Η πολιτική αντιπαράθεση στην Ελλάδα αγγίζει συχνά τα όρια του γραφικού, όμως η πρόσφατη «ποδοσφαιρική» παρέμβαση του αρχηγού της ΕΛ.Α.Σ., Αλέξη Τσίπρα, ξεπέρασε κάθε όριο αστικής ευγένειας και καλού γούστου.
Προσπαθώντας να επιστρατεύσει ένα δήθεν καυστικό χιούμορ εις βάρος του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να εργαλειοποιήσει τον σοβαρό τραυματισμό ενός νέου και εξαιρετικά ταλαντούχου ποδοσφαιριστή, του Γιάννη Κωνσταντέλια. Η δήλωσή του στη Θεσσαλονίκη –«δεν θα πω άλλα ποδοσφαιρικά γιατί είδατε τι έπαθε αυτός που έκανε μια ευχή για τον Κωνσταντέλια προχθές»– αντί για γέλιο, προκάλεσε αποστροφή και θλίψη.
Η ουσία του ατοπήματος: Το να χρησιμοποιείται η ατυχία και ο τραυματισμός ενός ποδοσφαιριστή για να ανακυκλωθούν παρωχημένα αστεία περί «γρουσουζιάς» δεν συνιστά πολιτική κριτική. Συνιστά φτηνό λαϊκισμό επιπέδου καφενείου.
Επιπλέον δείχνει έλλειμμα ενσυναίσθησης. Όταν ένας ποδοσφαιριστής βρίσκεται στο ξεκίνημα μιας μεγάλης καριέρας στο εξωτερικό και αντιμετωπίζει μια δύσκολη στιγμή, το ελάχιστο που απαιτείται είναι σεβασμός. Σε κάθε περίπτωση, η προσπάθεια του αρχηγού της ΕΛ.Α.Σ. να δείξει «άνετος» και «κοντά στον παλμό του κόσμου» κατέληξε σε ένα εντελώς αντιαισθητικό και πικρόχολο σχόλιο.
Η πολιτική έχει ανάγκη από επιχειρήματα, σοβαρότητα και δομημένη αντιπαράθεση. Αν το μόνο που έχει να προσφέρει ο Αλέξης Τσίπρας στη δημόσια σφαίρα είναι αυτού του είδους οι εξυπνακισμοί, τότε το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι «δεν γελάσαμε»· είναι ότι η πολιτική διολισθαίνει σε ένα επίπεδο που δεν αξίζει σε κανέναν και πολύ περισσότερο στο νέο ήθος που ο ίδιος θέλει να πείσει ότι κομίζει.
