Ο Νίκος Ανδρουλάκης παρουσίασε τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για το δημογραφικό, επιτιθέμενος στη Νέα Δημοκρατία για στέγαση, εργασία και κοινωνική πολιτική.
Με δόσεις «πατριωτισμού», κοινωνικής αγωνίας και αρκετής πολιτικής σκηνοθεσίας, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχείρησε στο συνέδριο «Δημογραφικό 2026» να παρουσιάσει το ΠΑΣΟΚ ως τη δύναμη που μπορεί να «σώσει» τη χώρα από την πληθυσμιακή κατάρρευση. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μίλησε για εθνική κυριαρχία, κοινωνική συνοχή και περιφερειακή ανάπτυξη, κατηγορώντας παράλληλα τη Νέα Δημοκρατία για επικοινωνιακές πολιτικές και αποτυχημένα στεγαστικά προγράμματα.
Ωστόσο, πίσω από τα μεγάλα λόγια περί «πατριωτικού σχεδίου» και τις εξαγγελίες για 4ήμερη εργασία, αναδύεται μια γνώριμη πολιτική εικόνα: το ίδιο σύστημα που κυβέρνησε επί δεκαετίες, εμφανίζεται τώρα ως τιμητής των συνεπειών του, επιχειρώντας να πουλήσει «νέα αρχή».
Πατριωτισμός συνεδρίου και εύκολες υποσχέσεις
Στο ΠΑΣΟΚ φαίνεται πως ανακάλυψαν ξανά το δημογραφικό σαν να πρόκειται για πολιτική αποκάλυψη της τελευταίας στιγμής. Με βαρύγδουπες αναφορές σε «εθνική επιβίωση», κοινωνική συνοχή και πατριωτικό καθήκον, ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπάθησε να εμφανίσει το κόμμα του ως τον νέο εκφραστή της αγωνίας των νέων οικογενειών. Μόνο που η υπερβολική δραματοποίηση και οι εύκολες συναισθηματικές κορώνες συχνά μοιάζουν περισσότερο με συνεδριακό performance παρά με σοβαρό σχέδιο διακυβέρνησης.
Το πιο εντυπωσιακό, βέβαια, είναι πως το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να παρουσιαστεί περίπου ως «αντισυστημική δύναμη λύσεων», λες και δεν αποτελεί ένα από τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα επί δεκαετίες. Και τώρα, ξαφνικά, ανακαλύπτει τις δυσκολίες των νέων ζευγαριών, τη στεγαστική πίεση και το δημογραφικό αδιέξοδο σαν να πρόκειται για φαινόμενα που εμφανίστηκαν χθες. Την ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση έχει ήδη ανοίξει τη συζήτηση με συγκεκριμένες παρεμβάσεις για στέγαση, επιδόματα, φορολογικά κίνητρα και στήριξη της περιφέρειας, η Χαριλάου Τρικούπη επιλέγει να επενδύσει περισσότερο στην καταγγελία και λιγότερο στην ουσία.
Και κάπου εκεί, μέσα στο ίδιο πολιτικό «κοκτέιλ», μπήκαν η 4ήμερη εργασία, οι υδρογονάνθρακες, τα κοινωνικά ταμεία και οι γεννήσεις, σε μια προσπάθεια να χωρέσουν όλα σε ένα αφήγημα που ακούγεται ευχάριστα στα συνέδρια αλλά δυσκολεύεται να σταθεί στην πραγματική οικονομία. Γιατί το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακές υπερβολές και πολιτικό marketing «νέας εποχής», αλλά με σταθερότητα, ανάπτυξη, επενδύσεις και σοβαρή οικονομική πολιτική — στοιχεία που απαιτούν πολύ περισσότερα από εύηχα συνθήματα και πατριωτικές ατάκες μικροκομματικής κατανάλωσης.
