Με φανέλα της Μπαρτσελόνα, προκειμένου να πείσει ότι διαθέτει... μεγάλη ομάδα, συνέχισε ο Αλέξης Τσίπρας την επικοινωνιακή επίθεση εν όψει της ανακοίνωσης του νέου κόμματος, την προσεχή Τρίτη.
Μόνο που κάτι ανάλογο είχε κάνει και κατά το παρελθόν, όταν προέδρευε του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κατέληξε να κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Την ίδια ώρα, συνεχίζεται στον αριστερό χώρο η ατέρμονη σαπουνόπερα, όπου πρώην σύντροφοι μετατρέπονται στους πιο σκληρούς και αδυσώπητους επικριτές. Το τελευταίο επεισόδιο σε αυτό το σίριαλ γράφτηκε με τον πιο γλαφυρό τρόπο από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο.
Αριστερός ανά… ημέρα
Όταν ο πρώην τσάρος της οικονομίας κλήθηκε να απαντήσει αν ο Αλέξης Τσίπρας είναι τελικά αριστερός, επέλεξε να πει με μια δόση φλεγματικού χιούμορ ότι αυτό εξαρτάται από την ημέρα που θα ρωτήσεις τον πρώην αρχηγό του. Ατάκα από την οποία ο καθένας μπορεί να καταλάβει τι του προσάπτουν οι ίδιοι οι υπουργοί του.
Η αιχμή δεν ήταν απλώς ευφυολόγημα της στιγμής, αλλά αποτυπώνει την ουσία μιας ολόκληρης πολιτικής διαδρομής γεμάτης αντιφάσεις, αυταπάτες και μια ιδιότυπη αίσθηση του πολιτικού πεπρωμένου.
Όταν σε τρολάρουν άνθρωποι με τους οποίους μοιράστηκες τα έδρανα της εξουσίας, τότε το πολιτικό σου αφήγημα δεν πατάει σε στέρεη βάση, άσχετα αν οι συγκεκριμένοι έχουν διαχωρίσει από καιρό τη στάση τους.
Ωστόσο, η κριτική του Ευκλείδη Τσακαλώτου πηγαίνει βαθύτερα, αγγίζοντας τον πυρήνα του πολιτικού εγωισμού του πρώην πρωθυπουργού. Γιατί ο πρώην υπουργός πρόσθεσε ότι το να πιστεύει κανείς ότι επειδή τελείωσε η ιστορία του Τσίπρα με την Αριστερά, τελείωσε και η ίδια η ιστορία της παράταξης γενικώς, δείχνουν μια μάλλον υπερφίαλη και εγωκεντρική προσέγγιση της πραγματικότητας.
Την ίδια ώρα, τόνισε ότι η Νέα Αριστερά προσπαθεί να κρατήσει τις ισορροπίες της μέσα σε ένα περιβάλλον έντονων πιέσεων και φυγόκεντρων τάσεων, δίνοντας έμφαση στην κατηγορηματική άρνησή του να ακολουθήσει οποιοδήποτε νέο αρχηγικό εγχείρημα του Α. Τσίπρα, με το επιχείρημα ότι αυτό δεν διαθέτει δομές.
Αυτή η συζήτηση για την πολιτική ταυτότητα και τη σταθερότητα των απόψεων ξυπνά αναπόφευκτα μνήμες από την περίοδο της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μια εποχή που σημαδεύτηκε με μερικά από τα μεγαλύτερα πολιτικά ψέματα της μεταπολίτευσης.
Οι πολιτικοί παρατηρητές θυμούνται τις εποχές που η υπόσχεση για την κατάργηση των μνημονίων με έναν νόμο και ένα άρθρο δονούσε τις πλατείες των «Αγανακτισμένων», ενώ το σκίσιμο των δανειακών συμβάσεων παρουσιαζόταν ως μια απλή τυπική διαδικασία και ο ΕΝΦΙΑ, ένας φόρος που χαρακτηριζόταν άδικος και αντισυνταγματικός, θα καταργούνταν άμεσα. Υποσχέσεις που αποδείχθηκαν κούφια λόγια, σχεδιασμένα μόνο για να υφαρπάξουν την ψήφο των πολιτών.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, αποδείχθηκε ένας πολύ σκληρός και αμείλικτος κριτής για τον πρώην πρωθυπουργό που επιχειρεί rebranding. Η περίφημη σκληρή διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου του 2015, που θα ανάγκαζε τις αγορές να χορεύουν στον σκοπό του νταουλιού μας, οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στο κλείσιμο των τραπεζών και στην επιβολή των ταπεινωτικών capital controls.
Το αποκορύφωμα του πολιτικού εμπαιγμού ήταν φυσικά το δημοψήφισμα, όταν το «Όχι» το οποίο ο ίδιος ο Τσίπρας εργαλειοποίησε, μεταφράστηκε μέσα σε λίγες ώρες σε ένα τρίτο και βαρύτερο μνημόνιο.
Τα ψέματα, όμως, δεν σταμάτησαν εκεί. Ο ΕΝΦΙΑ, όχι μόνο δεν καταργήθηκε, αλλά μονιμοποιήθηκε, διευρύνθηκε και μετονομάστηκε, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο τη μεσαία τάξη. Η περίφημη σεισάχθεια για τα χρέη των πολιτών και η προστασία της πρώτης κατοικίας έδωσαν τη θέση τους στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και στις κατασχέσεις.
Ο εκ των υστέρων βολικός όρος «αυταπάτη», που χρησιμοποίησε ο Α. Τσίπρας για να δικαιολογήσει τις τεράστιες υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν, έμεινε στην ιστορία ως η επίσημη ομολογία μιας πρωτοφανούς πολιτικής μπλόφας που πλήρωσε ακριβά η χώρα.
Αυτή η βίαιη προσγείωση στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια κυνική συνθηκολόγηση προκειμένου να διατηρηθεί η νομή της εξουσίας. Η μεταστροφή του Α. Τσίπρα, προϊόν απόλυτης πολιτικής ήττας και ερασιτεχνισμού, αποκάλυψε το μέγεθος της ιδεολογικής γύμνιας του εγχειρήματος.
Το τρίτο μνημόνιο έδειξε ότι οι κόκκινες γραμμές ήταν φτιαγμένες από άμμο, με την Ελλάδα να φορτώνεται νέα βάρη, τη δημόσια περιουσία να υποθηκεύεται και η ελπίδα τελικά να μετατρέπεται σε βαθιά απογοήτευση.
Επιχείρηση αποκαθήλωσης
Σήμερα, η επιχείρηση επιστροφής του πρώην πρωθυπουργού στο προσκήνιο γίνεται σε ένα τελείως διαφορετικό και εχθρικό τοπίο. Το τρολάρισμα των πρώην στενών συνεργατών του, όπως ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, δείχνει ότι η περίοδος της πολιτικής του κυριαρχίας και της ασυλίας έχει περάσει ανεπιστρεπτί και ότι οι παλιές μέθοδοι της επικοινωνιακής διαχείρισης δεν πιάνουν πλέον.
Και τελικά όλα δείχνουν ότι την πολιτική αποκαθήλωση του Α. Τσίπρα δεν την έχουν αναλάβει πλέον οι πολιτικοί αντίπαλοι, αλλά οι δικοί του, οι πρώην σύντροφοί του που τον γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους.
