Ο Αλέξης Τσίπρας έχει το θράσος να ζητάει την αποθέωση για την ανακοίνωση της επιστροφής του στην πολιτική σκηνή, αλλά οι μνήμες από την τραγική διακυβέρνησή του είναι νωπές.
Με ένα σύνθημα που παραπέμπει ευθέως στον… Ανδρέα Παπανδρέου επιχειρεί ο Αλέξης Τσίπρας να μας προετοιμάσει για την επιστροφή του και τις επίσημες ανακοινώσεις για τη δημιουργία του κόμματός του αύριο.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
«Στο ραντεβού με την ιστορία, ας είμαστε όλοι εκεί», προτρέπει άπαντες σε πανηγυρικό κλίμα ο πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος για την καμπάνια του έχει επιστρατεύσει, εξάλλου, την τεχνητή νοημοσύνη και την… Μπαρτσελόνα, αφού εκτός συγκλονιστικού απροόπτου τα χρώματα του κόμματός του θα είναι το μπλε και το κόκκινο – με προφανείς ασφαλώς συμβολισμούς το καθένα.
Εκείνο, πάντως, που είναι ξεκάθαρο απ’ αυτές τις πρώτες στιγμές και πριν ακόμα ο κ. Τσίπρας ανακοινώσει επισήμως το νέο κόμμα του είναι ο λαϊκισμός του – σαν δηλαδή να πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε ύστερα από τις εκλογές του 2023 και την τότε αποχώρησή του.
Μια αποχώρηση που ο ίδιος τότε είχε αφήσει να φανεί εντέχνως ότι είναι προσωρινή και όχι οριστική, αλλά το οξύμωρο είναι πως οι ίδιοι οι… σύντροφοί του από την Αριστερά έφτασαν σε κάποιο σημείο να ζητούν την επιστροφή του ως μεσσία. Είναι οι ίδιοι, άλλωστε, που τον αποκαλούσαν τότε «άχαστο», αλλά μάλλον ξέχασαν πως από το 2019 έως το 2023 έχασε με εκκωφαντικό τρόπο ούτε μία ούτε δύο, αλλά πέντε εκλογικές αναμετρήσεις από τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ποιο είναι λοιπόν το «ραντεβού με την ιστορία» που επικαλείται ο κ. Τσίπρας; Τι είναι αυτό που «ο λαός δεν ξεχνά», όπως επίσης έλεγε το… παπανδρεϊκό σύνθημα; Μήπως την «περήφανη διαπραγμάτευση» του πρώτου εξαμήνου του 2015, η οποία έφερε την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού; Μήπως το διχαστικό δημοψήφισμα που επίσης λίγο έλειψε να ολοκληρώσει το έγκλημα της αποχώρησης από τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης; Το τρίτο –και σκληρότερο– μνημόνιο που ακολούθησε; Την οικονομική πολιτική της κυβέρνησής του και τη γενικότερη αντίληψη που υπήρχε ανάμεσα στους υπουργούς του, η οποία ήταν ξεκάθαρα εχθρική απέναντι στη μεσαία τάξη;
Υπάρχουν όμως κι άλλα: η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με προσωπική ευθύνη του κ. Τσίπρα τσαλαπάτησε το κράτος δικαίου και δύο ήταν ασφαλώς οι τρανταχτές περιπτώσεις που έδειξαν το ποιόν αυτής της διακυβέρνησης. Η πρώτη ήταν η σκευωρία Novartis που «βαφτίστηκε» από τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο –τον επονομαζόμενο και ως «Ρασπούτιν»– ως «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους» και η δεύτερη ήταν το φιάσκο του Νίκου Παππά με τις τηλεοπτικές άδειες, το οποίο οδήγησε μάλιστα στην ηχηρή καταδίκη με 13-0 ψήφους τον πρώην υπουργό από το Ειδικό Δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος.
Όπως και στην περίπτωση της Novartis, βέβαια, η ίδια η Δικαιοσύνη αποφάνθηκε έστω και κάποια χρόνια μετά ότι επρόκειτο για σκευωρία, όπως ακριβώς υποστήριζαν από την πρώτη στιγμή τα πολιτικά πρόσωπα που ενεπλάκησαν σκοπίμως από την κυβέρνηση Τσίπρα στην υπόθεση και με τον Παύλο Πολάκη να δηλώνει ανερυθρίαστα πως έπρεπε να πάνε σε εκλογές «με κάποιους στη φυλακή».
Τι να θυμηθούμε λοιπόν και τι να ξεχάσουμε από τον κ. Τσίπρα και τη διακυβέρνησή του; Και για ποιο «ραντεβού με την ιστορία» έχει τώρα το θράσος να μιλάει, ζητώντας την αποθέωση για την ανακοίνωση της επιστροφής του στην πολιτική σκηνή; Στην πραγματικότητα, άλλωστε, ο πρώην πρωθυπουργός δεν αποχώρησε ποτέ από το προσκήνιο και απλώς ζύγιζε τον χρόνο κατά τον οποίο θ’ ανακοινώσει τη δημιουργία νέου κόμματος.
Άφησε δε μετά τις εκλογές του 2023 τον ΣΥΡΙΖΑ –κι ενώ αρχικά δεν ήθελε ν’ αποχωρήσει, αλλά υπέκυψε στις πιέσεις– στα χέρια του Στέφανου Κασσελάκη προφανώς διότι είχε κατανοήσει και είχε προβλέψει τι ακριβώς θα συμβεί. Ότι δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ θα διαλυθεί και κάποιοι από τους συντρόφους του στην Κουμουνδούρου θα του ζητούσαν ακριβώς να επιστρέψει ως μεσσίας.
Μόνο που, δυστυχώς για τον κ. Τσίπρα, η ιστορία γράφει και δεν ξεγράφει…
