Η δημόσια σύγκρουση κορυφαίων στελεχών αναδεικνύει τα εσωκομματικά ρήγματα, την ασάφεια στρατηγικής και τα προβλήματα ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ.
Την ώρα που το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να πείσει ότι αποτελεί αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση εξουσίας απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και να ανακόψει τη πορεία που καταγράφει ο Αλέξης Τσίπρας στον χώρο της Κεντροαριστεράς, η πραγματικότητα στο εσωτερικό της Χαριλάου Τρικούπη μοιάζει εντελώς διαφορετική. Οι δημόσιες αντιπαραθέσεις, οι αντικρουόμενες τοποθετήσεις κορυφαίων στελεχών και η επαναφορά της συζήτησης για συνεργασίες αποκαλύπτουν ένα κόμμα που εξακολουθεί να αναζητά κοινή πολιτική πυξίδα. Κυρίως όμως αναδεικνύουν το διαχρονικό πρόβλημα της ηγεσίας Ανδρουλάκη: την αδυναμία να επιβάλει ξεκάθαρη γραμμή και να αποτρέψει τη μετατροπή κάθε πολιτικής διαφωνίας σε δημόσιο εσωκομματικό επεισόδιο.
Η σύγκρουση ανάμεσα στην Άννα Διαμαντοπούλου και τον Χάρη Δούκα δεν ήταν απλώς μια διαφωνία δύο στελεχών για το ζήτημα των συνεργασιών ή για την αποτίμηση της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Ήταν η δημόσια εκδήλωση μιας βαθύτερης κρίσης στρατηγικής που εδώ και μήνες υποβόσκει στο ΠΑΣΟΚ. Και όσο η ηγεσία αποφεύγει να δώσει οριστικές απαντήσεις για την πορεία του κόμματος, τόσο οι προσωπικές ατζέντες και οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις καταλαμβάνουν το πολιτικό προσκήνιο.
Διαμαντοπούλου και Δούκας ξεγυμνώνουν τα εσωκομματικά ρήγματα
Η δημόσια αντιπαράθεση ξεκίνησε όταν η Άννα Διαμαντοπούλου χαρακτήρισε ουσιαστικά αδιέξοδη τη συζήτηση περί συνεργασιών, προειδοποιώντας ότι τέτοιες συζητήσεις διώχνουν ψηφοφόρους και αποπροσανατολίζουν το κόμμα από τον βασικό του στόχο.
Ωστόσο η τοποθέτησή της δεν περιορίστηκε εκεί. Η αναγνώριση ότι τα δημοσιονομικά της χώρας βρίσκονται σε καλή κατάσταση και ότι η διεθνής εικόνα της Ελλάδας είναι θετική προκάλεσε την άμεση αντίδραση του Χάρη Δούκα, ο οποίος έσπευσε να καταγγείλει ότι τέτοιες απόψεις δεν εκφράζουν τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ.
Το επεισόδιο αποκάλυψε κάτι πολύ πιο σοβαρό από μια απλή πολιτική διαφωνία. Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ συνυπάρχουν πλέον διαφορετικές αναγνώσεις της πραγματικότητας, διαφορετικές στρατηγικές για το μέλλον και διαφορετικές αντιλήψεις ακόμη και για το πώς πρέπει να ασκείται αντιπολίτευση απέναντι στην κυβέρνηση.
