Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποχαιρέτησε τον Στέλιο Ράμφο, αναδεικνύοντας τη διαδρομή του από την Αριστερά, στη Φιλοσοφία, τη Θεολογία αλλά και τον κοινωνικό στοχασμό.
Ο πρωθυπουργός εξέφρασε τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια του σημαντικού Έλληνα στοχαστή, τον οποίο χαρακτήρισε φίλο και συνομιλητή, σημειώνοντας ότι οι συζητήσεις τους εμπλουτίζονταν ακόμη και όταν δεν υπήρχε πάντοτε συμφωνία.
Από την Αριστερά στη Φιλοσοφία
Στην ανάρτησή του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης στάθηκε ιδιαίτερα στην ανεξαρτησία της σκέψης του Στέλιου Ράμφου. Όπως ανέφερε, ο εκλιπών πίστευε ότι οι ιδεολογίες φυλακίζουν τις ιδέες, γι’ αυτό και προτιμούσε το «νομίζω» από το «πιστεύω», επιλέγοντας τη διαρκή αναζήτηση αντί της προσήλωσης σε δόγματα.
Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στη διαδρομή του Ράμφου ως μία από τις φωτεινές προσωπικότητες της προδικτατορικής Αριστεράς. Μέσα από την ιστορική «Πανσπουδαστική» συμμετείχε ενεργά στις ιδεολογικές και πολιτιστικές αναζητήσεις της εποχής, ενώ κατά τη διάρκεια της δικτατορίας βρέθηκε στο Παρίσι, όπου ξεκίνησε τη μεγάλη του πορεία στη Φιλοσοφία.
Η φιλοσοφική του διαδρομή συνεχίστηκε με ιδιαίτερη συνέπεια στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του. Ο Στέλιος Ράμφος μελέτησε και δίδαξε σημαντικούς μεγάλους διανοητές, αξιοποιώντας παράλληλα εργαλεία από την κοινωνική ανθρωπολογία και την ψυχανάλυση.
Σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το έργο του, που περιλαμβάνει περίπου 50 βιβλία, υπερέβαινε τα όρια της ακαδημαϊκής φιλοσοφίας, καθώς άγγιζε τα προβλήματα της σύγχρονης ζωής και της ελληνικής κοινωνίας. Η συμβολή του, επομένως, είχε ευρύτερη κοινωνική διάσταση και επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο συζητήθηκαν κρίσιμα ζητήματα της χώρας.
Η Ορθοδοξία, η Ελλάδα και η απάντηση στον λαϊκισμό
Ιδιαίτερη θέση στην αποτίμηση του πρωθυπουργού είχε η σχέση του Ράμφου με την Ορθοδοξία. Όπως σημείωσε, την προσέγγισε μέσα από ένα προοδευτικό πρίσμα, ενώ στη μελέτη της ελληνικής ιστορίας ανέδειξε τις συνέπειες από την απουσία της Αναγέννησης μετά τον Μεσαίωνα.
Μέσα από αυτή την προσέγγιση, ο Ράμφος επιχείρησε να ερμηνεύσει πολλές από τις αντιφάσεις της ελληνικής κοινωνίας, οι οποίες, κατά τον Μητσοτάκη, διαπερνούν τόσο το πολιτικό σύστημα όσο και τις καθημερινές συμπεριφορές των πολιτών.
Ο πρωθυπουργός τον χαρακτήρισε κριτικό παρατηρητή της δημόσιας ζωής, ο οποίος έδινε προτεραιότητα στη λογική και την ευθύνη, ασκώντας κριτική στον λαϊκισμό. Παράλληλα, υπογράμμισε τη θέση του ότι «δεν υπάρχει παράδοση χωρίς εξέλιξη», μια αντίληψη που διαπερνούσε τη σκέψη του για την Ελλάδα, την Ορθοδοξία και τη σχέση της κοινωνίας με το παρελθόν της.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρθηκε ακόμη στον διακριτικό και αθόρυβο τρόπο ζωής του Ράμφου, επισημαίνοντας ότι συνδύαζε τη συνέπεια των λόγων του με τη συνέπεια του καθημερινού του βίου.
Κλείνοντας, εξέφρασε τον σεβασμό και τη θλίψη του για την απώλεια ενός «λαμπρού Έλληνα και γλυκού ανθρώπου» και έστειλε τη σκέψη του στη σύζυγό του Ειρήνη, στις δύο κόρες του, καθώς και στους χιλιάδες μαθητές και φίλους του.
Ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε τον θάνατο του Στέλιου Ράμφου εθνική απώλεια, εκφράζοντας παράλληλα την πεποίθηση ότι οι ιδέες και οι αξίες που υπηρέτησε θα συνεχίσουν να αποτελούν οδηγό για πολίτες που επιδιώκουν να είναι ελεύθεροι, αδέσμευτοι και χρήσιμοι στους άλλους.
