Ο Νίκος Ανδρουλάκης ανεβάζει τους τόνους για υποκλοπές και ΟΠΕΚΕΠΕ, επιχειρώντας να διασώσει πολιτικά ένα ΠΑΣΟΚ υπό ασφυκτική πίεση.
Η εικόνα ενός πολιτικού αρχηγού που προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει το κόμμα του όρθιο μέσα σε ένα ολοένα πιο ασφυκτικό πολιτικό περιβάλλον κυριάρχησε στη νέα έκρηξη του Νίκου Ανδρουλάκη στη Βουλή. Με φόντο τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις καταγγελίες περί «παρακράτους», ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επέλεξε ξανά τη συνταγή της ακραίας πόλωσης, ανεβάζοντας κατακόρυφα τους τόνους απέναντι στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μόνο που όσο περισσότερο επιχειρεί να εμφανιστεί ως «θεσμικός τιμωρός», τόσο περισσότερο θυμίζει πολιτικό αρχηγό που βλέπει το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια του, καθώς ο χώρος της Κεντροαριστεράς διαλύεται σε κομμάτια ανάμεσα στον νέο φορέα Τσίπρα, την κινητικότητα Καρυστιανού και τη διαρκή δημοσκοπική στασιμότητα του ΠΑΣΟΚ.
Το πρόβλημα για τη Χαριλάου Τρικούπη είναι πως πλέον κάθε δημόσια παρέμβαση του Νίκου Ανδρουλάκη μοιάζει με επεισόδιο πολιτικού θρίλερ χαμηλού κόστους. «Παρακράτος», «συμμορίες», «θεσμικές εκτροπές», «σκοτάδι», «τραμπουκισμοί». Οι ίδιες λέξεις, η ίδια δραματική σκηνοθεσία, η ίδια προσπάθεια να στηθεί μια εικόνα χώρας στα πρόθυρα δημοκρατικής κατάρρευσης. Μόνο που η κοινωνία δείχνει να μην συμμερίζεται το μόνιμο κλίμα πολιτικής υστερίας που επιχειρεί να καλλιεργήσει το ΠΑΣΟΚ κάθε φορά που οι δημοσκοπήσεις δεν γράφουν αυτά που θα ήθελε.
Από «θεσμικός παίκτης»… σε τηλεοπτικό εισαγγελέα
Ο Ανδρουλάκης επιχειρεί να επενδύσει πολιτικά στην προσωπική του υπόθεση των υποκλοπών εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια, σαν να πρόκειται για το μοναδικό πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει. Και όσο περνά ο χρόνος, τόσο περισσότερο το αφήγημα μοιάζει να εξαντλείται επικοινωνιακά. Η εικόνα του αρχηγού που εμφανίζεται καθημερινά οργισμένος, καταγγελτικός και μονίμως αγανακτισμένος αρχίζει να θυμίζει περισσότερο τηλεοπτικό σχολιαστή καταγγελιών παρά υποψήφιο πρωθυπουργό με κυβερνητική πρόταση.
Ο φόβος πίσω από τις κραυγές
Πίσω όμως από τις υψηλές εντάσεις και τα βαριά λόγια, στο ΠΑΣΟΚ γνωρίζουν καλά την πραγματική απειλή. Και αυτή δεν βρίσκεται μόνο απέναντι, στο Μέγαρο Μαξίμου. Βρίσκεται δίπλα τους, στον χώρο της Κεντροαριστεράς που κατακερματίζεται ξανά με τον Τσίπρα να επιστρέφει, νέα πολιτικά μορφώματα να ξεφυτρώνουν και το ΠΑΣΟΚ να κινδυνεύει να εγκλωβιστεί οριστικά στον ρόλο του μόνιμου διαμαρτυρόμενου κόμματος. Γι’ αυτό και η ένταση ανεβαίνει τόσο πολύ: γιατί όταν η πολιτική αγωνία μεγαλώνει, οι κραυγές γίνονται δυνατότερες.
