«Γελοία προσέγγιση» χαρακτήρισε η Άννα Διαμαντοπούλου τα σενάρια προεκλογικών συνεννοήσεων που απεργάζεται ο δήμαρχος Αθηναίων με τον χώρο του Αλέξη Τσίπρα.
«Δεν εκφράζουν τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ» απάντησε ο Χάρης Δούκας, κατηγορώντας την ότι «μοιράζει εύσημα στην κυβέρνηση» επειδή η Διαμαντοπούλου παραδέχεται την καλή δημοσιονομική πορεία της χώρας. Κάπως έτσι, το ΠΑΣΟΚ πέρασε ακόμη ένα εικοσιτετράωρο αποδεικνύοντας ότι, ενώ φιλοδοξεί να κυβερνήσει τη χώρα, δυσκολεύεται να συνεννοηθεί ακόμη και με τον εαυτό του.
Η δημόσια σύγκρουση των δύο κορυφαίων στελεχών δεν είναι ένα απλό επεισόδιο προσωπικής αντιπαράθεσης. Είναι η πιο καθαρή απόδειξη ότι πίσω από τα συνθήματα περί «εναλλακτικής διακυβέρνησης» κρύβονται δύο διαφορετικά κόμματα κάτω από την ίδια στέγη. Από τη μία η μεταρρυθμιστική, κεντρώα λογική της Διαμαντοπούλου που απορρίπτει κάθε ιδέα πολιτικής συγκόλλησης με την παραδοσιακή αριστερά. Από την άλλη η αντίληψη Δούκα που οραματίζεται ένα ευρύτερο αντιδεξιό μέτωπο με ανοικτές γέφυρες προς τον χώρο του Τσίπρα.
Το πιο εντυπωσιακό, όμως, δεν είναι η διαφωνία. Σε όλα τα κόμματα υπάρχουν διαφωνίες. Το εντυπωσιακό είναι η αντίδραση της ηγεσίας. Η Χαριλάου Τρικούπη, αντί να εμφανίσει τον πρόεδρό της να βάζει τάξη, κατέφυγε στη γνωστή ελληνική πολιτική παράδοση των «κύκλων» και των «διαρροών». «Ο καθένας κρίνεται και αναλαμβάνει την ευθύνη των λεγομένων του», διέρρεαν πηγές του κόμματος, λες και παρακολουθούσαμε ανακοίνωση πολυκατοικίας για θόρυβο στην κοινόχρηστη ταράτσα.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα. Μόλις πριν από λίγες ημέρες ο Νίκος Ανδρουλάκης είχε διακηρύξει με αυστηρό ύφος ότι όποιος ακυρώνει τη γραμμή του ΠΑΣΟΚ «δεν θα είναι μέλος της παράταξης» απειλώντας με διαγραφή όποιον «θολώνει το μήνυμα του ΠΑΣΟΚ». Είχε προηγηθεί η περίφημη δέσμευσή του το 2024 ότι παρέλαβε κόμμα και δεν θα παραδώσει συνιστώσα. Πολύ βαριές κουβέντες. Πολύ αυστηρές προειδοποιήσεις. Όταν όμως ξέσπασε η πρώτη μεγάλη δημόσια σύγκρουση, αντί για αποφασιστική παρέμβαση είδαμε μόνο ανώνυμες διαρροές και ίσες αποστάσεις.
Γι’ αυτό και γίνεται ξανά επίκαιρη η γνωστή απορία που είχε διατυπώσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για το ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στο Μαξίμου στις τρεις τα ξημερώματα σε μια κρίσιμη στιγμή για τη χώρα. Παρακολουθώντας όσα συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ, η απάντηση μοιάζει λιγότερο βέβαιη από ποτέ. Ο κραταιός Νικόλας δείχνει να δυσκολεύεται να σηκώσει ακόμη και το θυροτηλέφωνο της Χαριλάου Τρικούπη, πόσο μάλλον το κόκκινο τηλέφωνο του Μαξίμου.
Και όσο οι δύο ψυχές του ΠΑΣΟΚ συνεχίζουν να τραβούν τον πρόεδρό τους από διαφορετικές κατευθύνσεις, τόσο η πολιτική του παρουσία θα μοιάζει με εκείνη του απόντα διαιτητή σε αγώνα που έχει ήδη ξεφύγει. Η σύγκρουση Διαμαντοπούλου και Δούκα ίσως τελειώσει σε λίγες ημέρες. Το πρόβλημα του Ανδρουλάκη, όμως, είναι ότι κάθε τέτοιο επεισόδιο αφαιρεί λίγο ακόμη από το κύρος της ηγεσίας του. Και σήμερα στο ΠΑΣΟΚ, αυτό που λάμπει περισσότερο δεν είναι η ενότητα. Είναι η απουσία του προέδρου του. Γιατί όταν συγκρούονται οι δύο ψυχές του κόμματος, η δική του είναι άφαντη.
