Μια συνάντηση που δείχνει λόγια χωρίς σχέδιο, γενικόλογες διακηρύξεις και ιδεοληψία πίσω από τον καφέ στη Βουλή.
Στη Βουλή σήμερα είδαμε πολιτική σαν θέατρο. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος είδε τον Νίκο Κοτζιά, συζήτησαν «κρίσιμες διεθνείς εξελίξεις», «προοδευτική διέξοδο» και «κοινή δράση», σε μία συνάντηση για καφέ πάνω σε μια ιδεοληψία που δεν κρύβεται. Λόγια μεγαλοπρεπή, γενικολογίες, εξαγγελίες για συνεργασία με κοινωνικά κινήματα - και πίσω τους, η ουσία είναι η ίδια: υπεράσπιση μιας πολιτικής ατζέντας που περιλαμβάνει και την Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά δεν έχει σχέδιο ούτε ρεαλισμό για την Ελλάδα σήμερα.
Μέσα σε αυτές τις γενικόλογες δηλώσεις, τα μεγάλα λόγια στη Βουλή, κρύβεται η αλήθεια: δεν πρόκειται για στρατηγική σκέψη ή ρεαλιστική πολιτική πρόταση. Οι δύο πολιτικοί φαίνεται να ζουν σε έναν κόσμο ιδεοληψίας, όπου η «προοδευτική συνεργασία» γίνεται τελετουργία και κάθε αναφορά σε διεθνείς κρίσεις ή κοινωνικά κινήματα μοιάζει με σκηνικό για φωτογραφίες. Η ουσία, όμως, δεν κρύβεται πίσω από σλόγκαν: είναι εκεί, στα μεγάλα λάθη του παρελθόντος, στις Πρεσπές και στη διαρκή ανακύκλωση ιδεοληπτικών αφηγήσεων.
Το επικοινωνιακό πανηγύρι
Η συνάντηση φανερώνει το πρόβλημα της αυτοαναφορικότητας: οι λέξεις «προοδευτική συνεργασία», «διάλογος των δυνάμεων» και «κοινές πρωτοβουλίες» ακούγονται καλά, αλλά στην πράξη δεν υπάρχει τίποτα συγκεκριμένο. Η Ελλάδα αντιμετωπίζει πραγματικά ζητήματα - διεθνείς κρίσεις και την οικονομία - και αυτοί περιορίζονται σε επικοινωνιακά σόου, φωτογραφίες και χαμόγελα. Οι Πρεσπές παραμένουν η κορυφή του παγόβουνου. Η παραχώρηση του ονόματος Μακεδονία, μια συμφωνία που έβλαψε τα εθνικά συμφέροντα, και που οι δύο πολιτικοί φαίνεται να υπερασπίζονται σαν πολιτικό κατόρθωμα.
Το ζητούμενο όμως δεν είναι μόνο οι Πρεσπές. Ο διάλογος τους δείχνει πώς η ιδεοληψία μεταμορφώνεται σε επικοινωνιακό πανηγύρι. Η έννοια της «προοδευτικής δράσης» περιορίζεται σε καφέ στη Βουλή και γενικόλογες εξαγγελίες. Καμία ουσιαστική πρόταση για τα μεγάλα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα - μόνο πολιτική αυτοαναφορά και διαρκής υπεράσπιση του παρελθόντος.
Στο τέλος, μένει η εικόνα δύο πολιτικών που ζουν στον κόσμο τους: λέξεις, χαμόγελα και καφές, ιδεοληψία και επικοινωνιακά σόου, ενώ η Ελλάδα περιμένει πραγματική δράση και λογική στρατηγική. Η συνάντηση φανερώνει ότι η επικοινωνία για αυτούς υπερτερεί της ουσίας, και πως οι Πρεσπές δεν είναι παρά το πιο ορατό σύμβολο αυτής της λογικής.