Η σιωπή Ανδρουλάκη τροφοδοτεί τη σύγχυση
Σε ένα κόμμα που διεκδικεί να κυβερνήσει τη χώρα, η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων είναι απολύτως θεμιτή. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η ηγεσία αδυνατεί να χαράξει σαφή πολιτική γραμμή και να κλείσει τις εκκρεμότητες.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται εδώ και μήνες αντιμέτωπος με το ίδιο ερώτημα: επιδιώκει αυτόνομη πορεία ή αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μελλοντικών συνεργασιών; Θέλει το ΠΑΣΟΚ να κινηθεί προς το κέντρο ή να ανταγωνιστεί τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΕΛ.Α.Σ. στον χώρο της Κεντροαριστεράς;
Η αδυναμία να δοθούν καθαρές απαντήσεις δημιουργεί πολιτικό κενό, το οποίο σπεύδουν να καλύψουν στελέχη με προσωπική επιρροή και διαφορετικές στρατηγικές επιδιώξεις. Το αποτέλεσμα είναι ένα διαρκές σκηνικό εσωστρέφειας που επανέρχεται με κάθε ευκαιρία.
Ένα κόμμα που συζητά διαρκώς για τον εαυτό του
Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τη δημόσια σύγκρουση ακολούθησε μπαράζ παρεμβάσεων από στελέχη του κόμματος που καλούσαν σε αυτοσυγκράτηση. Όταν ο εκπρόσωπος Τύπου μιλά για «εσωτερική περιδίνηση», όταν βουλευτές δηλώνουν ότι δεν δέχονται να «πυροβολούν τα πόδια τους» και όταν η ίδια η Χαριλάου Τρικούπη αναγκάζεται να εκδώσει διαρροές αποστασιοποίησης, τότε το πρόβλημα είναι ήδη ορατό σε όλους.
Το ΠΑΣΟΚ υποτίθεται ότι θέλει να συζητά για την οικονομία, την ακρίβεια, την υγεία και την καθημερινότητα των πολιτών. Αντί γι’ αυτό, μεγάλο μέρος της δημόσιας συζήτησης περιστρέφεται γύρω από τις εσωτερικές ισορροπίες, τις προσωπικές στρατηγικές και τις αντιπαραθέσεις κορυφαίων στελεχών.
Ο φόβος του Τσίπρα και η πίεση των δημοσκοπήσεων
Πίσω από τις δημόσιες συγκρούσεις κρύβεται και η πολιτική πίεση που δημιουργεί η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα. Η εμφάνιση της ΕΛ.Α.Σ. έχει μετατρέψει τη μάχη για τη δεύτερη θέση σε ζήτημα πολιτικής επιβίωσης για πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ.
Η αβεβαιότητα αυτή εντείνει τις φυγόκεντρες τάσεις. Άλλοι επιθυμούν πιο επιθετική αντιπολίτευση, άλλοι στροφή προς το κέντρο, άλλοι συζητούν προοδευτικές συγκλίσεις και άλλοι επιμένουν στην απόλυτη αυτονομία. Όσο οι δημοσκοπήσεις παραμένουν αμφίρροπες, τόσο η εσωτερική ένταση θα αυξάνεται.
Η ηγεσία που δεν πείθει ότι ελέγχει το κόμμα
Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Νίκο Ανδρουλάκη δεν είναι η διαφωνία μεταξύ Διαμαντοπούλου και Δούκα. Είναι ότι κάθε νέα κρίση καταλήγει να ενισχύει την εικόνα ενός προέδρου που περισσότερο παρακολουθεί τις εξελίξεις παρά τις καθορίζει.
Η Χαριλάου Τρικούπη επιμένει ότι ο στόχος είναι η πρώτη θέση και η ανάδειξη του κυβερνητικού προγράμματος. Όμως η πολιτική πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Όταν τα κορυφαία στελέχη αλληλοαμφισβητούνται δημόσια, όταν η στρατηγική του κόμματος παραμένει θολή και όταν η ηγεσία αποφεύγει να βάλει οριστικό τέλος στις αντιπαραθέσεις, η εικόνα που εκπέμπεται δεν είναι εικόνα κυβερνητικής ετοιμότητας.
Είναι η εικόνα ενός κόμματος που εξακολουθεί να λύνει τα δικά του προβλήματα την ώρα που ζητά από τους πολίτες να του εμπιστευθούν τη διακυβέρνηση της χώρας.
