Η εσωτερική σύγκρουση στον ψηφιακό υπόκοσμο που στήριξε τον Στέφανο Κασσελάκη αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο της τοξικότητας.
Η εικόνα ήταν μάλλον αναμενόμενη. Όταν χτίζεις πολιτική επιρροή πάνω σε ανώνυμα προφίλ, επιθετικά σχόλια και ψηφιακές «ομάδες κρούσης», αργά ή γρήγορα το σύστημα αρχίζει να αυτοκαταστρέφεται. Αυτό ακριβώς συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες στον μικρόκοσμο των trolls που στήριξαν τον Στέφανο Κασσελάκη και ευρύτερα τον ΣΥΡΙΖΑ.
Τα τελευταία 24ωρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θυμίζουν περισσότερο ξεκαθάρισμα λογαριασμών παρά πολιτική αντιπαράθεση. Προφίλ που μέχρι πρότινος λειτουργούσαν συντονισμένα, τώρα ανταλλάσσουν βαριές κατηγορίες, υπαινιγμούς για χρηματοδοτήσεις, ακόμη και προσωπικές επιθέσεις. Το αφήγημα της «προοδευτικής ενότητας» μοιάζει να έχει καταρρεύσει μέσα σε έναν θόρυβο από screenshots, καταγγελίες και δημόσια ξεκατινιάσματα.
Από τη «γραμμή» στο χάος
Η λειτουργία αυτών των ψηφιακών μηχανισμών δεν είναι καινούργια. Εδώ και χρόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ επένδυσε σε μια κουλτούρα διαδικτυακής επιθετικότητας, με στόχο την αποδόμηση αντιπάλων και τη διαμόρφωση κλίματος. Ανώνυμα accounts, οργανωμένα hashtags, στοχοποίηση δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων. Το πρόβλημα είναι ότι τέτοιες δομές δεν έχουν αρχές. Έχουν μόνο συμφέρον και συγκυριακές συμμαχίες. Και όταν αλλάζουν οι ισορροπίες, το «στράτευμα» διαλύεται.
Η ανάδειξη του Στέφανου Κασσελάκη στην ηγεσία του κόμματος έφερε μαζί της μια νέα γενιά υποστηρικτών, πιο επιθετική, πιο προσωποκεντρική και συχνά πιο αποκομμένη από την παραδοσιακή βάση της Αριστεράς. Το αποτέλεσμα; Δύο διαφορετικοί κόσμοι που ποτέ δεν ταίριαξαν πραγματικά. Τώρα που η πολιτική πίεση αυξάνεται και τα ποσοστά δεν ακολουθούν τις προσδοκίες, η σύγκρουση έγινε αναπόφευκτη. Ο Κασσελάκης έφυγε, ίδρυσε δικό του κόμμα και τα trolls… τρώγονται μεταξύ τους.
Όταν το βασικό εργαλείο σου είναι η τοξικότητα, δεν μπορείς να περιμένεις πολιτισμένο διάλογο μόλις τα πράγματα στραβώσουν. Αυτό που βλέπουμε είναι το ίδιο μοντέλο να επιστρέφει ως μπούμερανγκ. Καταγγελίες για «πληρωμένα trolls», αιχμές για προσωπικά οφέλη, επιθέσεις για «προδοσία» της «γραμμής». Ο δημόσιος διάλογος έχει κατέβει επίπεδο και θυμίζει περισσότερο reality παρά πολιτική σκηνή.
Και το καλύτερο; Δεν πρόκειται για αντιπαράθεση μεταξύ πολιτικών αντιπάλων. Είναι εμφύλιος. Μεταξύ ανθρώπων που μέχρι χθες έδιναν την ίδια μάχη στο ίδιο ψηφιακό πεδίο.
Αυτό δείχνει κάτι βαθύτερο: ότι η πολιτική που στηρίζεται σε τέτοιες πρακτικές δεν έχει βάθος. Δεν έχει συνοχή ούτε κανόνες. Είναι ένα οικοδόμημα από άμμο, που καταρρέει με το πρώτο κύμα εσωτερικής αμφισβήτησης.
Η πολιτική ευθύνη και το μήνυμα
Το φαινόμενο δεν είναι απλώς γραφικό. Έχει πολιτική σημασία. Γιατί πίσω από τα προφίλ και τα hashtags υπάρχει μια στρατηγική που επηρέασε την πολιτική κουλτούρα τα τελευταία χρόνια. Η κυβέρνηση, με όλες τις αδυναμίες της, επέλεξε έναν πιο θεσμικό δρόμο στην επικοινωνία. Δεν επένδυσε σε στρατούς ανώνυμων λογαριασμών ως βασικό εργαλείο πολιτικής επιβίωσης. Και αυτό σήμερα φαίνεται.
Αντίθετα, στον ΣΥΡΙΖΑ η επιλογή της τοξικότητας δημιούργησε ένα περιβάλλον που πλέον δεν ελέγχεται. Το τέρας που τάισαν τώρα στρέφεται εναντίον τους.
Το μήνυμα είναι σαφές: η πολιτική δεν μπορεί να στηρίζεται σε φωνές του υπογείου. Χρειάζεται σοβαρότητα, συνέπεια και καθαρό λόγο. Όλα όσα λείπουν από τη σημερινή εικόνα του κόμματος.
Και κάπου εδώ, μέσα στον ψηφιακό θόρυβο, αποκαλύπτεται η αλήθεια. Ότι πίσω από τα «κινήματα» και τις διαδικτυακές καταιγίδες, συχνά δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο από πρόσκαιρες συμμαχίες και εύθραυστες ισορροπίες. Το Διαδίκτυο δεν ξεχνά. Και όταν οι μάσκες πέφτουν, το θέαμα δεν είναι απλώς άβολο. Είναι αποκαλυπτικό.
