Η Ρομπέρτα Μέτσολα, σε δημόσια τοποθέτησή της με ανάρτησή της στο Χ ανέφερε ότι το τέλος του Αλί Χαμενεΐ «οφείλει να αποτελέσει και το τέλος της εποχής των δικτατόρων στο Ιράν».

Η κ. Μέτσολα στάθηκε ιδιαίτερα στα θύματα του καθεστώτος, τονίζοντας ότι «η σκέψη όλων είναι με όσους δολοφονήθηκαν, εκτελέστηκαν ή εξαφανίστηκαν βίαια». Αναφέρθηκε στα παιδιά που μεγάλωσαν υπό τον διαρκή φόβο του καθεστώτος, στις μητέρες που αναζητούσαν τους δικούς τους ανθρώπους μέσα σε χώρους σημαδεμένους από αίμα, αλλά και στις γενιές Ιρανών που οδηγήθηκαν στην εξορία.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους πολιτικούς κρατούμενους που υπέστησαν βασανιστήρια, εκτελέσεις ή άδικες φυλακίσεις, επισημαίνοντας ότι η διεθνής κοινότητα δεν πρέπει να ξεχάσει καμία από αυτές τις περιπτώσεις. Μνημόνευσε τη Ζίνα Μαχσά Αμινί και κάθε φωνή που καταπνίγηκε, τους νέους που απαγχονίστηκαν δημόσια, καθώς και τους αθώους Ευρωπαίους ομήρους που κρατούνται υπό απάνθρωπες συνθήκες.