Αφού έθρεψαν την εργαλειοποίηση του πόνου των συγγενών, οι κομματικοί σχηματισμοί της… προόδου ανακάλυψαν τον βαθύ και επικίνδυνο συντηρητισμό της Καρυστιανού.
Σχεδόν τρία χρόνια τώρα, τα κόμματα της Αριστεράς φλερτάρουν πολιτικά με το κίνημα των Τεμπών, επιχειρώντας να πατρονάρουν τις μεγάλες συγκεντρώσεις για τη δικαίωση της μνήμης των θυμάτων της σιδηροδρομικής τραγωδίας, ενώ προσδοκούν σε μία πολιτική ανατροπή, που θα βγάλει από το «παιχνίδι» τον Μητσοτάκη.
Όταν όμως το κίνημα απέκτησε αυτόνομη πολιτική προοπτική και η Καρυστιανού αποφάσισε να πολεμήσει για τη δικαίωση και την αλήθεια, στο πεδίο της πολιτικής, κόμματα και κομματάκια με αριστερό πρόσημο… σκιάχτηκαν και ανασκουμπώθηκαν.
Ίσως και να αναθεμάτισαν την ώρα που επέτρεψαν στο πάθος τους για τη ρεβάνς της… ταπεινωτικής ήττας τους (το 2019 και το 2023) από τον Μητσοτάκη να τους τυφλώσει και να αναδείξουν σε… Πασιονάρια μία μάνα των Τεμπών (μάλλον με φιλοδοξίες και σύνδρομα αυτοαναφορικότητας) που ξεκίνησε να μάχεται για την αλήθεια του θανάτου του παιδιού της.
Το κίνημα της Καρυστιανού, που έθρεψαν και οι ίδιοι με την εργαλειοποίηση του πόνου των συγγενών των θυμάτων, έφθασε να απειλεί με... άλωση τα κομματικά σπίτια τους, όταν ήρθε –ως από μηχανής θεός– η δήλωση για τις αμβλώσεις και η Αριστερά θυμήθηκε τα ιδεολογικά αντανακλαστικά της για να καταδείξει τον βαθύ και επικίνδυνο συντηρητισμό της Μαρίας Καρυστιανού.
Μίας πολιτικής (;) περσόνας και μίας επιστήμονα (γιατρός) που εκ των υστέρων επιχειρεί να θολώσει τις αναχρονιστικές, σκοταδιστικές και... μεσαιωνικές πεποιθήσεις της με «φίλτρο» Βιοηθικής, μεταφυσικές ανησυχίες και... αμπελοφιλοσοφίες, με ολίγον δημογραφικό και υπογεννητικότητα.
Δήθεν ανησυχία…
Πρωτίστως για τα κόμματα της Αριστεράς και σε δεύτερο χρόνο για το ΠΑΣΟΚ, η δήλωση της Καρυστιανού υπέρ της επανεξέτασης μέσω δημοψηφίσματος του δικαιώματος της άμβλωσης έγινε ένα φυσικό ανάχωμα στον... κοινωνικό χείμαρρο της «Μαρίας των Τεμπών».
Για κάποιους η Καρυστιανού έβαλε τρικλοποδιά στον εαυτό της και επέτρεψε σε ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, ΚΚΕ, Τσίπρα, αλλά και ΠΑΣΟΚ, να ορθώσουν ιδεολογικό ανάστημα και διακριτή, δημοκρατική πολιτική οντότητα. Στο ΠΑΣΟΚ, σε ανακοινώσεις και αναρτήσεις των στελεχών του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, απέφυγαν την ονομαστική αναφορά στην Καρυστιανού, μιλώντας απλά για το ζήτημα της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος και των κεκτημένων δικαιωμάτων.
«Είναι ώρα για περισσότερα δικαιώματα για τις γυναίκες στην κατεύθυνση που έχει δείξει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, και όχι για πισωγύρισμα», αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση.
Στην Πλεύση Ελευθερίας, η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν επέμεινε σε δημόσιο σχολιασμό, καθώς –σύμφωνα με συνεργάτες της– είναι καταγεγραμμένη η θέση της από το καλοκαίρι του 2022, με αφορμή τη «βαθιά αναχρονιστική απόφαση, που πήρε το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ για την απαγόρευση των αμβλώσεων».
