Τα νεοσυσταθέντα κόμματα του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού συσπειρώνουν τις αντισυστημικές ψήφους, την ώρα που η ΝΔ διατηρεί με άνεση την πρωτιά.
«Μη φεύγεις, μη, με πόνο σου φωνάζω...». Αν έπρεπε να βρεθεί ένας στίχος (από το ομώνυμο τραγούδι του Γιάννη Πάριου) που να συνοψίζει το κλίμα σε αρκετά κομματικά γραφεία μετά τις πρώτες δημοσκοπήσεις που ακολούθησαν την ίδρυση των κομμάτων του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού, αυτός μάλλον θα ήταν ο καταλληλότερος.
Και μπορεί οι μετρήσεις –όπως υπογραμμίζουν οι δημοσκόποι– να αποτελούν ένα στιγμιότυπο και όχι την τελική εικόνα, όμως αποτυπώνουν ήδη τους πρώτους κερδισμένους και τους πρώτους χαμένους της νέας πολιτικής περιόδου. Και κυρίως δείχνουν ότι το σημερινό πολιτικό σκηνικό δύσκολα θα παραμείνει ίδιο μέχρι τις εθνικές εκλογές.
Η Νέα Δημοκρατία, προς το παρόν, παρακολουθεί τις εξελίξεις χωρίς να υφίσταται σοβαρές απώλειες. Στη δημοσκόπηση της Pulse για τον ΣΚΑΪ καταγράφει άνοδο στο 25,5%, ενώ στις υπόλοιπες μετρήσεις κινείται σταθερά κοντά στα ποσοστά των ευρωεκλογών. Το κυβερνών κόμμα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικό προβάδισμα και κοιτάζει προς την αυτοδυναμία.
Ωστόσο, το πρόβλημα βρίσκεται στην αντιπολίτευση με τις ανακατατάξεις να δείχνουν ότι –ούτε λίγο ούτε πολύ– όλοι είναι… χαμένοι. Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται με διψήφια διαφορά στην πρώτη θέση και ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας, το ποσοστό του οποίου δεν αποκλείεται να πέσει προϊόντος του χρόνου και αφού «καταλαγιάσει» ο όποιος ενθουσιασμός. Η εικόνα αυτή δημιουργεί ένα υπαρξιακό πρόβλημα όχι μόνο για τη Χαριλάου Τρικούπη αλλά και για τα κόμματα που δημιουργήθηκαν ακριβώς για να στεγάσουν τους πολιτικούς «πρόσφυγες» του παλιού ΣΥΡΙΖΑ.
Η Νέα Αριστερά έχει πλέον διαλυθεί, αφού οι περισσότεροι θέλουν (άγνωστο αν θα μπορέσουν) να επιστρέψουν στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, καθώς η δημιουργία της βασίστηκε στην παραδοχή ότι ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε παρελθόν και ότι το πολιτικό του κεφάλαιο είχε εξαντληθεί. Αλλά αν στη Νέα Αριστερά οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα, στον ΣΥΡΙΖΑ ακούγονται ήδη τα μοιρολόγια.
Οι διαβεβαιώσεις περί αυτόνομης πορείας μέχρι τις εκλογές μοιάζουν ολοένα και πιο θεωρητικές. Το κόμμα του Σωκράτη Φάμελλου βλέπει την εκλογική βάση του να μετακινείται προς τον νέο φορέα του Αλέξη Τσίπρα και στελέχη να αναζητούν ήδη τον τρόπο με τον οποίο θα πραγματοποιηθεί η πολιτική επανένωση χωρίς τραυματικές συγκρούσεις. Εξίσου ανήσυχοι παρακολουθούν τις εξελίξεις και στην Πλεύση Ελευθερίας. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε καταφέρει τους τελευταίους μήνες να κεφαλαιοποιήσει τη φθορά του πολιτικού συστήματος και να αναδειχθεί σε βασικό πόλο διαμαρτυρίας. Σήμερα όμως βρίσκεται αντιμέτωπη με δύο νέους ανταγωνιστές.
Από τη μία πλευρά ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να επαναπατρίσει τμήμα της αντισυστημικής αριστερής ψήφου. Από την άλλη, η Μαρία Καρυστιανού διεκδικεί το κοινό της οργής, της καταγγελίας και της αμφισβήτησης. Οι πρώτες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η διπλή αυτή πίεση αποτυπώνεται ήδη στα ποσοστά της Πλεύσης Ελευθερίας, τα οποία καταγράφουν σημαντική υποχώρηση.
Παρόμοια είναι η εικόνα και για τα κόμματα που κινούνται στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου, η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου και η Νίκη του Δημήτρη Νατσιού βλέπουν την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού να εισέρχεται δυναμικά στον χώρο τους. Οι πρώτες μετρήσεις δείχνουν ότι η νέα πολιτική κίνηση αντλεί δυνάμεις ακριβώς από αυτήν τη δεξαμενή ψηφοφόρων.
Γι’ αυτό και αρκετοί στη Νίκη και στην Ελληνική Λύση παρακολουθούν με ανησυχία την άνοδο του κόμματος Καρυστιανού, ευελπιστώντας ότι θα καταφέρουν να μειώσουν τη χασούρα όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές. Εκεί δε αναμένεται να γίνει μια «μάχη χαρακωμάτων και ενδεχομένως υπάρξει φυγή στελεχών από το ένα κόμμα στο άλλο. Ήδη από τη Νίκη ξεκαθαρίζουν ότι δεν πρόκειται να συνεργαστούν με την κυρία Καρυστιανού, διεκδικώντας αυτόνομη πορεία.
Βεβαίως, όλα αυτά συμβαίνουν ενώ βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή της διαδρομής. Οι εκλογές παραμένουν (αρκετά) μακριά και οι αναποφάσιστοι εξακολουθούν να κινούνται σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα. Ωστόσο, ο πολιτικός χάρτης που γνωρίζαμε μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες ανήκει ήδη στο παρελθόν. Οι νέοι παίκτες μπήκαν στο παιχνίδι, οι ισορροπίες στην αντιπολίτευση ανατρέπονται και αρκετοί από όσους θεωρούσαν δεδομένη τη θέση τους στο πολιτικό σύστημα αναγκάζονται πλέον να κοιτούν πίσω από τον ώμο τους…
