Η πολιτική και κοινωνική κουλτούρα στην Ελλάδα δείχνει αιχμάλωτη ανιστόρητων στερεότυπων και δογματισμών.
Ένα από αυτά που έχει «μπετοναριστεί» με το τέλος της δικτατορίας είναι ότι ο αριστερός είναι a priori υπερασπιστής και θεματοφύλακας της ελευθερίας του Τύπου και του κράτους δικαίου. Όπως επίσης και το… δόγμα ότι ο ποιοτικός καλλιτέχνης γαλουχήθηκε με… αριστερές παραμάνες. Γιατί, καθώς φαίνεται, σε ετούτη τη χώρα δεν υπάρχουν Γκαλίζιες ούτε μιμητές της. Μόνο Πολάκηδες και Ζωές (Κωνσταντοπούλου).
Γιατί σε τούτη εδώ τη χώρα η Αριστερά διάγει ιστορικά έναν απολύτως απενοχοποημένο βίο ως προς τα δικαιώματα, τις κοινωνικές αξίες και τις ελευθερίες και απολαμβάνει την ασυλία της, κουνώντας επιδεικτικά το… ηθικό της πλεονέκτημα. Και σε αυτό το πλεονέκτημα οργανώσεις, ακτιβιστές και συνδικάτα υποκλίνονται και σιωπούν σε κάθε αριστερή παρέκκλιση από το πρέπον και το δέον.
Άνθρωποι όπως η Γκαλίζια –η δημοσιογράφος που δολοφονήθηκε στη Μάλτα–, απείθαρχοι δεξιοί ή ανεξάρτητοι αριστεροί –όπως ο Γερμανός Γκίντερ Βάλραφ της δεκαετίας του ’70– θα μείνουν να περιπλανιούνται στην Ευρώπη και στον κόσμο…
Ούτε τα προσχήματα
Πρωταγωνιστής στον κύκλο απειλών και ύβρεων προς δημοσιογράφους, πολιτικούς αντιπάλους και δικαστικούς λειτουργούς, ο Παύλος Πολάκης δήλωνε τον Οκτώβριο του 2018 στους συντρόφους του: «Θα κερδίσουμε τις εκλογές αν βάλουμε κάποιους φυλακή (σ.σ.: πολιτικούς αντιπάλους)».
Του πολακικού πογκρόμ μίσους και τοξικότητας είχε προηγηθεί τον Απρίλιο του 2016 η πρωτοφανής επίθεση σε βάρος συγκεκριμένων ΜΜΕ και δημοσιογράφων, κατά την ομιλία του σε κομματική εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, στο Μαρούσι. «Έπρεπε να σηκωθώ επάνω και να πάει τρία μέτρα κάτω από τη γη, αλλά κράτησα την ψυχραιμία μου και του είπα αυτά που έπρεπε». Αφορμή της απειλής… θανάτου ήταν μία παλαιότερη έντονη αντιπαράθεση του Π. Πολάκη με τον δημοσιογράφο Αιμίλιο Νεγκή.
Πριν από λίγες ημέρες, ο Γιάννης Στουρνάρας αναφέρθηκε σε παλαιότερο έλεγχο του ΣΔΟΕ και της Οικονομικής Αστυνομίας στο γραφείο της συζύγου του, κάνοντας λόγο για στοχευμένη ενέργεια, λόγω της αντιπαράθεσής του με την κυβέρνηση για τη διοίκηση της Τράπεζας Αττικής.
Είναι ο ίδιος άνθρωπος που το 2015 είχε δεχθεί την πρωτοφανή επίθεση της τότε προέδρου της Βουλής, Ζωής Κωνσταντοπούλου, υποστηρίζοντας ότι είναι δυνατή η «βίαιη προσαγωγή» του ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας για την υπόθεση της Siemens.
Επιδόρπιο σε αυτήν τη συντονισμένη επιχείρηση… διώξεων των πολιτικά ενοχλητικών και ανεπιθύμητων η δήλωση Τσίπρα, όταν είχε καβαλικέψει το κύμα των «Αγανακτισμένων» στις «πάνω» και «κάτω» πλατείες και κατευθυνόταν προς το Μαξίμου. «Το πρώτο πράγμα που θα κάνω ως πρωθυπουργός θα είναι να απαιτήσω την παραίτηση Στουρνάρα. Αν χρειαστεί, θα τον πετάξω έξω με τις κλοτσιές εγώ ο ίδιος», είπε το σύμβολο της αριστερής ηθικής.
