Αντί για αυτοκριτική για τα όσα βίωσε ο τόπος κατά τη διακυβέρνησή του, ο Αλέξης Τσίπρας μοιράζει καρέκλες στον κλειστό κύκλο των συνοδοιπόρων του.
Σε απολύτως προβλέψιμες κινήσεις προβαίνει ο Αλέξης Τσίπρας με τη νέα πολιτική του απόπειρα, ο οποίος –αφού διέλυσε με συνοπτικές διαδικασίες τον πολιτικό χώρο που τον ανέδειξε και τον έφερε κάποτε στην εξουσία– αποφάσισε χθες να παρουσιάσει τη δική του «σκιώδη κυβέρνηση».«Αυτό τον μάρανε», είπε χαιρέκακα για τον πρώην πρωθυπουργό ένας κάποτε σύντροφός του, κάνοντας λόγο για «γραφική κυβέρνηση του βουνού».
Οι πολιτικοί παρατηρητές, βλέποντας αυτές τις κινήσεις, λένε συνεχώς ότι ο Α. Τσίπρας, αντί να κλειστεί σε ένα δωμάτιο και να κάνει ειλικρινή, στοιχειώδη αυτοκριτική για τα όσα τραγελαφικά βίωσε ο τόπος και η παράταξή του υπό την ηγεσία του, επιλέγει να επιστρέψει στο προσκήνιο με βαρύγδουπους τίτλους, στήνοντας κομματικούς στρατούς και μοιράζοντας οφίτσια σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να δηλώσει παρών.
Πίστη στον αρχηγό
Το περιβόητο Εθνικό Συμβούλιο της ΕΛΑΣ και τα όσα αναμένονται να ακολουθήσουν δεν είναι τίποτα περισσότερο από ανακύκλωση των ίδιων και των ίδιων υλικών, ένας πολιτικός θίασος που έρχεται να παίξει το ίδιο κουρασμένο έργο με τους ίδιους ακριβώς πρωταγωνιστές.
Κάπως έτσι, η πολυδιαφημισμένη λίστα των τομεαρχών που είδε χθες το φως της δημοσιότητας, στερείται οποιασδήποτε έκπληξης, φρεσκάδας ή ανανεωτικής πνοής, αφού στη συντριπτική πλειονότητά τους τα πρόσωπα που στελεχώνουν αυτήν τη σκιώδη δομή προέρχονται από τον κλειστό κύκλο των τριακοσίων που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη του νέου κόμματος.
Πρόκειται δηλαδή για εσωτερική μοιρασιά μεταξύ πιστών φίλων και συνοδοιπόρων, κίνηση που αποδεικνύει ότι ο πρώην πρωθυπουργός αδυνατεί να κοιτάξει πέρα από την πολιτική αυλή του.
Για παράδειγμα, ο διορισμός του Κώστα Γαβρόγλου στη θέση του συντονιστή των τομεαρχών και της Ευγενίας Φωτονιάτα στον πολιτικό σχεδιασμό, σε συνδυασμό με την παραμονή του Γιώργου Βασιλειάδη και της Γιάννας Πεππέ στα διευθυντικά γραφεία, δείχνει ότι το παλιό, δοκιμασμένο και αποτυχημένο σύστημα εξουσίας είναι εδώ, ανέγγιχτο από τον χρόνο και τις εκλογικές πανωλεθρίες, έτοιμο να ξαναδώσει τις ίδιες λανθασμένες μάχες.
Εξάλλου, κοιτώντας κανείς τη σύνθεση των τομέων, αντιλαμβάνεται αμέσως την ένδεια νέων ιδεών, αφού άνθρωποι που έχουν ταυτιστεί με συγκεκριμένες ιδεολογικές αγκυλώσεις, καλούνται να μας πείσουν ότι έχουν τη μαγική συνταγή για την ανάπτυξη της χώρας.
Στο πεδίο της Οικονομίας επιστρατεύεται ο Φραγκίσκος Κουτεντάκης με αναπληρωτή τον Γιώργο Παππά, ενώ στον τομέα της Ανάπτυξης και της Επιχειρηματικότητας τοποθετείται ο Γιώργος Πετράκος.
