Με το ΠΑΣΟΚ να εξακολουθεί ν’ αναζητεί βηματισμό, ο προβληματισμός για τις χαμηλές δημοσκοπικές «πτήσεις» εντείνεται.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Και δεν είναι τυχαίο πως ήδη έχουν αρχίσει να κυκλοφορούν στη δημοσιογραφική πιάτσα σενάρια μέχρι και για αλλαγή αρχηγού «εν κινήσει», δεδομένου ότι η δυσαρέσκεια ακόμη και των στελεχών του ΠΑΣΟΚ έχει ονοματεπώνυμο και δεν είναι διαφορετικό από αυτό του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο οποίος, παρά τις προσπάθειές του και τα όσα δηλώνει για «νίκη έστω και με μία ψήφο διαφορά» στις εκλογές, δεν κατορθώνει να πείσει και να συσπειρώσει ούτε καν τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ.
Στην πραγματικότητα, ο κ. Ανδρουλάκης είναι θύμα του εαυτού του – τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα εσωκομματικά ζητήματα που ταλανίζουν τη Χαριλάου Τρικούπη. Τόσο η αδυναμία του να δώσει πειστικές απαντήσεις σε όσα απασχολούν τους πολίτες όσο και η αδυναμία του να έχει το ΠΑΣΟΚ συγκεκριμένη κατεύθυνση λειτουργούν αρνητικά και μεγαλώνουν την αμφισβήτηση προς το πρόσωπό του.
Η εικόνα της περασμένης Παρασκευής στη Βουλή και όσα εκτυλίχθηκαν στην «Ωρα του πρωθυπουργού», όπου ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κατελήφθη εξαπίνης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη για τη 13η σύνταξη και ζήτησε… δέκα λεπτά προθεσμία από τον πρωθυπουργό για να συνεννοηθεί και να παρουσιάσει τις θέσεις του κόμματός του, είναι απολύτως ενδεικτική για τον τρόπο με τον οποίο (αντι)πολιτεύεται το ΠΑΣΟΚ στην τελική ευθεία της προεκλογικής περιόδου.
Ακόμη και η σημερινή συνέντευξη Τύπου για να παρουσιάσει ο κ. Ανδρουλάκης τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ για τους συνταξιούχους δεν είναι ικανή να σβήσει το κάζο που υπέστη στην Ολομέλεια της Βουλής, με αποτέλεσμα να εντείνεται η εσωκομματική κριτική προς το πρόσωπό του. Η κριτική αυτή, μάλιστα, δεν αφορά μόνο τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ και τον τρόπο με τον οποίο αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση, αλλά και την εσωτερική λειτουργία του κόμματος και τις διαδικασίες που ακολουθούν ο κ. Ανδρουλάκης και οι συνεργάτες του.
Κάπως έτσι, τα περισσότερα στελέχη από τη βάση ή και στα πιο πάνω κλιμάκια στρέφουν τα πυρά τους κατά του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, καλώντας τον επί της ουσίας να σταματήσει να τηρεί αυτή τη στάση θυματοποίησης του ιδίου και ολόκληρου του κομματικού μηχανισμού, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που του αναλογούν και αντιμετωπίζοντας τα πραγματικά προβλήματα που υπάρχουν στο εσωτερικό του κόμματος.
Ενα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η λεγόμενη Επιτροπή Διεύρυνσης που επιχείρησε να φτιάξει, καθώς πολλά είναι τα στελέχη που διαφωνούν σφόδρα με τις επιλογές προσώπων που στελεχώνουν τη συγκεκριμένη επιτροπή. Διαφωνίες υπάρχουν και για δυνητικές ή πραγματικές επιστροφές στελεχών από τα κόμματα της Αριστεράς, καθώς η βάση του ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη που παρέμειναν πιστά στην κομματική γραμμή δύσκολα μπορούν να ανεχθούν την επιστροφή στελεχών που στο πρόσφατο παρελθόν υπήρξαν υβριστές του ΠΑΣΟΚ και των ψηφοφόρων του, όπως επιδιώκει να κάνει ο κ. Ανδρουλάκης για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους – αγνοώντας πάντως έναν βασικό κανόνα της πολιτικής, ο οποίος ορίζει πως είναι λάθος να αθροίζει κανείς μήλα με πορτοκάλια.
Ολα τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα τα στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη να παρατηρούν με αμηχανία και αγωνία τις (εσωκομματικές) εξελίξεις και στην πραγματικότητα να δίνουν στον εαυτό τους την εξήγηση για την τρίτη θέση που καταγράφει το ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις, με τη διαφορά από τη δεύτερη ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα να δείχνει πως παγιώνεται και τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ να συνεχίζουν να υποχωρούν.
Το τελευταίο από μόνο του αποτελεί «καμπανάκι», διότι ενδέχεται στις πρώτες φθινοπωρινές δημοσκοπήσεις το ΠΑΣΟΚ να υποχωρεί σε ακόμη χαμηλότερα επίπεδα και να παλεύει για την τέταρτη ή πέμπτη θέση, πράγμα το οποίο αυτομάτως σημαίνει πως οι περισσότεροι από τους σημερινούς βουλευτές θα αποκτήσουν ακόμη ένα άγχος: αυτό της πολιτικής τους επιβίωσης και της επανεκλογής τους στη Βουλή, η οποία θα γίνει εξαιρετικά δύσκολη.
