Η δημόσια παρέμβαση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτη Φάμελλου, από το βήμα του Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών επιβεβαίωσε ότι ένα μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης εξακολουθεί να κινείται εκτός πραγματικότητας. Λες και δεν κυβέρνησε ποτέ τη μαύρη τετραετία 2015-2019. Λες και δεν υπέγραψαν οι Συριζαίοι το τρίτο και πιο βαρύ μνημόνιο που θα συνοδεύει για τα επόμενα πολλά χρόνια και θα δεσμεύει τις μελλοντικές κυβερνήσεις.
Δημοσιονομική ευθύνη
Η επιμονή του Σ. Φάμελλου να μιλά για διανομή υπερπλεονάσματος σαν να πρόκειται για διαθέσιμο ταμείο προς πολιτική αξιοποίηση προκάλεσε την άμεση και αιχμηρή απάντηση του Κυριάκου Πιερρακάκη, ο οποίος έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, υπενθυμίζοντας με σαφήνεια τι σημαίνει δημοσιονομική ευθύνη.
Ο υπουργός ξεκαθάρισε για ακόμα μία φορά, μπας και καταστεί ξεκάθαρο στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, στον πρόεδρό του και στο ΠΑΣΟΚ, ότι τα πλεονάσματα δεν είναι προϊόν υπεραπόδοσης που μοιράζεται κατά βούληση, αλλά αποτέλεσμα συγκεκριμένων στόχων που έχουν συμφωνηθεί με τους εταίρους. Τόνισε ότι κάθε ευρώ που υπερβαίνει τον στόχο αξιολογείται στο πλαίσιο της συνολικής πορείας της οικονομίας και δεν μπορεί να μετατραπεί σε παροχές χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο η αξιοπιστία της χώρας. Υπογράμμισε ότι η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να επιστρέψει σε πρακτικές που οδήγησαν σε κρίση και ότι η σταθερότητα που καταγράφεται σήμερα δεν είναι δεδομένη.
Ετσι, από τη μία πλευρά, έχουμε μία αντιπολίτευση που συνεχίζει να υπόσχεται, επιμένοντας σε προτάσεις που αγνοούν πλήρως το πλαίσιο εντός του οποίου λειτουργεί η ελληνική οικονομία, χωρίς να λένε την αλήθεια, ότι η χώρα εξακολουθεί να τελεί υπό ενισχυμένη εποπτεία σε επίπεδο δεσμεύσεων, και από την άλλη, μία γραμμή που επιμένει ότι οι αριθμοί έχουν συνέπειες για την κοινωνία και την ελληνική οικονομία. Ο Κυριάκος Πιερρακάκης, απαντώντας ευθέως στις τοποθετήσεις Φάμελλου, μίλησε για πολιτικές που στο παρελθόν κόστισαν δισεκατομμύρια, για επιλογές που επιβάρυναν τη χώρα και για μια περίοδο όπου η οικονομία οδηγήθηκε σε αδιέξοδο. Εστειλε σαφές μήνυμα ότι οι ίδιες συνταγές δεν μπορούν να επανέλθουν με διαφορετική ρητορική.
Το τρίτο μνημόνιο αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Υπογράφηκε με βαριές δεσμεύσεις για τη χώρα, με υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα για χρόνια, με αυστηρούς όρους εποπτείας και με παρεμβάσεις που περιόρισαν σημαντικά τον βαθμό ελευθερίας της οικονομικής πολιτικής. Η περίοδος εκείνη συνοδεύτηκε από κλειστές τράπεζες, απώλεια εμπιστοσύνης και μια οικονομία που βρέθηκε ξανά στο χείλος της κατάρρευσης. Σήμερα, η ίδια πολιτική δύναμη επιχειρεί να εμφανιστεί ως υπερασπιστής της κοινωνίας, προτείνοντας λύσεις που αγνοούν το πλαίσιο που η ίδια διαμόρφωσε. Αυτό ακριβώς ανέδειξε ο Πιερρακάκης, μιλώντας για εγκληματικά λάθη στη διαχείριση της οικονομίας, για επιλογές που υπονόμευσαν την πορεία της χώρας και για μια αντίληψη που αντιμετώπιζε τα δημόσια οικονομικά ως πεδίο πολιτικών πειραματισμών. Χωρίς αυταπάτες Επέμεινε ότι η χώρα πλήρωσε ακριβά αυτές τις αποφάσεις και ότι η επιστροφή σε τέτοιες λογικές δεν είναι επιλογή. Η έννοια του υπερπλεονάσματος, όπως την παρουσίασε ο Σ. Φάμελλος, συγκρούεται ευθέως με τη σημερινή πραγματικότητα. Κάθε δημοσιονομικός χώρος είναι αποτέλεσμα σκληρών ισορροπιών και αξιολογείται με βάση τις δεσμεύσεις προς τους εταίρους και τις αγορές, αναφέρει η κυβέρνηση. Η περίοδος των εύκολων υποσχέσεων έχει κλείσει με οδυνηρό τρόπο και αυτό δεν μπορεί να διαγραφεί από τη συλλογική μνήμη.
Η παρέμβαση Πιερρακάκη λειτούργησε ως υπενθύμιση ότι η οικονομική πολιτική δεν μπορεί να επιστρέψει σε εποχές αυταπατών. Η προσγείωση, έστω και αν είναι ανώμαλη, είναι αναγκαία. Και αυτή τη φορά, ήρθε με όρους που δύσκολα αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας.
