Σε βαθιά πολιτική και οργανωτική κρίση ο ΣΥΡΙΖΑ.
Το διαρκές και βασανιστικό ερώτημα «αν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αποκτήσει ξανά προοπτική» πλανάται το τελευταίο διάστημα πάνω από την Πλατεία Κουμουνδούρου, καθώς το πάλαι ποτέ κυβερνητικό κόμμα βρίσκεται σε βαθιά πολιτική και οργανωτική κρίση.
Οι συνεχείς ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών, οι παραιτήσεις στελεχών και η αποδιοργάνωση των τοπικών δομών κάνουν πολλούς να αναρωτιούνται αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί τελικά να ξεπεράσει το δομικό σοκ των διασπάσεων.
Οργανωτική κινητικότητα και πολιτικό κενό
Απέναντι σε αυτό το κλίμα, η ηγεσία του κόμματος επιχειρεί να περάσει στην αντεπίθεση, συγκροτώντας Περιφερειακές Εκλογικές Επιτροπές και ορίζοντας συντονιστές της πολιτικής και οργανωτικής δράσης ανά τομέα και περιοχή.
Ωστόσο, η οργανωτική κινητικότητα δεν αρκεί για να καλύψει το τεράστιο πολιτικό κενό στον χώρο της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς.
Αν και η συζήτηση για την ανασυγκρότηση του χώρου έχει ανοίξει προ πολλού, τα αποτελέσματα είναι ανύπαρκτα για την ώρα, καθώς οι αποστάσεις ανάμεσα στα κόμματα που προήλθαν από τις διασπάσεις του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν να μεγαλώνουν, αντί να μικραίνουν.
Το ναυάγιο με το ΜέΡΑ25
Για παράδειγμα, η προοπτική μιας εκλογικής ή και ευρύτερης συνεργασίας ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΜέΡΑ25 θεωρείται πρακτικά αδύνατη.
Παρά τις όποιες μεμονωμένες επαφές στελεχών, ο Γιάνης Βαρουφάκης δεν δείχνει καμία απολύτως διάθεση προσέγγισης.
Την ίδια στιγμή, αν και το ΜέΡΑ25 καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις κοντά στο όριο εισόδου στη Βουλή, η πρόσφατη λύση της συνεργασίας του με τη ΛΑΕ, αναμένεται να δείξει ποια εκλογική απήχηση μπορεί να έχει από εδώ και πέρα.
Η περίπλοκη εξίσωση με τη Νέα Αριστερά
Ακόμα πιο περίπλοκη είναι η εξίσωση με τη Νέα Αριστερά.
Από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει έντονη επιθυμία για συμπόρευση, κάτι που αποτυπώνεται στις συχνές, άτυπες επαφές μεταξύ στελεχών των δύο πλευρών, ενώ σε προσωπικό επίπεδο οι δίαυλοι επικοινωνίας παραμένουν ανοιχτοί.
Ωστόσο, το πολιτικό τείχος παραμένει ψηλό.
Παρά το γεγονός ότι ορισμένα κορυφαία στελέχη της Νέας Αριστεράς δεν αντιμετωπίζουν αρνητικά μια πιθανή προσέγγιση, στην Κουμουνδούρου εκτιμούν ότι κομβικά πρόσωπα, όπως ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, δεν πιστεύουν σε ένα τέτοιο εγχείρημα υπό τις παρούσες συνθήκες.
Αυτόνομη πορεία και συμμαχία με τους Οικολόγους
Ο ευρύτερος αριστερός χώρος βρίσκεται έτσι σε μια οριακή καμπή, όπου ο κατακερματισμός δυνάμεων, οι προσωπικές περιχαρακώσεις και η έλλειψη συντονισμού στερούν τη δυνατότητα συγκρότησης ενός ισχυρού εναλλακτικού πόλου.
Για τον ΣΥΡΙΖΑ ο δρόμος της αυτόνομης ανασυγκρότησης και της κατάρτισης των ψηφοδελτίων είναι ίσως ο μόνος διαθέσιμος.
Ή έστω μέσω συμμαχιών όπως αυτής με τους Οικολόγους Πράσινους, με τους οποίους είχε συνάντηση χθες η Ρένα Δούρου και συμφωνήθηκε η ένωση δυνάμεων.
Σε κάθε περίπτωση, το αν η μάχη για την οργανωτική επιβίωση θα μετατραπεί σε πολιτική ανάκαμψη ή αν η Κουμουνδούρου θα παραμείνει εγκλωβισμένη στη δίνη της εσωστρέφειας, είναι κάτι που θα φανεί τους πρώτους φθινοπωρινούς μήνες.
Το «Πολακιστάν» σε δράση και η αποκαθήλωση Τσίπρα
Την ημέρα που ο Αλέξης Τσίπρας γιόρταζε τα γενέθλιά του, στην Κουμουνδούρου κάποιοι πρώην σύντροφοι έδειχναν με έναν ακόμα τρόπο το βαθύ χάσμα στο εσωτερικό του εναπομείναντος ΣΥΡΙΖΑ.
Η κουβέντα δεν αφορούσε κάποια νέα εσωκομματική τάση ή συνιστώσα που υπονομεύει την ηγεσία, αλλά μια πράξη με καθαρά συμβολικό, πλην όμως εξαιρετικά επιθετικό χαρακτήρα: την κυριολεκτική αποκαθήλωση του πρώην πρωθυπουργού.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με πληροφορίες, στέλεχος της Πολιτικής Γραμματείας –το οποίο φέρεται να ανήκει στο στενό περιβάλλον του Παύλου Πολάκη– συζήτησε με υπαλλήλους του κόμματος να «ξηλωθεί» η αφίσα του Αλέξη Τσίπρα από την είσοδο των κεντρικών γραφείων στην Πλατεία Κουμουνδούρου.
Εσωκομματικές κόντρες και μηνύματα στην ΕΛΑΣ
Η κίνηση αποδεικνύει πως το εσωκομματικό κλίμα απέχει παρασάγγας από τις διακηρύξεις κάποιων περί ενότητας και κοινής δράσης, ενώ την ίδια στιγμή στελέχη –ανάμεσά τους και η πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, Ρένα Δούρου– με συνεντεύξεις τους επιχειρούν να δώσουν το στίγμα ενός «μονομέτωπου» αγώνα απέναντι στην κυβέρνηση, αφήνοντας εκτός κάδρου το κόμμα Τσίπρα.
Πάντως, η εικόνα ενός κόμματος που προσπαθεί να ανασυνταχθεί, σε συνδυασμό με τη βούληση κάποιων να μη θέλουν να βλέπουν ούτε σε φωτογραφία τον άνθρωπο που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και στη συνέχεια τον… διέλυσε, είναι ενδεικτική.
Για πολλούς πολιτικούς παρατηρητές η απομάκρυνση της αφίσας δεν είναι απλώς μια αισθητική ή οργανωτική λεπτομέρεια, αλλά ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα της εσωστρέφειας και των συντροφικών μαχαιρωμάτων.
Με λίγα λόγια, μέσω συμβολικών κινήσεων, κάποιοι στέλνουν ξεκάθαρο μήνυμα ότι η ΕΛΑΣ θα βρεθεί σύντομα στο επίκεντρο των… πυρών τους.
