Τελικά όλοι οι αγρότες παραμείνουν στα μπλόκα για να λύσουν τα προβλήματά τους ή υπάρχουν και αυτοί που παραμείνουν στα μπλόκα για να μένουν άλυτα;
Τελικά κάποιοι εξ αυτών μήπως αδιαφορούν για τη θετική έκβαση, και το μόνο που τους ενδιαφέρει επί της ουσίας, είναι να γίνουν αντιπολιτευτικοί μοχλοί πίεσης στην κυβέρνηση;
Μήπως αυτός είναι ο απώτερος σκοπός - όχι όλων το ξανά διευκρινίζω, αλλά - μιας κρίσιμης μερίδας που λειτουργεί ως κεντρικός πυρήνας κινητοποιήσεων;
Η χθεσινή εικόνα στο Μέγαρο Μαξίμου δίνει σαφές πολιτικό στίγμα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συναντήθηκε επί τρεισήμισι ώρες με 25 εκπροσώπους αγροτών και κτηνοτρόφων.
Μια μαραθώνια συζήτηση που ανέδειξε, πέρα από τα προβλήματα του πρωτογενούς τομέα, και την προσωπική του αντοχή και υπομονή, οπως και το ότι θέλει επειγόντως να λύσει το ζήτημα. Άκουσε, συζήτησε, έσκυψε πάνω στα αιτήματα. Δεν ήταν βεβαίως, οι «17 ώρες» άλλων εποχών και άλλων πρωθυπουργών, ούτε παιχνίδια με «ξεχασμένους φακέλους», όμως από τη συνάντηση βγήκε τουλάχιστον λευκός καπνός στα θεμέλια του διαλόγου.
Το γεγονός ότι σήμερα δύο τρακτέρ εκπροσώπων που συμμετείχαν χθες στη συνάντηση, βρέθηκαν βανδαλισμένα στο μπλόκο της Νίκαιας, σημαίνει ότι υπονομεύεται ο ίδιος ο διάλογος. Και όμως, αυτή η συνάντηση ήταν το πρώτο ουσιαστικό βήμα μετά από εβδομάδες αποκλεισμένων δρόμων και ταλαιπωρίας αθώων πολιτών.
Οι δημόσιες αντιπαραθέσεις μεταξύ αγροτών, με ευθείες καταγγελίες για κομματική εργαλειοποίηση υπέρ του ΚΚΕ και άλλων κοινοβουλευτικών μηχανισμών, ενισχύουν την υποψία ότι για κάποιους το ζητούμενο δεν είναι η λύση, αλλά η διαιώνιση του προβλήματος. Χωρίς ειλικρινή διάλογο δεν υπάρχει λύση.
Δεν μπορείς να διαπραγματεύεσαι αποκλείοντας τη χώρα. Και σίγουρα δεν υπηρετείς τον πρωτογενή τομέα όταν τον μετατρέπεις σε όχημα πολιτικής εκμετάλλευσης.
Η κατάσταση πρέπει να λήξει το συντομότερο για το καλό και των δύο φυσικά πλευρών.
