Η στάση του ΠΑΣΟΚ να δηλώσει «παρών» στην ανανέωση της θητείας του Γιάννη Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος δεν συνιστά «πολιτική αμηχανία».
Είναι πολιτική απρέπεια του αρχηγού του και αχαριστία του ΠΑΣΟΚ συνολικά απέναντι στον Γιάννη Στουρνάρα. Γιατί από τη θέση του υπουργού Οικονομικών εφάρμοσε ένα εξαιρετικά δύσκολο πρόγραμμα σταθεροποίησης που στηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ. Και κυρίως γιατί υπήρξε ο βασικός παράγοντας που κράτησε τη χώρα εντός Ευρωζώνης το κρίσιμο καλοκαίρι του 2015, διαφυλάσσοντας τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος.
Το επιχείρημα περί «ορίου δύο θητειών» εκτός από προσχηματικό είναι και αστείο. Γιατί στο πρόσφατο Συνέδριό του το ΠΑΣΟΚ ψήφισε όριο έως και πέντε θητειών για τους δικούς του βουλευτές, το οποίο ο Γιάννης Στουρνάρας δεν θα ξεπερνούσε ούτε με την τρίτη του θητεία. Η στάση του ΠΑΣΟΚ δείχνει επίσης αβελτηρία: γιατί το κόμμα που εκφράζει υποτίθεται τη σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα, συντάσσεται με τις δυνάμεις του λαϊκισμού που επιχείρησαν την εξόντωση του Γιάννη Στουρνάρα και σήμερα επιμένουν στη στοχοποίησή του.
Προφανώς ο Νίκος Ανδρουλάκης, επιχειρώντας να «ξεπλύνει» την περίοδο της συγκυβέρνησης με τη Νέα Δημοκρατία, αποποιείται τις κεντρώες καταβολές του ΠΑΣΟΚ και στρέφεται στα αριστερά ανταγωνιζόμενος σε νοοτροπία τις πρακτικές του… ΕΛΑΣίτη Αλέξη Τσίπρα.
