Η Αριστερά έχει αποφασίσει να βγάλει τη μάσκα και να πει την αλήθεια: πως όλα είναι (τουλάχιστον τώρα) ένα σχέδιο.
Η θεωρία της μεγάλης αντικατάστασης ισχυρίζεται πως υπό την ανοχή (ή συνενοχή) της πολιτικής ελίτ οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί θα αντικαθίστανται δημογραφικά και πολιτισμικά από λαούς με διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο, μέσω της μετανάστευσης και της δημογραφικής ανάπτυξης αυτών παράλληλα με την πτώση του ποσοστού γεννήσεων των Ευρωπαίων.
Αρχικά η Αριστερά έλεγε πως αυτή η θεωρία υποστηρίζεται από «ψεκασμένους ακροδεξιούς». Πως αυτό δηλαδή δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα και πως είναι απλά φαντασιώσεις ορισμένων ακραίων.
Αργότερα, όταν οι μετανάστες άρχισαν να έρχονται σωρηδόν, είπαν πως εάν συμβαίνει είναι κάτι ακούσιο, καθώς οι μετανάστες είναι αναγκαίοι για να κρατήσουν την οικονομία της χώρας (δεν ισχύει για όλους. Άλλοι μετανάστες όντως βοηθούν την οικονομία και άλλοι γίνονται δημοσιονομικό βαρίδιο).
Πλέον όμως φαίνεται πως η Αριστερά έχει αποφασίσει να βγάλει τη μάσκα και να πει την αλήθεια: πως όλα είναι (τουλάχιστον τώρα) ένα σχέδιο. Ένα σχέδιο που έχει μπει σε εφαρμογή για την εκλογική επιβίωση της Αριστεράς, την οποία έχει εγκαταλείψει η σταθερή εκλογική βάση της (εργατική τάξη), που πλέον προτιμά αντισυμβατικά συντηρητικά κόμματα.
Η Ιρένε Μοντέρο, ευρωβουλευτής και μέλος των Podemos, πριν από λίγες ημέρες, με αφορμή τη νομιμοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών από την κυβέρνηση Σάντσεθ, δήλωσε πως, αφού πέτυχαν «τα χαρτιά», επόμενος στόχος είναι η ιθαγένεια ή να αλλάξει ο νόμος, ώστε να μπορούν να ψηφίζουν για να «καθαρίσει» η χώρα από τους «φασίστες». Είπε, μάλιστα, πως ευελπιστεί στη θεωρία της αντικατάστασης. Έχει την ελπίδα της αντικατάστασης των «φασιστών» από μετανάστες.
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Ιγκλέσιας, ο οποίος ζήτησε από τον πρωθυπουργό να κάνει τους μετανάστες πολίτες ώστε να «απελευθερώσουν τη χώρα από τους φασίστες». Παράλληλα, στη Γαλλία ο Μελανσόν ανέφερε πως στις δημοτικές εκλογές χρειάζεται να φανεί στις εκλογικές λίστες η ικανότητα της ενσωμάτωσης της νέας Γαλλίας, αυτής της μεγάλης αντικατάστασης.
Είναι εμφανές πως έχουμε περάσει σε νέο στάδιο πολιτικής αντιπαράθεσης. Η Αριστερά, αντί να προσπαθεί να βρει λύσεις για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα (όπως έκανε πάντα), τα χαρίζει στην αντισυστημική Δεξιά και προσπαθεί να δημιουργήσει μια νέα, κατώτατη, τάξη ψηφοφόρων ώστε να επιβιώσει πολιτικά αλλάζοντας το εκλογικό σώμα και να επανέλθει στο προσκήνιο. Όσοι είναι ενάντια σε αυτή τη μεθόδευση, πολιτικοί και πολίτες, θα πρέπει να βγουν απέναντι. Ο σιωπών δοκεί συναινείν.
