτε αργά, τώρα είναι η ώρα» επιχειρεί να παρουσιάσει την επιστροφή Τσίπρα ως ιστορική επανεκκίνηση. Στην πραγματικότητα όμως, αποτυπώνει και το βαθύ αδιέξοδο ενός πολιτικού χώρου που εδώ και χρόνια αδυνατεί να βρει σταθερό βηματισμό μετά την εκλογική κατάρρευση του 2023. Ο πρώην πρωθυπουργός επιδιώκει να εμφανιστεί ως ο μοναδικός παράγοντας που μπορεί να επανασυσπειρώσει δυνάμεις, αλλά η ίδια του η επιστροφή λειτουργεί ήδη διαλυτικά για τα κόμματα που άφησε πίσω του.
Το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ;
Οι δημόσιες τοποθετήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτουν το μέγεθος της κρίσης. Άλλοι μιλούν ανοιχτά για το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ «όπως τον ξέραμε», άλλοι διαβεβαιώνουν ότι δεν τίθεται ζήτημα αυτοδιάλυσης, ενώ παράλληλα η υπόθεση Πολάκη εξελίσσεται σε εσωκομματικό εμφύλιο. Η Κουμουνδούρου εμφανίζεται να χάνει τον έλεγχο των εξελίξεων, την ώρα που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε εσωτερικές αντιδράσεις, προσωπικές φιλοδοξίες και την πίεση που προκαλεί η επιστροφή Τσίπρα στο προσκήνιο.
Η ειρωνεία είναι ότι ενώ ο νέος φορέας παρουσιάζεται ως απάντηση στην «ανάγκη ανασυγκρότησης» της προοδευτικής παράταξης, ήδη προκαλεί νέο κύκλο εσωστρέφειας και αλληλοϋπονόμευσης. Το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει τον Τσίπρα ως απειλή για τον χώρο της κεντροαριστεράς, η Νέα Αριστερά βλέπει τον πολιτικό της χώρο να συρρικνώνεται, ενώ στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ επικρατεί σύγχυση για το αν το κόμμα θα μετασχηματιστεί, θα απορροφηθεί ή θα οδηγηθεί σε νέα διάσπαση.
Την ίδια στιγμή, η κοινωνία παρακολουθεί έναν πολιτικό χώρο που μοιάζει περισσότερο απορροφημένος από εσωτερικές καρέκλες, προσωπικές επαναφορές και μηχανισμούς επιβίωσης παρά από την παραγωγή σοβαρής εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης. Οι αιχμές του ΚΚΕ περί «σουλατσαρίσματος για καρέκλες» και οι επιθέσεις από κυβέρνηση και αντιπολίτευση βρίσκουν έδαφος ακριβώς επειδή η εικόνα της αριστεράς παραμένει απολύτως κατακερματισμένη.
Ο Αλέξης Τσίπρας ποντάρει ότι μπορεί να εμφανιστεί ως ο άνθρωπος της «νέας αρχής». Ωστόσο, η επιστροφή του δεν γίνεται σε πολιτικό κενό. Συνοδεύεται από βαριά πολιτική μνήμη, από ανοιχτές πληγές στον ΣΥΡΙΖΑ και από ένα εκρηκτικό τοπίο ανταγωνισμών στο οποίο κανείς δεν είναι διατεθειμένος να παραδώσει αμαχητί χώρο και επιρροή. Και όσο πλησιάζει η 26η Μαΐου, τόσο πιο καθαρό γίνεται ότι η μάχη που ξεκινά δεν αφορά μόνο τη Νέα Δημοκρατία, αλλά πρωτίστως την ίδια την επιβίωση και την ηγεμονία στον χώρο της ελληνικής αριστεράς.
