Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε με κορυφαίο ζήτημα την αναζήτηση φόρμουλας που θα αποκλείει συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία.
Στην απορία πώς ένα κόμμα που απέχει 17 μονάδες από τη Νέα Δημοκρατία πιστεύει ότι θα έρθει πρώτο –με μία ψήφο– ώστε να εφαρμόσει αυτή τη μορφή πολιτικού «απαρτχάιντ», κάποιοι αναφέρουν ως παράδειγμα τη Γερμανία και την Ισπανία.
Πράγματι στη Γερμανία η Κεντροδεξιά αποκλείει κάθε συνεργασία με την Ακροδεξιά (AfD), ενώ στην Ισπανία το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Σάντσεθ ακολουθεί παρόμοια τακτική με αυτή του Ανδρουλάκη: αποκλείει ρητά τη συνεργασία με το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα.
Πρόκειται για αστείο: Είναι αυτονόητο ότι το παράδειγμα της Γερμανίας δεν ισχύει, ενώ το δεύτερο αποτελεί στρατηγική επιλογή για τους Ισπανούς σοσιαλιστές να συγκυβερνούν με την Αριστερά (Sumar/Podemos), γεγονός που αποκαλύπτει το σχέδιο συνεργασίας του ΠΑΣΟΚ με την Αριστερά.
Ποιο είναι σοβαρό; Ότι για τον αναποφάσιστο κεντρώο ψηφοφόρο, η άρνηση συνεργασίας με τη ΝΔ και η ταυτόχρονη «αφασική» στάση προς την Αριστερά ερμηνεύεται ως έμμεση πρόθεση συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα Τσίπρα. Αυτό λειτουργεί αποτρεπτικά για όσους αναζητούν σταθερότητα.
Ο αυτοαποκλεισμός του ΠΑΣΟΚ από ενδεχόμενη συνεργασία με τη ΝΔ καθιστά μοναδικό εγγυητή της σταθερότητας τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αυξάνοντας τις πιθανότητες αυτοδυναμίας για τη ΝΔ.
