Μεγάλες στιγμές πολιτικών παραστάσεων ετοιμάζεται να ζήσει η χώρα.
Σηκώνεται η αυλαία για ένα έργο… πολιτικής δραματουργίας, σε συμπαραγωγή με το θέατρο της Αγίας Πετρούπολης, ενώ στα προσεχώς κυριαρχεί η πρεμιέρα της πολυδιαφημιζόμενης πολιτικής «σαπουνόπερας» της Κεντροαριστεράς.
Με νέες τεχνολογίες και νέες τεχνικές επικοινωνίας, οι δύο περιφερόμενοι πολιτικοί θίασοι επενδύουν στους μονολόγους των πρωταγωνιστών για να αναδείξουν την αυθεντικότητα, την αμεσότητα και την ηθική του πολιτικού, με βασικό στόχο να διεγείρουν το θυμικό και το συναίσθημα του κοινού.
Ποντάρουν σε μία εντυπωσιακή γνωριμία, μία αρχή που προϊδεάζει για μεγάλες επιτυχίες. Σαν το ξεκίνημα, λίγο ή πολύ, του Κασσελάκη το 2023, όταν μετακόμισε από την Αμερική στην Κουμουνδούρου και διαδέχθηκε τον Αλέξη Τσίπρα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
Ενδεχομένως υπάρχει τουλάχιστον ένα σημείο που το θέατρο και η πολιτική τέμνονται. Και ίσως αυτό να είναι η αφετηρία. Εκεί που μοιράζονται οι ρόλοι και δουλεύεται το έργο, με βασικό κριτήριο τα μηνύματα που οι σκηνοθέτες και οι παραγωγοί θέλουν να περάσουν, αποκωδικοποιώντας τα σημεία των καιρών, τα οποία ορίζουν πως κάθε εποχή φροντίζει να πλάθει τους δικούς της αντισυστημικούς ήρωες.
Αυτούς τους ρόλους επιχειρούν να ενσαρκώσουν –με τις δικές του ερμηνείες ο καθένας– ο Αλέξης Τσίπρας και η Μαρία Καρυστιανού. Ο πρώην πρωθυπουργός, ως «έντιμος» καπετάνιος της… Ιθάκης, αυτοπροσδιορίζεται ως ο εγγυητής της κεντροαριστερής αναδιάταξης, που θα φέρει την πολιτική αλλαγή.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν υπόσχεται αλλαγή, αρχίζει και τελειώνει με την επικράτηση της ηθικής ανωτερότητας, με βασικό μότο το «εμείς είμαστε καθαροί απέναντι σε όλους τους άλλους» και ανοίγει πόλεμο με «όλους τους προηγούμενους που… πρόδωσαν».
«Η Μαρία είναι αυτό που βλέπετε», επαναλαμβάνει συχνά η ίδια, επιχειρώντας να καθιερωθεί ως η αυθεντική φωνή μιας κοινωνίας που αισθάνεται προδομένη από το κράτος, τη Δικαιοσύνη, τα κόμματα, τα media. Από τα πάντα όλα.
Το πολιτικό εγχείρημά της γεννήθηκε μέσα από το κοινωνικό και εθνικό τραύμα των Τεμπών, επενδύοντας στην κοινωνική αγανάκτηση και την ηθική υπεροχή μιας μάνας που έχασε άδικα το παιδί της. Έγινε πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών 2023 και στην κοινωνική συνείδηση μετασχηματίστηκε σε φορέα του συλλογικού πένθους.
Ολίγον παραθρησκευτικός μυστικισμός, ένας τόνος πομπώδους εισαγγελικού λόγου και διαρκής παραγωγή συναισθηματικής έντασης, οργής και αγανάκτησης ντύνουν το κίνημα της «Μαρίας των Τεμπών», πλαισιωμένο με τα τσιτάτα «κίνημα πολιτών», «από τη βάση», «κοινό αύριο», «αξίζουμε μια καλύτερη χώρα», «δεν μας χωράει μια ταμπέλα» κ.ά. συναφή. Πρόσωπα-υποστηρικτές με έμμεσες ή άμεσες αναφορές στη Ρωσία του Πούτιν αναλαμβάνουν ρόλο… αποστόλων του κινήματος.
Η ιστορία, όμως, και η ελληνική εμπειρία δείχνουν ότι η οργή δεν μετατρέπεται αυτόματα σε σχέδιο διακυβέρνησης και η αυθεντικότητα δεν αρκεί για να κυβερνήσεις.
