Η Λίνα Μενδώνη αποχαιρετά τον Στέλιο Ράμφο, κορυφαίο στοχαστή, αναδεικνύοντας το έργο, την επιρροή και τη συμβολή του στον Ελληνισμό.
Η απώλεια του Στέλιου Ράμφου στερεί από τη σύγχρονη Ελλάδα έναν από τους κορυφαίους στοχαστές της, όπως υπογραμμίζει η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη σε δήλωσή της για τον θάνατό του.
Η «ιδιοπροσωπία» του Ελληνισμού στο επίκεντρο
Η Λίνα Μενδώνη χαρακτηρίζει τον Ράμφο ανήσυχο, βαθύ και διεισδυτικό πνεύμα, με βαθιά γνώση της αρχαίας και νεότερης φιλοσοφίας. Όπως σημειώνει, αφήνει πίσω του ένα ογκώδες, πρωτότυπο, συνεκτικό και συστηματικό συγγραφικό έργο, στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται η ταυτότητα του Ελληνισμού και ο προσανατολισμός του απέναντι σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο.
Σύμφωνα με την υπουργό, ο Ράμφος συνδύασε την κλασική και τη βυζαντινή παιδεία, αναζητώντας τους τρόπους με τους οποίους η ελληνική σκέψη μπορούσε να ενταχθεί στον σύγχρονο στοχασμό και να οδηγήσει την Ελλάδα σε οργανική ένταξη στον οικουμενικό κόσμο, εισφέροντας τη δική της «ιδιοπροσωπία».
Η σκέψη του, όπως επισημαίνει η Μενδώνη, δεν αναπτύχθηκε αποκομμένη από την πραγματικότητα. Αντίθετα, εξελίχθηκε σε διαρκή αλληλεπίδραση με την κοινωνική και πολιτική ζωή, με τον Ράμφο να παρεμβαίνει σε κρίσιμες περιόδους με λόγο ουσιαστικό, παρεμβατικό και οξυδερκή για τη δημόσια ζωή και τα προβλήματά της.
Η δημιουργία ως διαρκής παρακαταθήκη
Η υπουργός Πολιτισμού σημειώνει ότι ο Ράμφος δικαίωσε τον ρόλο του ως γνήσιου διανοουμένου, αφήνοντας μια συνολική ερμηνευτική του Ελληνισμού που, όπως αναφέρει, τον κατατάσσει στους κορυφαίους και επιδραστικότερους Έλληνες στοχαστές. Η απώλειά του, προσθέτει, δεν μειώνει την ακτινοβολία των αναζητήσεών του, καθώς αυτές μετουσιώθηκαν σε διαρκή στοχασμό για το παρελθόν και το μέλλον.
Η Λίνα Μενδώνη παραπέμπει, παράλληλα, σε χαρακτηριστικό απόσπασμα του Ράμφου από το 1995, σύμφωνα με το οποίο η πιο δυνατή πρωτοτυπία βρίσκεται στην «οικειοποίηση» και ο Ελληνισμός αποτελεί από την αρχή έως το τέλος ένα δάνειο και ταυτόχρονα κάτι καινούργιο. Στο ίδιο απόσπασμα, ο Ράμφος αποδίδει στους Έλληνες τη «δόξα του μηδενός», δηλαδή τη δημιουργία.
«Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, και το βρίσκω σπουδαίο και δύσκολο, είναι να πούμε με δικά μας λόγια, αλήθειες παμπάλαιες», έγραφε ο Στέλιος Ράμφος, σύμφωνα με την υπουργό, η οποία χαρακτηρίζει αυτές τις σκέψεις ισχυρή πυξίδα και πυρήνα εθνικής αυτοσυνειδησίας για το παρόν και το μέλλον.
Η Λίνα Μενδώνη αποχαιρετά τον Στέλιο Ράμφο με ευγνωμοσύνη για τις νέες ατραπούς σκέψης που άνοιξε, εκφράζοντας τη βεβαιότητα ότι αυτές θα συνεχίσουν να καλλιεργούν νέους στοχασμούς. Παράλληλα, απευθύνει τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους μαθητές και τους φίλους του.
