Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε κρατώντας μια μπάλα της Barcelona και νομίζοντας ότι με λίγη ποδοσφαιρική αισθητική μπορεί να ξαναγράψει το πολιτικό του βιογραφικό. Τα χρώματα του νέου κόμματος, λέει, θα είναι μπλε και κόκκινο.
Το μπλε της πατρίδας και το κόκκινο των αγώνων. Μόνο που όταν ένας πολιτικός χρειάζεται τα χρώματα μιας ξένης ομάδας για να εξηγήσει την ταυτότητά του, μάλλον δεν έχει καταφέρει να χτίσει δική του.
H εμμονή του με την Μπαρτσελόνα δεν είναι καινούργια. Το 2023 είχε πει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν την Μπαρτσελόνα, γιατί ήταν «κάτι παραπάνω από κόμμα». Τρία χρόνια μετά, με τον ΣΥΡΙΖΑ διαλυμένο, αποδεκατισμένο και πολιτικά εξαντλημένο, επιστρέφει στην ίδια ακριβώς ατάκα για να πουλήσει το νέο του εγχείρημα. Αν η πρώτη «Μπαρτσελόνα» κατέληξε σε εσωκομματικές σφαγές, διασπάσεις και εκλογικές πανωλεθρίες, τότε η δεύτερη τι ακριβώς είναι; Ριμέικ χαμηλού κόστους με τον ίδιο πρωταγωνιστή και χειρότερο σενάριο;
Η πραγματική Μπαρτσελόνα χτίστηκε πάνω σε φιλοσοφία, πειθαρχία και παραγωγή στελεχών. Δεν ζούσε από συνθήματα, εύκολες καταγγελίες και προσωπολατρία. Ο Τσίπρας, αντίθετα, κυβέρνησε με το γνωστό μείγμα λαϊκισμού, διχασμού και επικοινωνιακών πυροτεχνημάτων. Από το «σκίζουμε τα μνημόνια» μέχρι το δημοψήφισμα που μετατράπηκε σε πολιτική κωλοτούμπα μέσα σε λίγες ώρες, η διαδρομή του θυμίζει περισσότερο ομάδα που αλλάζει προπονητές και συστήματα κάθε Κυριακή παρά ευρωπαϊκό κολοσσό με σταθερή ταυτότητα.
Ακόμη και ο συμβολισμός των χρωμάτων μοιάζει πρόχειρος. Το μπλε επιστρατεύεται για να χαϊδέψει ένα πιο πατριωτικό ακροατήριο. Το κόκκινο μένει για να μη χαθεί η επαναστατική βιτρίνα της παλιάς Αριστεράς. Στην πράξη, πρόκειται για πολιτική αλχημεία χωρίς συνεκτικό περιεχόμενο. Ένα επικοινωνιακό κοκτέιλ που προσπαθεί να χωρέσει τους πάντες και τελικά δεν πείθει κανέναν.
Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικά κωμικό μέρος. Ο πρώην πρωθυπουργός θέλει να εμφανίζεται ως ο πολιτικός Μέσι. Ο ηγέτης που θα πάρει την παράταξη από το χέρι και θα τη φτάσει στην κορυφή. Μόνο που ο Μέσι κρίνεται από τίτλους, συνέπεια και νίκες στα μεγάλα παιχνίδια. Ο Τσίπρας μετρά συνεχόμενες εκλογικές ήττες, αποχώρηση υπό πίεση και ένα κόμμα που διαλύθηκε μπροστά στα μάτια του.
Η αλήθεια είναι πιο απλή και πιο σκληρή. Δεν θυμίζει Μέσι. Θυμίζει Νταρακλίτσα. Όχι όμως τον συμπαθή λαϊκό ποδοσφαιριστή που έπεφτε στις λάσπες και έδινε την ψυχή του στο γήπεδο. Ο Νταρακλίτσας τουλάχιστον είχε αυθεντικότητα και δεν προσποιούνταν τον σούπερ σταρ. Ο Τσίπρας έχει μόνο σκηνοθεσία, ατάκες και μια μπάλα στο χέρι.
Γι’ αυτό και το βίντεο δεν έμοιαζε με παρουσίαση νέας πολιτικής πρότασης. Έμοιαζε με βετεράνο ποδοσφαιριστή που άλλαξε φανέλα και πιστεύει ότι η εξέδρα ξέχασε τα απανωτά αυτογκόλ, τις αποβολές και τις συνεχόμενες ήττες με κατεβασμένα χέρια.
