Στην Αθήνα αυτήν την ώρα είναι σε πλήρη εξέλιξη συλλαλητήριο στην Αμερικανική Πρεσβεία για την επίθεση στο Ιράν.
Είναι εύκολο να φωνάζεις συνθήματα και να δείχνεις με το δάχτυλο τον έναν ένοχο. Να υψώνεις πανό και να τονίζεις «Σπέρνουν τον όλεθρο στη Μέση Ανατολή. Έξω η Ελλάδα από τη σφαγή».
Είναι πιο δύσκολο όμως να πεις ολόκληρη την αλήθεια και όχι τη μισή όπως γίνεται τις περισσότερες φορές.
Το καθεστώς του Ιράν δεν είναι απλώς «αντίπαλος της Δύσης» αλλά επί 37 χρόνια ο Αλί Χαμενεΐ επέδειξε σκληρότητα και βαρβαρότητα σε όλο της το μεγαλείο.
Στο Ιράν υπήρξαν πάμπολες φυλακίσεις, καταστολή, διώξεις, φόβος. Οι εικόνες από τις διαδηλώσεις στο εσωτερικό της χώρας, οι γυναίκες που διεκδίκησαν στοιχειώδη δικαιώματα, οι νέοι που συγκρούστηκαν με τις Αρχές, δεν είναι προπαγάνδα αλλά μια σκληρή πραγματικότητα που κρύβουμε κάτω από το «χαλί».
Στο εσωτερικό της χώρας, ο Χαμενεΐ ηγήθηκε μιας περιόδου έντονης πολιτικής καταστολής, παρατεταμένης οικονομικής στασιμότητας και αυξανόμενης λαϊκής δυσαρέσκειας. Παρότι διατήρησε την απόλυτη εξουσία, συχνά απέδιδε τις οικονομικές αποτυχίες στους εκλεγμένους προέδρους, αποποιούμενος την ευθύνη.
Οι διεθνείς κυρώσεις, η υποτονική ανάπτυξη, ο υψηλός πληθωρισμός και η εκτεταμένη διαφθορά οδήγησαν περίπου το ένα τρίτο από τα 90 εκατομμύρια των κατοίκων του Ιράν στη φτώχεια. Η στρατηγική της αυτοδυναμίας που προώθησε περιόρισε σημαντικά τις ξένες επενδύσεις. Παράλληλα, ενίσχυσε το IRGC τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο, παραμερίζοντας τις παραδοσιακές κληρικές και επιχειρηματικές ελίτ.
Τα επαναλαμβανόμενα κύματα διαμαρτυριών — το 2009, 2017, 2019, 2022 και 2026 — αντιμετωπίστηκαν με βίαιη καταστολή και απώλειες ζωών. Οι διαδηλωτές στράφηκαν όλο και πιο άμεσα εναντίον του ίδιου του Χαμενεΐ, εκφράζοντας ανοιχτά την αντίθεσή τους. Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, γεγονός που διεύρυνε περαιτέρω το χάσμα ανάμεσα στο καθεστώς και την κοινωνία.
Βέβαια, ένα καθοριστικό χαρακτηριστικό της 37χρονης διακυβέρνησής του ήταν η βαθιά εχθρότητα προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, την οποία χαρακτήρισε ως κεντρική στην ταυτότητα της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Δεν γίνεται λοιπόν να μιλάς για λαούς και να αγνοείς τον λαό του Ιράν. Δεν γίνεται να καταδικάζεις μια στρατιωτική ενέργεια και να αποφεύγεις να πεις λέξη για ένα καθεστώς που δεν αντέχει την αντίθετη άποψη. Γιατί δεν γίνεται λόγος για την Ουκρανία για παράδειγμα;
Το κεντρικό πανό της πορείας γράφει «Σπέρνουν τον όλεθρο στη Μέση Ανατολή. Έξω η Ελλάδα από τη σφαγή» ενώ κυριαρχούν τα συνθήματα «Στον ιμπεριαλισμό καμιά υποταγή, η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί», «Καμιά συμμετοχή, καμία εμπλοκή, έξω το ΝΑΤΟ κι οι Αμερικανοί», «Διέξοδο στον πόλεμο θα δώσει ο λαός, ανίκητος δεν είναι ο ιμπεριαλισμός».
Αν πραγματικά το ζητούμενο είναι η ειρήνη, η ομαλότητα και η δικαιοσύνη, τότε μήπως έχουμε επιλεκτική κρίση και μνήμη;
