Το 2023 έγιναν οι εθνικές εκλογές. Οι πολίτες ψήφισαν τα κόμματα που ήθελαν ή πίστευαν ότι αξίζουν και τους βουλευτές των κομμάτων αυτών.
Το 2023 οι πολίτες στην πλειοψηφία τους –αυτό που ειρωνικά κάποιοι αποκαλούν 41%– επέλεξαν μια σταθερή κυβέρνηση με πρόγραμμα και σχέδιο. Στο τέλος της θητείας της η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη θα κριθεί και από τα παραδοτέα και από το αν υλοποίησε ή υλοποιεί αυτά για τα οποία δεσμεύθηκε.
Οι υπόλοιποι επέλεξαν –δημοκρατία έχουμε– διάφορα κόμματα, ξεκινώντας από τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα τότε, πηγαίνοντας στο ΠΑΣΟΚ και ούτω καθεξής. Μόνο που η λαϊκή εντολή όπως κατανεμήθηκε το 2023 δεν είναι αυτή που σήμερα απεικονίζεται στη Βουλή. Βουλευτές πάνε κι έρχονται, αλλάζουν κόμματα σαν τα πουκάμισα και ανεξαρτητοποιούνται. Φυσικά το να παραδώσουν τις έδρες τους δείχνει σενάριο φαντασίας.
Στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης επελέγη ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο αρχηγός του παραιτήθηκε, εξελέγη νέος αρχηγός με τις προβλεπόμενες διαδικασίες και μια μερίδα βουλευτών την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια φτιάχνοντας ένα άλλο κόμμα που έχοντας πάνω από 10 βουλευτές έφτιαξε κοινοβουλευτική ομάδα.
Παράλληλα, στον ΣΥΡΙΖΑ εκδιώχθηκε ο εκλεγμένος αρχηγός, εξελέγη άλλος και κάποιοι βουλευτές τον ακολούθησαν εμφανιζόμενοι ως ανεξάρτητοι.
Με τούτα και με τ’ άλλα, το κόμμα που επελέγη ως αξιωματική αντιπολίτευση έχασε τη θέση αυτή που την ανέλαβε το τρίτο στη σειρά ΠΑΣΟΚ, το οποίο άρχισε να μαζεύει βουλευτές από δεξιά κι αριστερά έχοντας μέχρι πρότινος καταλάβει τη δεύτερη θέση – δημοσκοπικά πάντα.
Και σε άλλα κόμματα βουλευτές την έκαναν. Η Πλεύση Ελευθερίας έμεινε με πέντε βουλευτές και αν χάσει έναν ακόμη χάνει και τη δυνατότητα –και τα προνόμια– να διαθέτει κοινοβουλευτική ομάδα. Παραιτήσεις και απομακρύνσεις και στην Ελληνική Λύση. Το δε νέο κόμμα η Νέα Αριστερά διαλύθηκε με τους βουλευτές να ανεξαρτητοποιούνται.
Σήμερα υπάρχουν 40 ανεξάρτητοι βουλευτές. Στην ουσία αποτελούν τη δεύτερη δύναμη στη Βουλή, αλλά δεν διαθέτουν κοινοβουλευτική ομάδα. Όσοι φεύγουν μιλούν για χαμένες αξίες και χαμένες –κομματικές– ψυχές. Διατηρούν τις έδρες που απέκτησαν έχοντας εκλεγεί με σημαία ενός κόμματος και κάποιοι τις διαπραγματεύονται κιόλας στο πλαίσιο της έναρξη της περιόδου των μεταγραφών.
Πρώτη φορά συμβαίνει αυτό; Όχι. Είναι φαινόμενο των τελευταίων χρόνων, αυτών που ξεκίνησαν με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου και την εμφάνιση ενός αντισυστημισμού που παραμένει και μιας λογικής που οδηγεί στην ψήφιση διαφόρων κομμάτων διαμαρτυρίας που ξεκίνησε το 2012 μετά τις πάνω και τις κάτω πλατείες.
Ο καθένας έχει δικαίωμα να ψηφίσει ό,τι θέλει. Όμως το αποτέλεσμα, αν μη τι άλλο, πρέπει να προβληματίζει. Ειδικά όσους δηλώνουν ότι θέλουν να στείλουν μήνυμα μέσω της ψήφου τους πιστεύοντας αυτά που λένε για πρώτες και δεύτερες κάλπες. Το ατύχημα σε αυτήν την περίπτωση είναι πάντα στο τραπέζι…
Ευτυχώς το 2023 η σιωπηρή πλειοψηφία επέλεξε τη σταθερότητα.
