Η σκέψη του Νίκου Ανδρουλάκη να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας προς την κυβέρνηση είναι ακόμα μία απόδειξη ότι το ΠΑΣΟΚ τρέχει πίσω από τις εξελίξεις.
Σε κινήσεις πανικού, οι οποίες όμως δεν έχουν να κάνουν με τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά με τα υπό ίδρυση κόμματα στ’ αριστερά του, φέρεται έτοιμος να προχωρήσει ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Είναι τέτοια η πίεση από τη Μαρία Καρυστιανού και τον Αλέξη Τσίπρα, που το ΠΑΣΟΚ μοιάζει (σχεδόν) αναγκασμένο να σκεφτεί το ενδεχόμενο πρότασης δυσπιστίας προς την κυβέρνηση, προκειμένου να αλλάξει η ατζέντα και ο πρόεδρος του να δείξει ότι έχει το πάνω χέρι ως προς το ποιος είναι –και θα είναι– ο ηγέτης της αντιπολίτευσης.
Άλλωστε και οι δύο «ανταγωνιστές» του δεν έχουν εκπροσώπηση στη Βουλή και, συνεπώς, θεωρεί ότι θα έχει ευχέρεια κινήσεων εντός του Κοινοβουλίου.
Ωστόσο, το πλέον πιθανό –όπως έγινε και με τη διαρροή απόρρητων πρακτικών– είναι να πέσει στον λάκκο που έχει σκάψει ο ίδιος.
Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, μιλώντας στο συνέδριο του Κύκλου Ιδεών του Ευάγγελου Βενιζέλου, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο πρότασης δυσπιστίας εφόσον η κυβερνητική πλειοψηφία επιμείνει πως απαιτούνται 151 ψήφοι για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής σχετικά με την υπόθεση των παρακολουθήσεων.
«Είμαι καλοπροαίρετος και δεν πιστεύω ότι θα φτάσει σ’ αυτό το σημείο παρακμής ο πρωθυπουργός», είπε χαρακτηριστικά, επιχειρώντας να δώσει δραματικό τόνο στη συζήτηση. Βέβαια, από την άλλη, ισχυρίστηκε ότι θα σεβαστεί το Final Four στο μπάσκετ, αλλά, πάλι, πολλές από τις υποσχέσεις του έχουν μείνει… υποσχέσεις.
Σε κάθε περίπτωση, εφόσον επιλεχθεί μια τέτοια στρατηγική, θα είναι η πρώτη φορά που θα κατατεθεί πρόταση δυσπιστίας για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με την κυβέρνηση, αλλά με την… επικράτηση στην αντιπολίτευση. Διότι στο ΠΑΣΟΚ βλέπουν πολύ καλά πως το αντισυστημικό και οργισμένο ακροατήριο με το οποίο φλερτάρουν και στο οποίο επενδύουν τους τελευταίους μήνες δεν είναι δεδομένο.
Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί σταθερά να επιστρέψει στο προσκήνιο, επανασυσπειρώνοντας κομμάτια της λεγόμενης «προοδευτικής παράταξης», ενώ την ίδια ώρα η υπόθεση των Τεμπών και η δημόσια παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού έχουν δημιουργήσει ένα νέο πεδίο πολιτικής πίεσης, με έντονα συναισθηματικά και αντικυβερνητικά χαρακτηριστικά.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Νίκος Ανδρουλάκης μοιάζει να κυνηγά διαρκώς την επικαιρότητα τρέχοντας πίσω από τις εξελίξεις. Και κάθε φορά που αισθάνεται ότι χάνει έδαφος, επιστρέφει στην εύκολη λύση μιας κοινοβουλευτικής πρωτοβουλίας για να δηλώσει… παρών.
Πρόταση δυσπιστίας για τη δήθεν μονταζιέρα για τα Τέμπη, πρόταση δυσπιστίας –ενδεχομένως σήμερα– για τις υποκλοπές και στο βάθος μια αντιπολιτευτική γραμμή που θυμίζει περισσότερο με copy paste αγανακτισμένης αντιπολίτευσης της περασμένης δεκαετίας παρά ένα σοβαρό σχέδιο εξουσίας.
Ακόμη και η εικόνα που επιχείρησε να δώσει ο ίδιος για το timing μιας πιθανής πρότασης δυσπιστίας, λόγω του Final Four στο Telekom Center Athens, προκάλεσε ειρωνικά σχόλια. Η ατάκα «θα σεβαστούμε τα φίλαθλα αισθήματα» που είπε χαμογελώντας, μπορεί να ειπώθηκε χαλαρά, αλλά ήρθε να προσθέσει περισσότερη ελαφρότητα σε μία, υποτίθεται, κορυφαία θεσμική διαδικασία.
Την ίδια στιγμή, στη Χαριλάου Τρικούπη ανεβάζουν ιδιαίτερα τους τόνους κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι επιχειρεί να αλλάξει τους όρους της διαδικασίας για την Εξεταστική Επιτροπή όταν υποστηρίζει πως απαιτούνται 151 ψήφοι, κάνοντας λόγο μάλιστα για «προαναγγελθείσα θεσμική εκτροπή». Μάλιστα επιμένουν ότι πρόκειται για Εξεταστική με αίτημα της μειοψηφίας, κάτι που απαιτεί 120 ψήφους, ενώ η τελική κρίση αναμένεται να δοθεί στην Ολομέλεια της Βουλής σήμερα.
Συνεχής πόλωση
Ωστόσο, πίσω από τις αντιπολιτευτικές κορόνες και τα μεγάλα λόγια, πολλοί βλέπουν ένα κόμμα που πασχίζει να βρει ρόλο και ταυτότητα σε ένα εξαιρετικά πιεσμένο πολιτικό περιβάλλον. Ένα ΠΑΣΟΚ που από τη μία θέλει να εμφανίζεται ως υπεύθυνη ευρωπαϊκή δύναμη και από την άλλη καταφεύγει ολοένα και συχνότερα σε λογικές πολιτικής πόλωσης και ενδεχομένως εκτροπών, όπως η διαρροή των πρακτικών της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας.
Και κάπως έτσι, ο «εναλλακτικός» και «θεσμικός» Νίκος Ανδρουλάκης καταλήγει κάθε τόσο να θυμίζει όλο και περισσότερο μια αντιπολίτευση που λειτουργεί με όρους δημοσκοπικού άγχους. Με μόνιμη απειλή την επιστροφή Τσίπρα, με τον φόβο να χαθεί το αντικυβερνητικό ρεύμα προς πιο ακραίες φωνές και με ένα ΠΑΣΟΚ που μοιάζει να φωνάζει συνεχώς για να αποδείξει ότι παραμένει πολιτικά παρών.
