τσιπρομνησία (η) 1. ασθένεια στην οποία ο ασθενής δεν θυμάται ενέργειες, γεγονότα και καταστάσεις που δεν εξυπηρετούν το συμφέρον του «όταν μου είπε ότι δεν θυμόταν πότε του είχα δανείσει τα χρήματα κατάλαβα ότι έπασχε από τσιπρομνησία»
2. επιπόλαιη προσπάθεια εξαπάτησης που είναι σχεδόν αδύνατο να πετύχει «ρε Αλέξη, άσε τις τσιπρομνησίες… κανείς δεν θα σε πιστέψει αν πεις ότι ποτέ δεν ήσουν πρωθυπουργός»
Το να προσπαθεί ένας πολιτικός να ωραιοποιήσει το παρελθόν του και να εμφανίσει ακόμα και τις αποτυχίες του ως επιτυχίες είναι σύνηθες, αλλά έχει ένα όριο το οποίο εξαρτάται από την αντίληψη και τη μνήμη του ακροατηρίου του. Τέτοιο όριο ο μπρόεδρος Τσίπρας φαίνεται πως δεν μπορεί να βάλει αφού στην εμφάνισή του στο Κρήτη TV, χωρίς να γελάσει, χωρίς διάθεση αυτοσαρκασμού και κοιτώντας τον συνομιλητή του στα μάτια είπε «εγώ δεν έχω συγκυβερνήσει με τη Δεξιά». Στην αρχή μου φάνηκε αστείο και στη συνέχεια ανησύχησα αφού ο Αλέξης μας είναι πολύ νέος για να ξεχνάει τόσο σημαντικά κομμάτια της πολιτικής του διαδρομής. Θέλω να πω δεν θα ήταν λογικό να ξεχνά τον Καμμένο τον Πάνο, δηλαδή τον άνθρωπο που τον έκανε πρωθυπουργό. Εκτός αν το ριμπράντινγκ στο οποίο τον έχουν υποβάλει περιλαμβάνει και διαγραφή κομματιών της μνήμης, διαδικασία η οποία φοβάμαι πως είναι μάταιη. Βλέπετε, το θέμα δεν είναι να ξεχάσει ο Τζοκόντος, αλλά να μη θυμόμαστε όλοι οι υπόλοιποι.
Απώλεια
Και μια και είπα για Καμμένο Πάνο φαντάζομαι πόσο στεναχωρημένος θα είναι τώρα που απολύθηκε η Κίμπερλι. Δεν είναι εύκολο να χάνεις τον άνθρωπο με τον οποίο κάθεσαι δίπλα δίπλα και σχεδιάζεις το μέλλον της χώρας καθώς σε διακόπτουν μυστήριοι τύποι που σε παίρνουν τηλέφωνο να σου μιλήσουν για τον Μελχισεδέκ.
Αποφεύγει να πει με ποιους θα συνεργαστεί
Επιμένει να μιλάει για νίκη έστω και με μια ψήφο που θα οδηγήσει σε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ο κραταιός Νικόλας, αλλά αποφεύγει να πει ότι σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση αναγκαστικά θα σχηματιστεί με τη συνεργασία του Αλέξη, της Ζωής και των υπόλοιπων προοδευτικών δυνάμεων.
Καταρράκτες
Είδα εικόνες από το, ανακαινισμένο το 2025, κτήριο του αεροδρομίου της Χίου την ώρα της βροχής και παρότι το θαύμασα, αισθάνθηκα και λίγο αμήχανα. Δεν ξέρω αν η οικονομική κατάσταση της χώρας δικαιολογεί πολυτέλειες όπως οι εσωτερικοί καταρράκτες.