Στα Εργασιακά, ο Διονύσης Τεμπονέρας αναλαμβάνει να σηκώσει το λάβαρο μιας κοινωνικής πολιτικής που στο παρελθόν αποδείχθηκε καθαρή δημαγωγία, έχοντας στο πλευρό του τη Νεκταρία-Ελευθερία Αγγελάκη. Στην Υγεία βρίσκουμε τον Σπύρο Δρίτσα και τον Γιώργο Μπουλμπασάκο, ενώ στην Παιδεία την Ιωάννα Λαλιώτου και τον Παναγιώτη Κασσιανό, πρόσωπα που κινούνται σταθερά στον σκληρό πυρήνα του «τσιπρικού μηχανισμού», χωρίς να κομίζουν τίποτα το ρηξικέλευθο.
Ακόμα και εκεί που το σχήμα προσπαθεί να δείξει μια δήθεν θεσμική σοβαρότητα, όπως στον τομέα της Δικαιοσύνης με τη Μαρία Λεπενιώτη ή στην Αμυνα με τον Χρήστο Χριστοδούλου, η προσπάθεια καταρρέει κάτω από το βάρος της συνολικής πολιτικής αναξιοπιστίας του αρχηγού.
Κάπως έτσι, η παρουσία ονομάτων όπως ο Κώστας Λαγουβάρδος στο Περιβάλλον, ο Μανώλης Πλειώνης στην Κλιματική Κρίση ή ο Χάρης Τζήμητρας στην εξωτερική πολιτική μοιάζει περισσότερο με διακοσμητική βιτρίνα.
Χρησιμοποιούνται ως άλλοθι επίσης για να κρυφτεί το γεγονός ότι για την ώρα, πίσω από τις λέξεις «Ψηφιακή Κυριαρχία» με τη Γραμματή Πάντζιου ή «Μεταναστευτική Πολιτική» με τη Ζαχαρούλα Τσιριγώτη, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική, κοστολογημένη και ρεαλιστική πρόταση.
Ολίγη από... ΠΑΣΟΚ
Το πιο προκλητικό και συνάμα ειρωνικό στοιχείο των όσων ανακοινώθηκαν είναι η απροκάλυπτη προσπάθεια της Συμπαράταξης να ψαρέψει στα θολά νερά της Κεντροαριστεράς. Είναι φανερό ότι ο Αλέξης Τσίπρας, έχοντας χάσει κάθε έρεισμα στον δικό του παραδοσιακό χώρο, στρέφει τα μάτια του προς τα δυσαρεστημένα αριστερά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που βλέπουν με σκεπτικισμό τα όσα συμβαίνουν στη Χαριλάου Τρικούπη.
Η επιλογή προσώπων όπως ο Γιώργος Ιωακειμίδης στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο Μαρίνος Σκανδάμης στην Προστασία του Πολίτη και ο Αντώνης Σαουλίδης ως αναπληρωτής του, αποτελεί μια ξεκάθαρη, καιροσκοπική επιχείρηση διεμβολισμού άλλων κομματικών ακροατηρίων. Μια πολιτική πειρατεία παλαιάς κοπής, που ποντάρει στο αριστερό θυμικό για να γεμίσει τις άδειες γραμμές ενός σχηματισμού που γεννήθηκε χωρίς ιδεολογική πυξίδα.
Ομως, οι πολίτες θυμούνται πολύ καλά ποιος υποσχέθηκε τα πάντα και δεν τήρησε τίποτα, ποιος οδήγησε την Αριστερά στην απαξίωση και ποιος μετέτρεψε την πολιτική ζωή σε ένα ατέρμονο πεδίο πόλωσης και διχασμού.
Αυτό το σκιώδες σχήμα, γεμάτο από ονόματα του παρελθόντος, που δεν εμπνέει κανέναν, συμπληρώνεται, μεταξύ άλλων, από τον Χάρη Μαυρουδή στον Πολιτισμό, τον Θωμά Μόσχο στην Αγροτική Ανάπτυξη και τον Μιχάλη Καλογήρου ως πρόεδρο του Ινστιτούτου.
Τέλος, τη δική του σημασία έχει το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας των δικαιωμάτων και της… ισότητας παρουσίασε σχήμα με 50 μέλη, εκ των οποίων μόλις οι 18 είναι γυναίκες. Αλλά στο κάτω κάτω, η «σκιώδης κυβέρνηση» της ΕΛΑΣ είναι καταδικασμένη να μείνει... σκιά στο περιθώριο της πολιτικής ζωής.