Η πολιτική, εξάλλου, κάποια στιγμή διαχωρίζεται αναγκαστικά από τη θεατρική διαδικασία, αφού πρωτίστως και δομικά προϋποθέτει βούληση και δυνατότητα ανάληψης ευθύνης. Ευθύνη για να λειτουργήσει η χώρα εκεί που θα σταματήσουν η οργή, η αγανάκτηση και η διαμαρτυρία και όχι να επικρατήσει το χάος.
Και αυτό είναι ενδεχομένως και ο… Δούρειος Ίππος για το πολιτικό rebranding Τσίπρα, μέσω της… Ιθάκης. Οι «Αγανακτισμένοι» των μνημονίων στις «πάνω» και «κάτω» πλατείες πίστεψαν ότι αν φωνάζεις πιο δυνατά από το πολιτικό σύστημα, έχεις αυτομάτως και σχέδιο να το αντικαταστήσεις.
Το αποτέλεσμα αυτής της πεποίθησης κόστισε ακριβά στην κοινωνία και τη χώρα, αφήνοντας την πικρή γεύση ενός μείγματος εύκολου λαϊκισμού, θεωριών συνωμοσίας, πολιτικής ανωριμότητας και τελικά πλήρους ενσωμάτωσης στο σύστημα, το οποίο υποτίθεται ότι πολεμούσαν. Αυτές είναι οι… αμαρτίες των πεπραγμένων Τσίπρα, που φαίνεται να έκλεισαν εκείνο τον… φαύλο κύκλο του εμπορίου της ελπίδας.
Αυτό το θεατρικό μονόπρακτο της δραματικής και τραγικής –όπως αποδείχτηκε– υπόσχεσης ότι όλα θα λύνονταν με έναν νόμο κι ένα άρθρο, το οποίο κατέβηκε άρον άρον από τη σκηνή, επιχειρεί να… ξορκίσει με κάθε τρόπο ο Αλέξης Τσίπρας, κατά την πολιτική επιστροφή του.
Και επειδή μόνο εύκολο δεν είναι να πείσει ότι δεν θα παρασυρθεί και πάλι στον ίδιο ρόλο, επέλεξε να γκρεμίσει το σκηνικό και να φτιάξει ένα ολοκαίνουριο, ακόμη κι αν χρησιμοποιήσει παλιά υλικά. Στην ίδια λογική δρομολόγησε έμμεσα τις διαλυτικές τάσεις στην Κουμουνδούρου και τη Νέα Αριστερά. Κάπως έτσι, με οδηγό την επικοινωνιακή ισχύ των social media –διδασκόμενος ενδεχομένως από τον παρ’ ολίγον σύντροφο Κασσελάκη– ο Τσίπρας θα κάνει και τα βαφτίσια του νέου κόμματός του, κάτω από τη σκιά του Βράχου της Ακρόπολης!
Η πολιτική μετάβαση από τον Αλέξη Τσίπρα στον Στέφανο Κασσελάκη και η επιστροφή στον Τσίπρα, ακόμη και κάτω από διαφορετική πολιτική στέγη, δημιουργεί σίγουρα ένα δεδομένο. Την κατάρρευση του παραδοσιακού αριστερού σχήματος του ΣΥΡΙΖΑ και την αναπλήρωση του όποιου κενού από δύο διαφορετικά κόμματα, τα οποία ωστόσο εμφανίζουν και τα δύο… αποχρώσεις Κασσελάκη, όπως η αυτοαναφορικότητα και η πολιτική επικοινωνία made in USA.
Όπως το 2023 ο Κασσελάκης εμφανίστηκε από το πουθενά για να σώσει τη… χαμένη τιμή της Αριστεράς και τη χώρα, έτσι και το 2026 Τσίπρας και Καρυστιανού –με την περπατησιά του ο καθένας– υπόσχονται να σώσουν τη δήθεν χαμένη τιμή του δικαίου και τη θεσμική υπόσταση της χώρας και της κοινωνίας!
Και μπορεί ο Στέφανος Κασσελάκης διά της εις άτοπον απαγωγής να είναι πιο πιθανό να βρεθεί πιο κοντά στην έμμεση στήριξη της Καρυστιανού, αφού τον Τσίπρα ούτε να τον βλέπει ούτε να τον ακούει, σαν πολιτική νοοτροπία επικοινωνίας υπάρχει και στο κόμμα Τσίπρα και στο κόμμα Καρυστιανού.
Να, λοιπόν, που μέσα από μία performance αυθεντικότητας εμφανίζονται στο πολιτικό σκηνικό οι… νεο-Κασσελάκηδες, με άλλα ονόματα, άλλα πρόσωπα, αλλά όπως όλα δείχνουν με το ίδιο ακατάλληλο υλικό για διακυβέρνηση.