Δυο μέτρα και σταθμά
Απειλές και επιθέσεις έχουν σημειωθεί κατά καιρούς και από αντιεξουσιαστές ή μέλη αριστερών οργανώσεων. Το 2015 περίπου 80-100 αλληλέγγυοι επιτέθηκαν σε δημοσιογράφους και τηλεοπτικά συνεργεία έξω από την Ευελπίδων, ενώ τον Οκτώβριο του 2025 καταγγέλθηκε βία κατά δημοσιογράφου από μέλη του ΠΑΜΕ στην Πάτρα.
Η απόφαση του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ βάσει της οποίας διαγράφονται προσωρινά τρεις δημοσιογράφοι και τιμωρούνται με την ποινή της επίπληξης άλλοι τέσσερις για αντιδεοντολογική συμπεριφορά κατά την τηλεοπτική δραστηριότητά τους υπέρ του «Ναι» την περίοδο πριν από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 ρίχνει τη σκιά της μέχρι σήμερα.
Ήταν τότε που ο πρώην υπουργός Γιώργος Ρωμαίος επέστρεψε τη δημοσιογραφική του ταυτότητα ώσπου να ακυρωθεί η απόφαση ή να αποδοκιμασθεί από το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ, και η Ένωση Ευρωπαίων Δημοσιογράφων προχώρησε σε μία καταδικαστική ανακοίνωση-καταπέλτης.
Τότε που κάποια παράκεντρα και trolls του διαδικτύου ήθελαν διώξεις γιατί το control του τηλεοπτικού σταθμού δεν παρενέβη ώστε να επανέλθει στην τάξη ο κεντρικός παρουσιαστής, όπως έγινε στην περίπτωση ΣΚΑΪ και του αρχισυντάκτη της εκπομπής του Κ. Μπογδάνου, Νίκου Κονιτόπουλου, και άλλοτε για τον ακριβώς αντίθετο λόγο, επειδή δηλαδή παρενέβη «δίνοντας γραμμή », όπως έγινε στην περίπτωση του Mega και του διευθυντή σύνταξης, Μανώλη Καψή.
Περισσότερο επιεικής, ωστόσο, ήταν η μεταχείριση στον επίσης εγκαλούμενο –ύστερα από επώνυμη καταγγελία– δημοσιογράφο Γιώργο Δελαστίκ, υπέρμαχο του «Όχι», ο οποίος είχε υποστηρίξει ότι «ο ελληνικός λαός δεν είναι ραγιάς, δεν είναι γερμανοτσολιάς… με όλα τα σκυλιά να αλυχτάνε εναντίον του».
Πετούσαν… χαρταετό
Δολοφονίες χαρακτήρων, στοχοποίηση προσωπικοτήτων, fake news και εικόνες φαιδρότητας στο διαδίκτυο. Να δημιουργούν ψεύτικα προφίλ και να εκτοξεύουν μέσα από τη δυσώδη ανωνυμία τόνους λάσπης, να τραμπουκίζουν διευθύνσεις καναλιών και να απειλούν με μεθοδεύσεις ιδιοκτησίες μέσων.
Κάπως έτσι έκαναν οι εξ αριστερών πολιτικοί πράξη το ηθικό τους πλεονέκτημα για ελευθεροτυπία και δικαιοσύνη. Αλλά οι οργανώσεις δικαιωμάτων και τα συνδικάτα των ΜΜΕ και των ανθρώπων του πνεύματος δεν θέλησαν να… ενοχλήσουν. Προτίμησαν αόριστους ψίθυρους κριτικής ή και σιωπή. Και για να είμαστε επίκαιροι με τις ημέρες, επέλεξαν να πετούν χαρταετό.
Γιατί τελικά η Μάλτα είναι πιο μακριά απ’ ό,τι νομίζουμε. Η Δάφνη Γκαλίζια ήταν συντηρητική δεξιά και όχι κάποια εναλλακτική αντισυστημική. Είχε κριτική έως εχθρική στάση απέναντι στο κεντροαριστερό Εργατικό Κόμμα της Μάλτας και ανοιχτό μέτωπο με το οργανωμένο έγκλημα και την οικονομική διαφθορά. Το πλήρωσε με τη ζωή της…
