Υπάρχουν πολιτικοί που στις δύσκολες στιγμές εξαφανίζονται και υπάρχουν κι εκείνοι που επιλέγουν να σηκώσουν το βάρος, ακόμη κι αν γνωρίζουν ότι θα βρεθούν στο στόχαστρο.
Η πρώτη δημόσια συνέντευξη του Γρηγόρη Δημητριάδη μετά από τέσσερα χρόνια σιωπής απέδειξε πως ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Και ίσως γι’ αυτό προκάλεσε τόσο έντονο εκνευρισμό σε συγκεκριμένα οικονομικά και εκδοτικά κέντρα που το τελευταίο διάστημα επένδυαν πολιτικά στο αφήγημα της δήθεν εσωτερικής σύγκρουσης με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ο Δημητριάδης επί χρόνια επέλεξε έναν συγκεκριμένο δρόμο. Να απαντά αποκλειστικά μέσω της Δικαιοσύνης και όχι μέσα από τηλεοπτικά πάνελ, διαρροές και δημόσιες αντιπαραθέσεις. Δεν μπήκε ποτέ στη λογική της πολιτικής φασαρίας, ακόμη κι όταν βρέθηκε στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς επίθεσης. Το τελευταίο όμως διάστημα, συγκεκριμένα εκδοτικά και οικονομικά κέντρα άρχισαν να καλλιεργούν το αφήγημα ότι δήθεν υπονομεύει την κυβέρνηση, ότι βρίσκεται απέναντι από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και ότι ετοιμάζεται να δημιουργήσει εσωκομματικό πρόβλημα στη Νέα Δημοκρατία. Και τότε αποφάσισε να μιλήσει. Καθαρά, χωρίς μισόλογα και χωρίς υπαινιγμούς. «Θα πάμε ενωμένοι και θα είμαι ο τελευταίος που θα δημιουργήσει πρόβλημα». Αυτή ήταν η φράση που γκρέμισε ολόκληρη την κατασκευή που επιχειρούσαν να στήσουν εις βάρος του.
Η ενόχληση που προκάλεσε η συνέντευξη φάνηκε αμέσως. Κόμματα της αντιπολίτευσης και φιλικά τους μέσα ενημέρωσης επιχείρησαν να παρουσιάσουν την ανάληψη πολιτικής ευθύνης ως δήθεν ομολογία ενοχής. Πρόκειται είτε για συνειδητή παραπλάνηση είτε για πολιτική αδυναμία κατανόησης βασικών εννοιών. Η πολιτική ευθύνη αφορά τη θέση και τον θεσμικό ρόλο ενός προσώπου. Είναι η επιλογή να προστατευθεί η κυβερνητική λειτουργία και η σταθερότητα μιας χώρας. Η ομολογία ενοχής είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και αφορά παραδοχή παράνομης πράξης. Ο Δημητριάδης δεν έκανε ποτέ κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, επέλεξε να απορροφήσει πολιτικά τους κραδασμούς για να προστατεύσει την κυβέρνηση, την παράταξη και κυρίως τις υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας μέσα σε ένα εκρηκτικό διεθνές περιβάλλον.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πιο ουσιαστικό σημείο της παρέμβασής του. Ποιον εξυπηρετεί η συνεχής αποδόμηση των μυστικών υπηρεσιών της χώρας σε μια περίοδο γεωπολιτικής αστάθειας, πολέμων και υβριδικών απειλών; Είναι ένα ερώτημα που η αντιπολίτευση αποφεύγει επιμελώς να απαντήσει, προτιμώντας να συντηρεί ένα κλίμα τοξικότητας.
Ιδιαίτερη βαρύτητα είχαν και οι αναφορές του στο Νίκο Ανδρουλάκη. Ο χαρακτηρισμός «θυμωμένος» αποτυπώνει μια πολιτική στάση που μοιάζει να κινείται περισσότερο από εμμονές παρά από προτάσεις. Και η φράση «με το κόμπλεξ δεν κάνεις πολιτική» ήταν ίσως η πιο εύστοχη περιγραφή μιας αντιπολίτευσης που επενδύει καθημερινά στην ένταση και στον διχασμό.
Τελικά, η συνέντευξη του Δημητριάδη απέδειξε κάτι πολύ απλό. Ότι παρέμεινε στρατιώτης της παράταξης ακόμη και όταν βρέθηκε μόνος στο στόχαστρο. Και επιβεβαίωσε πλήρως τη ρήση του παππού του, του αείμνηστου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ότι όποιος θέλει να ασχοληθεί με την πολιτική πρέπει να διαθέτει γερό στομάχι. Αποδεικνύεται πως ο Γρηγόρης Δημητριάδης το διαθέτει.
