Η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ στην Ισπανία έχει υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια μια εξωτερική πολιτική που συχνά λειτουργεί εκτός του παραδοσιακού ευρωπαϊκού και δυτικού πλαισίου.
Ο Σάντσεθ μπορεί να προτάσσει την ανεξαρτησία, το διεθνές δίκαιο και τον διάλογο, όμως στην πραγματικότητα η εξωτερική πολιτική του είναι αντιδυτική.
Στο παλαιστινιακό ζήτημα ακύρωσε συμφωνίες όπλων με το Ισραήλ και αναγνώρισε την Παλαιστίνη. Η τελευταία χρησιμοποιείται από τον Σαντσεθ για εσωτερική κατανάλωση ώστε να ευχαριστήσει τους ψηφοφόρους του, όμως εξυπηρετεί άλλους σκοπούς.
Ο Σάντσεθ έχει συνάψει συμφωνίες για υψηλά αμυντικά συμβόλαια με τον Ερντογάν και τους μουλάδες του Ιράν. Με αυτόν δηλαδή που κατέχει παράνομα έδαφος κράτους μέλους της ΕΕ και εκείνον που απειλεί συνεχώς τη Δύση.
Η καταδίκη της Ισπανίας στις στρατιωτικές επιδρομές ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν και η κατηγορηματική άρνησή της για τη χρήση των κοινών βάσεων Ρότα και Μορόν για επιχειρήσεις δεν ήταν επειδή είναι ειρηνοποιός.
Έχει συμφέροντα στο Ιράν των μουλάδων. Παράλληλα, οι ισπανικές τράπεζες είναι εκτεθειμένες στην τουρκική οικονομία. Η BBVA, μία από τις μεγαλύτερες ισπανικές τράπεζες, ελέγχει την Garanti BBVA – μία από τις κορυφαίες τράπεζες της Τουρκίας. Η Santander επίσης κατατάσσει την Τουρκία μεταξύ των σημαντικότερων τρίτων χωρών για την έκθεσή της.
Χαρακτηριστική επίσης ήταν η στάση απέναντι στην επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα. Μετά την αμερικανική επέμβαση που οδήγησε στη σύλληψη του Μαδούρο στη Βενεζουέλα, η Ισπανία αρνήθηκε να αναγνωρίσει την επέμβαση, καταδικάζοντάς την ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου και συντασσόμενη με χώρες όπως η Βραζιλία και το Μεξικό. Η Ισπανία είναι ο μεγαλύτερος ευρωπαϊκός εταίρος της Βενεζουέλας.
Την απομάκρυνση από τη Δύση ενισχύει και η προσέγγιση με την Κίνα και η άρνηση της κυβέρνησης Σάντσεθ να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ, όπως ζητάει το ΝΑΤΟ.
Παράλληλα η νομιμοποίηση άνω του μισού εκατομμυρίου παρανόμων μεταναστών, την ώρα που άλλες κυβερνήσεις σκληραίνουν τη στάση τους στο Μεταναστευτικό, εγείρει ερωτηματικά όσον αφορά τη θέση της χώρας στη Σένγκεν.
Ενώ λοιπόν η ΕΕ σκληραίνει τη στάση της απέναντι σε άλλα κράτη μέλη (π.χ. Ουγγαρία) θα έπρεπε με, τουλάχιστον τον ίδιο ζήλο, να αντιμετώπιζε και την κυβερνηση της Ισπανίας.
