Και τώρα που κόπασε η κατάνυξη και η θρησκευτική προσήλωση των χριστιανών στις ημέρες του Πάσχα, ας πούμε και δύο πράγματα έξω απ’ τα δόντια.
Δεν γίνεται εσύ - είτε αυτοπροσδιορίζεσαι ως άθεος, είτε ως υπεράνω θρησκειών, είτε πιστεύεις οτιδήποτε - να μετατρέπεσαι σε ειρωνικό σχολιαστή και να χλευάζεις την πίστη των άλλων, ειδικά σε στιγμές που για εκείνους έχουν ιερό χαρακτήρα. Το τι πιστεύεις είναι απολύτως δικό σου ζήτημα. Το πώς συμπεριφέρεσαι όμως, αφορά όλους.
Ο σεβασμός δεν είναι επιλογή, είναι προϋπόθεση συνύπαρξης. Δεν μπορείς να απαιτείς ανεκτικότητα για τις δικές σου απόψεις και ταυτόχρονα να επιτίθεσαι με απαξίωση στις πεποιθήσεις των άλλων. Αν δεν πιστεύεις στο Άγιο Φως ή σε οποιοδήποτε θρησκευτικό σύμβολο, είναι δικαίωμά σου. Δεν είναι όμως δικαίωμά σου να το χρησιμοποιείς ως εργαλείο πρόκλησης, ειρωνείας ή αυτοπροβολής.
Το να επιλέγεις συνειδητά τέτοιες ημέρες για να «δοκιμάσεις» την πίστη των άλλων δεν είναι ούτε γενναιότητα ούτε διανοητική ανωτερότητα. Είναι καθαρή αλαζονεία. Είναι η ανάγκη να τραβήξεις προσοχή μέσα από την πρόκληση, δείγμα εσωτερικής ανασφάλειας και όχι ελευθερίας σκέψης.
Σε μια δημοκρατία έχεις κάθε δικαίωμα να εκφραστείς. Όμως το νόμιμο δεν ταυτίζεται πάντα με το ηθικό. Και ηθικό δεν είναι να γίνεσαι επιθετικός απέναντι σε ανθρώπους που εκείνες τις μέρες βιώνουν κάτι βαθιά προσωπικό και πνευματικό.
Αν πραγματικά πιστεύεις στην ελευθερία, μάθε πρώτα να σέβεσαι. Διαφορετικά, δεν υπερασπίζεσαι καμία αξία, απλώς εκθέτεις τον εαυτό σου, τα κόμπλεξ σου και την ανάγκη να στρέψεις την προσοχή πάνω σου με φτήνια.
