Αλήθεια, εάν βγει ένας άνθρωπος από την αντιπολίτευση και πει αυτό το οποίο συζητείται ευρέως σε όλα τα σαλόνια του εξωτερικού, ότι δηλαδή η Ελλάδα έχει βελτιώσει πάρα πολύ την εικόνα της διεθνώς και ότι τα δημοσιονομικά της χώρας βρίσκονται σε καλή κατάσταση, πρέπει ένα μέρος της αντιπολίτευσης να πέσει να τον φάει ζωντανό;
Αναφέρομαι φυσικά στη σχετική δήλωση της Άννας Διαμαντοπούλου, η οποία τόλμησε να πει δημόσια κάτι που αποτελεί κοινή διαπίστωση σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς κύκλους. Και όμως, αμέσως ξεκίνησαν οι επιθέσεις. Πρώτος, ο Χάρης Δούκας, ο οποίος έχει δηλώσει ότι επιθυμεί να αποτελέσει επι της ουσίας την ουρά του Αλέξη Τσίπρα μετά τις εκλογές. Προφανώς, μια τέτοια δήλωση χαλάει τα σχέδιά του και δεν εξυπηρετεί το πολιτικό αφήγημα που επιχειρεί να οικοδομήσει.
Δεν ήταν όμως μόνο ο κ. Δούκας. Έπεσε να φάει την κυρία Διαμαντοπούλου και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έφτασε στο σημείο να ζητά από τον Νίκο Ανδρουλάκη εμμέσως πλην σαφώς να παρέμβει και να τη συνετίσει, επειδή τόλμησε να περιγράψει μια πραγματικότητα που αναγνωρίζεται διεθνώς.
Έτσι δεν κερδίζεται το Κέντρο παιδιά.
Το ερώτημα είναι απλό: Ποιο ακριβώς είναι το διακύβευμα; Ότι σε αυτή τη χώρα, αν η κυβέρνηση πει πως ο ουρανός συννεφιάζει, ένα μέρος της αντιπολίτευσης θα βγει να υποστηρίξει ότι ο ουρανός είναι καταγάλανος; Ότι πρέπει υποχρεωτικά να αρνούμαστε κάθε θετική εξέλιξη μόνο και μόνο επειδή την αναφέρει η κυβέρνηση και είναι επίτευγμα της;
Η αντιπολίτευση έχει καθήκον να ασκεί έλεγχο και να καταθέτει προτάσεις. Μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης, υπάρχουν ασφαλώς πολλά πεδία στα οποία μπορεί να ασκηθεί σοβαρή και τεκμηριωμένη κριτική. Όταν όμως η πολιτική μετατρέπεται σε μόνιμη άρνηση της πραγματικότητας, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην κυβέρνηση. Βρίσκεται σε εκείνους που επιμένουν να κάνουν το άσπρο μαύρο, ακόμη κι όταν τα γεγονότα τους διαψεύδουν.
