Τώρα που άνοιξε επιτέλους η δημόσια συζήτηση για την ανωνυμία των χρήστων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι η κατάλληλη στιγμή να ειπωθούν μερικές αλήθειες χωρίς περιστροφές.
Έφτασε η ώρα να μιλήσουμε για όλη αυτήν την αθλιότητα και την τοξικότητα που κατακλύζουν το διαδίκτυο, αλλά λίγο περισσότερο στις ζωές όλων εμάς που δημοσιολογούμε, υπεύθυνα και επώνυμα.
Για μένα είναι ασύλληπτο σε μια δημοκρατία να υπάρχει ένα τέτοιο καθεστώς ασυδοσίας στο διαδίκτυο. Να μπορεί δηλαδή ο καθένας, κρυμμένος πίσω από ένα ψευδώνυμο και μια ψεύτικη φωτογραφία, να εκφέρει γνώμη χωρίς καμία ευθύνη, να διακινεί ψευδείς ειδήσεις, να συκοφαντεί, να βρίζει και να δολοφονεί χαρακτήρες. Και όλα αυτά χωρίς να λογοδοτεί πουθενά, κι όλα αυτά να επιβαρύνουν τον επώνυμο χρήστη που, για να μπορέσει να κάνει χρήση του νόμου, θα πρέπει πρώτα να περάσει μια βόλτα από τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος.
Στην πραγματική ζωή τίποτα από αυτά δεν είναι αποδεκτό. Μιλάμε με το πρόσωπό μας, λέμε καλημέρα στον φούρναρη με το όνομά μας. Πηγαίνουμε στη δουλειά μας με την ταυτότητά μας. Είμαστε υπεύθυνοι για όσα λέμε και για όσα κάνουμε, από τις προσωπικές μας σχέσεις μέχρι την επαγγελματική μας δραστηριότητα. Γιατί λοιπόν να μην ισχύει ακριβώς το ίδιο και στον ψηφιακό δημόσιο χώρο;
Έχω υπάρξει η ίδια πολλές φορές στόχος οργανωμένων επιθέσεων από ανώνυμους λογαριασμούς. Λογαριασμούς που δεν υπάρχουν ως πρόσωπα, αλλά λειτουργούν ως μηχανισμοί στοχοποίησης και διασποράς ψεμάτων. Αυτή η «βιομηχανία» των fake news δεν θα σταματήσει όσο επιτρέπουμε την ανευθυνότητα της ανωνυμίας.
Η λύση είναι απλή και αυτονόητη: ταυτοποίηση. Όποιος μιλά δημόσια, πρέπει να μπορεί να ταυτοποιηθεί. Όπως ακριβώς συμβαίνει σε κάθε άλλη πτυχή της κοινωνικής ζωής. Μόνο έτσι θα μπει τέλος στις ύβρεις, στις συκοφαντίες και στις οργανωμένες εκστρατείες λάσπης. Και μόνο έτσι θα προστατευθούν όσοι έχουν το θάρρος να μιλούν δημόσια με το όνομά τους.
