Σε κακέκτυπο του Αλέξη Τσίπρα εξελίσσεται ο Νίκος Ανδρουλάκης, ακολουθώντας μια στρατηγική που δοκιμάστηκε, απέτυχε και τελικά… αποδοκιμάστηκε πολιτικά από την ίδια την κοινωνία.
Το σύνθημα «Δημοκρατία ή εκτροπή», που αποτέλεσε κεντρικό προεκλογικό δίλημμα του ΣΥΡΙΖΑ στις αρχές του 2023, επανέρχεται σήμερα σχεδόν αυτούσιο από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη, επιβεβαιώνοντας ότι, όταν απουσιάζει πολιτικό αφήγημα, περισσεύει η αντιγραφή και μάλιστα το copy paste που απέτυχε παταγωδώς.
Ειδικότερα, ο Αλέξης Τσίπρας, το 2023, επιχείρησε να μετατρέψει την υπόθεση των παρακολουθήσεων σε δήθεν υπαρξιακό ζήτημα για τη χώρα. Μιλούσε για παρακράτος, για παραβίαση του κράτους δικαίου, για ανάγκη αντεπίθεσης της Δημοκρατίας. Μάλιστα, εκείνη την περίοδο στο Κλειστό Γυμναστήριο «Ανδρέας Παπανδρέου» στο Περιστέρι, έθετε το δίλημμα «με τη Δημοκρατία ή την εκτροπή», καλώντας, όπως έλεγε, τον ίδιο τον λαό να απαντήσει στην κάλπη.
Fast forward μερικά χρόνια αργότερα, ο Νίκος Ανδρουλάκης ετοιμάζεται για πρόταση δυσπιστίας, θα καταθέσει αίτημα για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής, αντιγράφοντας ουσιαστικά τη στρατηγική Τσίπρα, η οποία βέβαια οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια βαριά πολιτική ήττα, αποδεικνύοντας ότι οι πολίτες δεν πείθονται εύκολα από σχήματα πόλωσης, όταν αυτά δεν συνοδεύονται από πειστική κυβερνητική πρόταση.
Κι όμως, τρία χρόνια μετά, ο Νίκος Ανδρουλάκης βαδίζει σ’ έναν δρόμο που μάλλον τον οδηγεί σε μονοπάτια τα οποία έχει περπατήσει ο πολιτικός του μέντορας, Α. Τσίπρας, όπως τουλάχιστον αποδεικνύεται από την ίδια την πραγματικότητα. Με σχεδόν ταυτόσημη ρητορική, μιλά για «εκτροπή», για απειλή της Δημοκρατίας, για ανάγκη να πάρει θέση η κοινωνία των πολιτών. Δηλώνει ότι το ΠΑΣΟΚ ζητά έρευνα και όχι καταδίκη, όμως την ίδια στιγμή υιοθετεί ρητορική σύγκρουσης, λέγοντας ότι «ο κ. Μητσοτάκης είναι επικίνδυνος και πρέπει να φύγει για να αναπνεύσει η χώρα και η Δημοκρατία».
Η αντιγραφή είναι σχεδόν… υπαρξιακή: Πρώτον, αναδεικνύει ένα ζήτημα δικαστικό σε κεντρικό πολιτικό διακύβευμα, δεύτερον, διατυπώνει ένα διχαστικό-τοξικό δίλημμα και τρίτον, δίνει πάτημα σε επικίνδυνες πολιτικές δυνάμεις να αμφισβητήσουν τη Δικαιοσύνη και – κυρίως– τις αποφάσεις της, όποτε βέβαια δεν τον βολεύουν. Με άλλα λόγια, ο Ν. Ανδρουλάκης φορά το κοστούμι (με γραβάτα) του Α. Τσίπρα του 2023. Μόνο που το κοστούμι αυτό έχει ήδη κριθεί πολιτικά και βεβαίως οι πολίτες το έκριναν… παλαιομοδίτικο.
Το πρόβλημα για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ είναι διπλό. Από τη μία, εμφανίζεται να υιοθετεί μια στρατηγική ηττημένη. Από την άλλη, δυσκολεύεται να πείσει ότι εκφράζει κάτι νέο, αυτόνομο και διαφορετικό. Οπως, άλλωστε, υπογραμμίζουν έμπειροι πολιτικοί παρατηρητές, ένα κόμμα που διεκδικεί ρόλο σοβαρής εναλλακτικής δύναμης, απέναντι στη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν μπορεί να ανακυκλώνει τα –ξεπερασμένα– συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε να αναπαράγει την ίδια πολιτική που οι πολίτες απέρριψαν. Μάλιστα, ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι σαν τον Α. Τσίπρα καταγγέλλει κατά καιρούς αποκλεισμό από μέσα ενημέρωσης τα οποία, όπως υποστηρίζει, λειτουργούν υπό την επιρροή του Μεγάρου Μαξίμου. Ωστόσο, φαίνεται πως από συγκεκριμένα μέσα λαμβάνει επικοινωνιακή στήριξη και βήμα φυσικά (και σωστά) για να διατυπώνει τις απόψεις του, παρά το γεγονός ότι η (δημοσκοπική) βελόνα παραμένει κολλημένη.
Η ειρωνεία, όμως, είναι ότι ο κ. Ανδρουλάκης επιχειρεί –στις πρόσφατες τηλεοπτικές εμφανίσεις του– να παρουσιαστεί ως υπερασπιστής του κράτους δικαίου, την ώρα που ουσιαστικά ο ίδιος αμφισβητεί τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης, διότι δεν του αρέσουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι το κάνει αυτό ο πολιτικός αρχηγός που πανηγύριζε για μια απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου, αλλά τώρα που δεν είναι της αρεσκείας του η απόφαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ανέβηκε στα κάγκελα του λαϊκισμού, καταγγέλλοντας επιλεκτικά τη Δικαιοσύνη. Δεν δίστασε μάλιστα να δηλώσει, χθες, στο Mega ότι «αξιολογώ τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης, γιατί και οι κρίνοντες κρίνονται», και αναρωτήθηκε «αν επιτέθηκα προσωπικά σε κάποιον και οργάνωσα μέσω των media τη δολοφονία χαρακτήρα του;» χωρίς προφανώς να έχει την… επίγνωση ότι κάθε μέρα δεν κάνει τίποτε άλλο από το να επιτίθεται με σκαιότατο τρόπο στη Δικαιοσύνη. Και κάπως έτσι, το «όμοιος ομοίω αεί πελάζει» βρίσκει την πλήρη πολιτική εφαρμογή του. Ο Α. Τσίπρας του 2023 και ο Ν. Ανδρουλάκης του 2026 συναντώνται στο ίδιο σύνθημα, στην ίδια στρατηγική και στην ίδια λογική τοξικότητας.
