Πλέον το τοπίο ξεκαθαρίζει. Η Μαρία Καρυστιανού δεν υπαινίσσεται απλώς, μιλά ανοιχτά για τη δημιουργία «πολιτικού κινήματος».
Όπως κι αν βαφτιστεί στην αρχή, όλοι αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για έναν νέο πολιτικό φορέα, με σκοπό να μετασχηματιστεί σε κανονικό κόμμα. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να το κάνει, αλλά αν έχει υπολογίσει το πραγματικό κόστος – όλοι εμείς που δημοσιολογούμε και παρακολουθούμε δεκαετίες την πολιτική επικαιρότητα, όμως, το γνωρίζουμε.
Η δική της «πίτα» δεν δημιουργείται από το μηδέν. Θα κοπεί από κομμάτια της αντιπολίτευσης: αριστεράς, δεξιάς και άκρας δεξιάς. Γι’ αυτό και η αντίδραση δεν θα είναι ήπια. Ενδιαφέρον είναι ότι στην κυβέρνηση –και στη Νέα Δημοκρατία ειδικότερα– δεν φαίνεται να υπάρχει ανησυχία. Σύμφωνα με όσα λέγονται στα πολιτικά παρασκήνια, δεν διαφαίνονται ουσιαστικές διαρροές προς έναν φορέα Καρυστιανού.
Η ίδια, πάντως, επέλεξε να ξεκινήσει με ευθεία βολή στον Αλέξη Τσίπρα, χρεώνοντάς του το «χειρότερο μνημόνιο που δεν έπρεπε να υπογραφεί». Δεν είναι τυχαίο: γνωρίζουν και οι δύο ότι απευθύνονται στο ίδιο ακροατήριο. Γι’ αυτό και οι κινήσεις Τσίπρα –παρουσιάσεις, παρεμβάσεις, βιβλίο– μοιάζουν περισσότερο προληπτικές παρά τυχαίες.
Ο Βελόπουλος ανησύχησε όταν κατάλαβε τη ζημιά, παρότι παλαιότερα οι θεωρίες του τον συνέφεραν. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, πιο ψύχραιμα, μιλά για «όλοι μαζί», επιλέγοντας σύμπλευση αντί για μετωπική σύγκρουση – μια τακτική έξυπνη για να περιορίσει την αιμορραγία.
Για τη Μαρία Καρυστιανού, ο δρόμος δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα αλλά με χαρακώματα. Πολλαπλά μέτωπα, σκληρές συγκρούσεις και κανένας εύκολος σύμμαχος. Και η κυβέρνηση; Θα παρατηρεί, ψύχραιμα, καθώς η αντιπολίτευση αναδιατάσσεται μόνη της.
