Δεν υπάρχει δημοσκόπηση που να μη φέρνει το ΠΑΣΟΚ τρίτο.
Δεν υπάρχει όμως και δημοσκόπηση που να μη δίνει στον Νίκο Ανδρουλάκη, στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία, σημαντικά χαμηλότερο ποσοστό από εκείνο που συγκεντρώνει το ίδιο του το κόμμα. Και τι μας λέει αυτό; Ότι ούτε καν το σύνολο των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ δεν δείχνει διατεθειμένο να του εμπιστευθεί αύριο τη διακυβέρνηση της χώρας και τον πρωθυπουργικό θώκο. Αντίθετα, ένα μέρος αυτών επιλέγει, τουλάχιστον στις σχετικές δημοσκοπικές ερωτήσεις, κάποιον άλλο πολιτικό αρχηγό ως καταλληλότερο για πρωθυπουργό.
Το εύρημα αυτό δεν είναι μια απλή στατιστική λεπτομέρεια. Είναι ένα πολιτικό καμπανάκι που εδώ και μήνες χτυπάει δυνατά. Όταν η εκλογική επιρροή ενός κόμματος δεν συνοδεύεται από εμπιστοσύνη προς τον αρχηγό του, το πρόβλημα είναι βαθύτερο από μια πρόσκαιρη δημοσκοπική κάμψη. Και, κατά την άποψή μου, στο ΠΑΣΟΚ το αντιλήφθηκαν πολύ αργά. Το πολιτικό τρένο χάθηκε και, στην πράξη, στρώθηκε το χαλί για την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στο προσκήνιο.
Δεν ήταν τυχαίος ο χαρακτηρισμός του Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή περί «πολιτικού Λαζάρου». Η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να εδραιωθεί ως αξιόπιστη εναλλακτική, κατά την εκτίμησή μου, διευκόλυνε την επανεμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού. Εφόσον αυτή η εικόνα επιβεβαιωθεί και στις εθνικές εκλογές, θεωρώ σχεδόν βέβαιο ότι από την επόμενη κιόλας στιγμή θα ανοίξει θέμα ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ. Και αυτό, πιθανότατα, το γνωρίζουν ήδη όλοι στη Χαριλάου Τρικούπη, ακόμη και ο ίδιος ο Νίκος Ανδρουλάκης.
