Επίθεση της Μαρίας Καρυσταινού στην... ερώτηση για τις αμβλώσεις.
Από τη στιγμή που αποφάσισε να μπει στον πολιτικό στίβο, αξιοποιώντας μάλιστα ένα συλλογικό τραύμα και όχι ορμώμενη από το προσωπικό της, η Μαρία Καρυστιανού θα πρέπει να καταλάβει ότι και κριτική θα υπάρξει, και πρέπει να πει γιατί θα ζητήσει την ψήφο των πολιτών, τι θα κάνει με αυτήν και φυσικά με ποιους.
Το να εκφράζει μια θέση, αυτή κατά των αμβλώσεων, με τρόπο συγκεκριμένο και σε ζωντανή μετάδοση και μετά να επιχειρεί να πείσει πως διαστρεβλώθηκαν όσα είπε εγείρει ερωτήματα σχετικά με το τι ακριβώς πιστεύει. Και γι’ αυτό θα κρίνεται και θα κριθεί και στο μέλλον. Το να επιτίθεται στα ΜΜΕ αποτελεί μια τακτική που την έχουν ακολουθήσει όλοι όσοι τη στήριξαν από τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην πολιτική καριέρα τους.
Το να επιτίθεται στην… ερώτηση επίσης εγείρει ερωτήματα αφού συνήθως για ό,τι ακολουθεί μιας ερώτησης φταίει η απάντηση που κάποιος δίνει ή αποφεύγει να δώσει, όπως έκανε η ίδια με το σύνολο σχεδόν των ερωτημάτων εκτός από αυτό σχετικά με το δικαίωμα της έκτρωσης που θέλει να βάλει σε διαβούλευση. Όσα είπε μετά αφού υπέμεινε… στωικά αυτά που ειπώθηκαν λίγη σημασία έχουν.
Γιατί; Διότι ξεκίνησε με το ότι φταίνε τα ΜΜΕ, ότι διαστρεβλώθηκαν όσα είπε και φυσικά η ερώτηση. Επίσης διότι υποστήριξε ότι υπάρχει διαδικασία δολοφονίας του χαρακτήρα της. Τι τι είναι όμως η δολοφονία χαρακτήρα; Είναι μια τεχνική αποδόμησης προσώπων στη συνείδηση της κοινής γνώμης.
Και σε ποια περίπτωση έγινε αυτό στο πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού που ως μητέρα θύματος της τραγωδίας των Τεμπών όποιος τολμούσε να πει ακόμη και για τα πολιτικά σχέδια ριχνόταν στον… Καιάδα; Όσα είπε χρησιμοποιήθηκαν και τίποτα παραπάνω.
Αντιθέτως, δολοφονία χαρακτήρα είναι να βγάζει κανείς τη φωτογραφία για παράδειγμα ενός ανακριτή επειδή θεωρεί ότι δεν έκανε τη δουλειά του. Ή να βγάζει τον επικεφαλής μιας ανεξάρτητης αρχής διότι η αρχή την οποία εποπτεύει έκανε επίσης τη δουλειά της. Και να εγκαλεί τα πρόσωπα όχι γιατί παρανόμησαν, αλλά διότι δεν ενήργησαν όπως αυτός που τα στοχοποιεί θα ήθελε.
Υγ.: Και κάτι ακόμη. Η Μαρία Καρυστιανού είναι μια μητέρα που έχασε το παιδί της στο δυστύχημα των Τεμπών. Υπάρχουν κι άλλες μητέρες. Δεν υπάρχει μια «μάνα των Τεμπών» και ως εκ τούτου αυτός ο όρος όταν αποδίδεται σε ένα πρόσωπο υποτιμά όλα τα υπόλοιπα.
