Ο Σωκράτης Φάμελλος υπόσχεται πολιτική αλλαγή, αλλά η συνέντευξή του αποκαλύπτει έναν ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβισμένο στη ρητορική και μακριά από την κοινωνία.
Ο Σωκράτης Φάμελλος δηλώνει με στόμφο ότι «δεν μπήκε στην πολιτική για την καρέκλα». Το πρόβλημα είναι πως εδώ και μήνες μιλά σαν να έχει ήδη χάσει και την καρέκλα και το ακροατήριο. Η συνέντευξή του στο nonpapers.gr είναι ένα μακροσκελές πολιτικό μανιφέστο αυτοεπιβεβαίωσης: πολλές λέξεις, βαριά ιδεολογικά φορτία, μηδενικό αποτέλεσμα. Ένας αρχηγός που περιγράφει διαρκώς τι θα έπρεπε να είναι η Αριστερά, χωρίς να εξηγεί γιατί αυτή που ηγείται δεν πείθει ούτε τους δικούς της.
Η αποδόμηση ξεκινά από την υπόθεση Παππά. Ο Φάμελλος εμφανίζεται αυστηρός, αξιακός, αδιάλλακτος. Μόνο που ξεχνά το βασικό: το πρόβλημα δεν ήταν η διαγραφή, αλλά η επιλογή. Η «αυτοκριτική» του καταλήγει σε γενικόλογες αναφορές περί δημοσκοπικών πειρασμών και lifestyle προσώπων, λες και όλα έγιναν από μόνα τους. Όταν η σήψη επισημαίνεται πρώτα από πρώην στελέχη του χώρου, όπως ο Σακελλαρίδης, τότε το ζήτημα δεν είναι αξιακό. Είναι δομικό.
Φταίνε όλοι, εκτός από τη σημερινή ηγεσία
Στο πολιτικό δια ταύτα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνει μονότονα το αφήγημα της «προοδευτικής κυβέρνησης», χωρίς όμως να απαντά στο ερώτημα που καίει: γιατί, ενώ «σοβάρεψε», ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίζεται δημοσκοπικά; Η απάντηση Φάμελλου είναι αποκαλυπτική: φταίει το παρελθόν, φταίει η κρίση θεσμών, φταίει η κοινωνία, φταίει η Ευρώπη. Φταίνε όλοι, εκτός από τη σημερινή ηγεσία. Ένας πολιτικός λόγος χωρίς ευθύνη, όσο «προοδευτικός» κι αν αυτοχαρακτηρίζεται, καταλήγει κενός.
Και στο τέλος, το μεγάλο άλλοθι: «δεν μας ενδιαφέρει η καρέκλα». Όταν όμως χρειάζονται είκοσι επαναλήψεις για να το πείσεις, συνήθως δεν πείθεις. Ο Σωκράτης Φάμελλος δεν δείχνει έναν ηγέτη έτοιμο να φέρει πολιτική αλλαγή· δείχνει έναν διαχειριστή παρακμής που μιλά για ενότητα ενώ το κόμμα του συρρικνώνεται. Και κάπως έτσι, η Νέα Δημοκρατία παραμένει κυρίαρχη όχι επειδή δεν έχει προβλήματα, αλλά επειδή απέναντί της δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική. Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό συμπέρασμα της συνέντευξης.
