Η λάθος ανάγνωση των αποτελεσμάτων στις δημοτικές εκλογές της Γαλλίας προκάλεσε κύματα ενθουσιασμού στην εγχώρια Αριστερά, ωστόσο η αλήθεια τους εκθέτει...
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Η επικράτηση της γαλλικής Αριστεράς σε κομβικούς δήμους κατά τις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές έγινε αφορμή από ορισμένους εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων να θριαμβολογήσουν και να κάνουν λόγο για μηνύματα που «δείχνουν τον δρόμο» στην εγχώρια αντιπολίτευση εν όψει των βουλευτικών εκλογών του 2027 και της μάχης απέναντι στην κυβέρνηση και στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η συγκεκριμένη προσέγγιση, ωστόσο, είναι εντελώς επιφανειακή και κάθε άλλο παρά ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αφού οι δυνάμεις της Αριστεράς στη Γαλλία δεν παρουσιάστηκαν παντού ενωμένες και συσπειρωμένες – και εκεί μάλιστα όπου συνέβη αυτό τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που ανέμενε.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Παρίσι και η Μασσαλία, όπου οι υποψήφιοι των Σοσιαλιστών δεν συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις της Ανυπότακτης Γαλλίας, του συνασπισμού δηλαδή της γαλλικής Αριστεράς υπό τον Ζαν-Λικ Μελανσόν. Αντίστοιχα, στη Λυών επικράτησε ο υποψήφιος των Οικολόγων, ο οποίος συνεργάστηκε μεν με την Ανυπότακτη Γαλλία, αλλά όχι με τους Σοσιαλιστές ή τις υπόλοιπες δυνάμεις, όπως π.χ. το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Επίσης, στο Στρασβούργο επικράτησε ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών, ο οποίος απέναντί του είχε τον υποψήφιο της Ανυπότακτης Γαλλίας και το ίδιο συνέβη και σε μικρότερες πόλεις, όπως η Ντιζόν, το Μονπελιέ ή η Νανσί. Ισως το πιο ενδιαφέρον παράδειγμα όμως είναι ότι η γαλλική Αριστερά ηττήθηκε στον β' γύρο σε αρκετές περιπτώσεις όπου κατέβηκε ενωμένη, όπως στη Λιμόζ, την Τουλούζ, την Μπρεστ ή την Μπεζανσόν.
Κέρδη για την Κεντροδεξιά
Το γενικό συμπέρασμα, ήδη από τον α' γύρο των εκλογών, είναι ότι η Αριστερά επικράτησε μεν σε απόλυτο αριθμό ψήφων, αλλά οι Ρεπουμπλικανοί, δηλαδή η παραδοσιακή Κεντροδεξιά, καταγράφηκε ως πρώτη πολιτική δύναμη στους περισσότερους δήμους. Ενδεικτικό είναι το σχόλιο της εφημερίδας «Libération», η οποία στο πρωτοσέλιδό της περιέγραψε ως δύσκολες, αν και σημαντικές, τις νίκες της γαλλικής Αριστεράς στους περισσότερους δήμους.
Σε κάθε περίπτωση, εν όψει των προεδρικών εκλογών της επόμενης χρονιάς και του κινδύνου να αναδειχθεί πρώτη δύναμη ο Εθνικός Συναγερμός της Μαρίν Λεπέν, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, το πείραμα της Ανυπότακτης Γαλλίας δεν εγγυάται απαραίτητα ότι μπορεί να σταματήσει την άνοδο της Ακροδεξιάς.
Αρκετοί είναι οι αναλυτές που εκτιμούν δηλαδή πως ακόμη και αν η Αριστερά κατέβει ενωμένη δεν σημαίνει ότι θα αποφύγει την ήττα ή ότι οι ψήφοι των αριστερών υπέρ π.χ. του σοσιαλιστή δημάρχου στο Παρίσι θα κατευθυνθούν αυτομάτως και στις προεδρικές εκλογές υπέρ της Ανυπότακτης Γαλλίας – τούτο συμβαίνει άλλωστε στις περισσότερες εκλογικές αναμετρήσεις ανά τον κόσμο και ποτέ αυτά τα μεγέθη δεν λειτουργούν αθροιστικά.
Στο υποθετικό σενάριο, δε, που η Λεπέν θα έχει στον β' γύρο των προεδρικών εκλογών αντίπαλό της τον Μελανσόν, εκτιμάται ότι πολλοί ψηφοφόροι των Σοσιαλιστών θα προτιμήσουν ακόμη και την υποψήφια της Ακροδεξιάς – γεγονός που, εφόσον επιβεβαιωθεί, θα αποδείξει στην πράξη ότι η γαλλική Αριστερά κάθε άλλο παρά «ενωμένη και δυνατή» είναι.
Κάτι ανάλογο μπορεί κάλλιστα να συμβεί εάν στον β' γύρο αντίπαλος της Λεπέν είναι ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών, οπότε οι ψηφοφόροι της Ακροαριστεράς και του Μελανσόν να προτιμήσουν την πρώτη ή, στην καλύτερη περίπτωση, την αποχή, που θα ευνοήσει όμως την υποψήφια της Ακροδεξιάς.
Ευκαιριακές συμμαχίες
Η συμμαχία λοιπόν της γαλλικής Αριστεράς υπό τη σημαία της Ανυπότακτης Γαλλίας είχε επισημανθεί και στο παρελθόν ότι φαντάζει μάλλον ευκαιριακή και φάνηκε και στις βουλευτικές εκλογές ότι λειτουργεί μόνο φαινομενικά αθροιστικά ως προς τον αριθμό των ψήφων. Όχι όμως και ως προς τις πολιτικές ή τις κατευθύνσεις και αντιλήψεις, αφού εκεί χωρίζει άβυσσος τις διάφορες παρατάξεις.
Και ακριβώς αυτές οι αντιθέσεις είναι που στην πράξη εμφανίζουν περισσότερο διχασμένη παρά ενωμένη την Αριστερά εν όψει των προεδρικών εκλογών και καθιστούν άνευ αντικειμένου οποιαδήποτε επιφανειακή ανάλυση περί «θριάμβου» στις δημοτικές εκλογές, επειδή τάχα το μέτωπο της Ανυπότακτης Γαλλίας και του Μελανσόν εμφανίστηκε ενωμένο.
