Σαν σήμερα, 15 Δεκεμβρίου, γεννιέται το 1933 ένας από τους πιο ιδιόρρυθμους και αμφιλεγόμενους δημιουργούς του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Ο Άκης Πάνου, κατά κόσμον Αθανάσιος Δημητρίου, δεν υπήρξε ποτέ ένας εύκολος άνθρωπος, ούτε μια εύκολη περίπτωση για να χωρέσει σε καλούπια.
Μεγαλωμένος σε φτωχό περιβάλλον, γνώρισε από νωρίς τη σκληρή πλευρά της ζωής. Δούλεψε, πάλεψε και έμαθε μόνος του τη μουσική, κουβαλώντας πάντα μια βαθιά καχυποψία απέναντι στους ανθρώπους και στο σύστημα. Αυτή η εσωτερική σύγκρουση πέρασε στα τραγούδια του, με λόγια κοφτά, πικρά και αληθινά. Τραγούδια για την προδοσία, τον έρωτα που πληγώνει, την αδικία και την αξιοπρέπεια.
Ο Άκης Πάνου δεν έγραψε ποτέ «εύκολα» λαϊκά. Έγραψε τραγούδια που μιλούσαν απευθείας στο στομάχι και στην ψυχή. Συνεργάστηκε με κορυφαίους ερμηνευτές και άφησε πίσω του κομμάτια που ακόμα και σήμερα ακούγονται σαν εξομολογήσεις. Παράλληλα, όμως, κρατούσε αποστάσεις. Δεν αγαπούσε τη δημοσιότητα, δεν εμπιστευόταν τους ανθρώπους και συχνά συγκρουόταν με όλους.
Η ζωή του, ωστόσο, δεν έμελλε να μείνει στη μνήμη μόνο για τη μουσική.
Το καλοκαίρι του 1997, στην Ξάνθη, ο Άκης Πάνου βρίσκεται στο επίκεντρο ενός εγκλήματος που συγκλονίζει το πανελλήνιο. Ο συνθέτης σκοτώνει τον Σωτήρη Γιαλαμά, σύντροφο της κόρης του. Η σχέση αυτή ήταν κάτι που ο Πάνου δεν αποδεχόταν. Οι εντάσεις είχαν προηγηθεί, οι προειδοποιήσεις επίσης. Εκείνη τη μοιραία ημέρα, μια συνάντηση που υποτίθεται θα έλυνε τις διαφορές, καταλήγει σε τραγωδία.
Ο Πάνου θα ισχυριστεί πως δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει. Το δικαστήριο, όμως, θα κρίνει αλλιώς. Καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση, χωρίς ελαφρυντικά. Η εικόνα του μεγάλου λαϊκού δημιουργού συντρίβεται και το ερώτημα που δημιουργήθηκε παραμένει βασανιστικό: - «Μπορείς να διαχωρίσεις το έργο από τον άνθρωπο;»
Η φυλακή, η ασθένεια και η φθορά θα ακολουθήσουν. Με σοβαρά προβλήματα υγείας, αποφυλακίζεται για ανθρωπιστικούς λόγους και πεθαίνει στις 7 Απριλίου 2000, μόλις στα 66 του χρόνια.
Ο Άκης Πάνου έφυγε, αφήνοντας πίσω του μια βαριά κληρονομιά. Τραγούδια που ακόμα συγκινούν, στίχους που μοιάζουν προφητικοί και μια ζωή που θυμίζει πως το ταλέντο δεν εγγυάται τη λύτρωση. Σαν σήμερα, η μνήμη του επιστρέφει, μαζί με όλα όσα τον έκαναν σπουδαίο, αλλά και επικίνδυνα ανθρώπινο.