«Όσο και αν οι κοινωνίες θεωρούν ότι προοδεύουν, και όσο και αν νομίζουν ότι κάποια πράγματα είναι κατακτημένα, πρέπει πάντοτε να περιφρουρούνται, γιατί ανά πάσα στιγμή μπορεί να αφαιρούνται. Αυτό το έχουμε βιώσει σε πάρα πολλά επίπεδα…», είχε αναφέρει τότε η Κωνσταντοπούλου, όταν δεν μπορούσε να προβλέψει την ταύτισή της για περισσότερο από δύο χρόνια με την Καρυστιανού και στη συνέχεια την αναγκαιότητα να χωρίσουν οι δρόμοι τους.
Εξάλλου, μέχρι την ανακοίνωση των προθέσεών της να πολιτευτεί, οποιαδήποτε ευθεία επίθεση εναντίον της Καρυστιανού μάλλον συνιστούσε πολιτική αυτοχειρία. Η δήλωση για τις αμβλώσεις, όμως, δεν απαιτεί επίθεση στο πρόσωπό της, ούτε αμφισβήτηση στον αγώνα της για τα Τέμπη. Είναι αρκετή η πολιτική καταδίκη της συγκεκριμένης τοποθέτησης.
Οξεία κριτική άσκησε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος, κάνοντας λόγο για «απαράδεκτη οπισθοδρόμηση, στον χώρο της τραμπικής ιδεολογίας», επαναλαμβάνοντας ωστόσο τη στήριξη του κόμματός του στον αγώνα των συγγενών και του Συλλόγου, «γιατί δεν έχουν δοθεί απαντήσεις για το έγκλημα των Τεμπών».
«Αποκαλύπτει και τις αντιδραστικές, συντηρητικές ιδέες τού υπό διαμόρφωση κόμματός της», σχολιάζει το ΚΚΕ. «Η τοποθέτηση της Καρυστιανού είναι βαθιά προβληματική και άκρως επικίνδυνη», υποστηρίζει ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης της Νέας Αριστεράς. Όσο για τον Τσίπρα, δεν έσπευσε να σχολιάσει τις δηλώσεις για τις αμβλώσεις, αλλά έδωσε οιωνό για το πολιτικό μέλλον της Καρυστιανού, στην οποία καταλόγισε «μνήμη χρυσόψαρου».
Κομματικά... χρυσόψαρα
Στο... ενυδρείο των διεργασιών για το αντίπαλο πολιτικό δέος στον Κυριάκο Μητσοτάκη, η κατακερματισμένη αποκαλούμενη Κεντροαριστερά ίσως και να πίστεψε ότι η... φουσκοθαλασσιά του κοινωνικού ριζοσπαστισμού της «Μαρίας των Τεμπών» θα συμπαρασύρει και την ίδια, όπως είχε γίνει το 2015 με το «κύμα» των «Αγανακτισμένων» και τον Αλέξη Τσίπρα.
Άλλοι οι καιροί, όμως, τότε και άλλοι τώρα. Ένας και... γυμνασμένος ο πολιτικός σέρφερ τότε, πολλοί και λιγότερο ρωμαλέοι τώρα. Και κυρίως, προς απογοήτευση κάποιων, οι πολίτες δεν δείχνουν να έχουν μνήμη χρυσόψαρου. Η μόνη ενδεχομένως σταθερά είναι η υποκρισία των αριστερών πολιτικών δυνάμεων.
Από τη γενναία «μάνα των Τεμπών» που απείλησε ευθέως τις εκλογικές δεξαμενές τους, με βάση τουλάχιστον τις δημοσκοπήσεις, οι απαράδεκτες δηλώσεις περί άμβλωσης έγιναν ο καταλύτης της μετάλλαξης για την Καρυστιανού, με το μικροαστικό ταγεράκι και το πανάκριβο παλτό, που ρέπει προς την Ακροδεξιά και υποκαθιστά την πολιτική με την ηθική και τη θρησκοληψία, έχοντας πολιτικούς καθοδηγητές τους... Αρχαγγέλους.
Η Αριστερά... υποκρίνεται ότι είναι ιδεολογικό το πρόβλημά της με την Καρυστιανού και τους όψιμους υποστηρικτές της από τη Νίκη και τα απομεινάρια της Χρυσής Αυγής, των ΑΝΕΛ, των Σπαρτιατών, της Λατινοπούλου και του Βελόπουλου. Για τους κομματικούς μηχανισμούς, όμως, είναι πρωτίστως ζήτημα πολιτικής επιρροής και ψήφων.
