Κατ’ αρχάς, η ανάληψη πολιτικής ευθύνης δεν ταυτίζεται με την παραδοχή ποινικού αδικήματος ή προσωπικού λάθους. Όποια διαφορετική ερμηνεία είναι εκτός δημοκρατικού πλαισίου.
Η παρέμβαση του Γρηγόρη Δημητριάδη, πρώην γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο, επειδή ερμηνεύτηκε από την αντιπολίτευση ως «ομολογία ευθυνών» για την υπόθεση των παρακολουθήσεων. Ωστόσο, η προσεκτική ανάγνωση της συνέντευξης στη «Real» εξηγεί την αντίδραση, μια και ο βασικός λόγος της ενόχλησης είναι ότι αντί «ομολογίας» έγινε μια στοχευμένη πολιτική παρέμβαση.
Το γεγονός ότι ο Γρηγόρης Δημητριάδης επέλεξε να λύσει τη σιωπή του και να απαντήσει στον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα έδειξε ότι δεν μίλησε ως ένας παραιτηθείς ιδιώτης, αλλά ως ενεργό πολιτικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας που υπερασπίζεται με ανιδιοτέλεια την κυβέρνηση και στηρίζει τον πρωθυπουργό. Έδειξε, επίσης, χωρίς περιστροφές τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που υποκινούν τις αντιδράσεις. Εδώ χρειάζεται να σημειώσουμε –για όποια σημασία έχει– ότι ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν μίλησε ως «ανιψιός» αλλά ως «εγγονός» του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Για τον Δημοσθένη ήταν επιβεβλημένο οι ελεύθεροι να έχουν συναίσθηση ευθύνης για τα πολιτικά πράγματα. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης έδειξε επιπλέον ότι η ευθύνη για τα πολιτικά πράγματα είναι πατριωτικό καθήκον.
