Η νέα πολιτική «συνταγή» που επιχειρεί να σερβίρει η Ρένα Δούρου δεν είναι τίποτα άλλο από μια προσπάθεια γαστρονομικού… εξευγενισμού του παλιού, παραδοσιακού λαϊκισμού.
Όπως ο κλασικός μουσακάς βαφτίζεται «αποδομημένος» σε γκουρμέ εστιατόρια για να δικαιολογήσει την υψηλή του τιμή, έτσι και ο μετά Τσίπρα ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να μετασχηματιστεί. Τα βαριά υλικά του παρελθόντος –οι κραυγές, η τοξικότητα και οι απλοϊκές υποσχέσεις– μπαίνουν στο μπλέντερ της πολιτικής ορθότητας και του life-style ρετουσαρίσματος.
Στόχος είναι ένας «εξευγενισμένος λαϊκισμός». Ένα προϊόν εύπεπτο για τη μεσαία τάξη, απαλλαγμένο από τις ακρότητες των πλατειών, αλλά με την ίδια ακριβώς βάση: την απουσία ρεαλιστικού σχεδίου. Η «αποδόμηση», ωστόσο, κρύβει έναν μεγάλο κίνδυνο. Όταν ξεχωρίζεις τα υλικά του μουσακά και τα σερβίρεις χωριστά, κινδυνεύεις να χάσεις τη συνοχή και τη γεύση του ίδιου του φαγητού.
Αντίστοιχα, ο «αποδομημένος» ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να μείνει ένα πιάτο χωρίς ταυτότητα. Όσο κι αν η κυρία Δούρου και η νέα συλλογική ηγεσία προσπαθούν να λανσάρουν το νέο «μενού» με όρους σύγχρονου μάρκετινγκ, οι ψηφοφόροι γνωρίζουν καλά τη γεύση της παλιάς συνταγής. Ο εξευγενισμένος λαϊκισμός μπορεί να φαίνεται ελκυστικός στο μάτι, αλλά στο τέλος αφήνει την ίδια πολιτική επίγευση: μια αυταπάτη σε πιο κομψή εκδοχή.
