Υποκλοπές ή νόμιμες επισυνδέσεις; Ενδείξεις ή αποδείξεις;
Έννοιες που κάποια στιγμή –και είναι η κατάλληλη– πρέπει να αποσαφηνιστούν ώστε να δούμε τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως σκοπίμως παρουσιάζονται.
Κατ’ αρχάς, είναι απορίας άξιον γιατί ο Νίκος Ανδρουλάκης συνδέει μια απόφαση που δεν τον αφορά ώστε να μιλάει για «δικαίωση». Ποιος τον αδίκησε και η απόφαση του δικαστηρίου τον δικαίωσε; Ποια είναι η δικαίωση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στην προκειμένη περίπτωση, όταν μάλιστα η απόφαση δεν συνδέει τις κρατικές υπηρεσίες με μια υπόθεση που δεν έχει σχέση με τις νόμιμες παρακολουθήσεις αλλά με το Predator;
Η απόφαση για όσους διαβάζουν χωρίς κομματικές παρωπίδες είναι η συνέχεια της απόφασης του Αρείου Πάγου, η οποία κάθε άλλο παρά συνδέει την ΕΥΠ με το Predator. Απ’ όσο γνωρίζω, τον Νίκο Ανδρουλάκη παρακολουθούσε, κατόπιν εισαγγελικής εντολής, η ΕΥΠ. Ως εκ τούτου, η απόφαση δεν σχετίζεται με τον «δικαιωμένο» πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ αλλά με τους ιδιώτες που είχαν το Predator.
Άρα, εδώ, γίνεται μια προσπάθεια να εξαπατηθεί η κοινή γνώμη με σκοπό να εμφανιστεί ο Νίκος Ανδρουλάκης ως θύμα του παρακράτους. Μα το κράτος τον παρακολουθούσε και όχι το παρακράτος. Έχω την εντύπωση ότι στην προκειμένη περίπτωση το «θύμα» επιχειρεί να αποπροσανατολίσει και να προκαλέσει σύγχυση γύρω από τη δική του νόμιμη παρακολούθηση.
Θυμίζω ότι η ΕΥΠ για «εθνικούς λόγους» αρνήθηκε να αποκαλύψει για ποιον λόγο παρακολουθούσε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Αυτό θα πρέπει να το ερευνήσει ο Νίκος Ανδρουλάκης γιατί δεν μπορεί να μη θυμάται ότι επί μακρόν οι υπηρεσίες της ΕΕ παρακολουθούσαν ευρωβουλευτές, μεταξύ των οποίων η Εύα Καϊλή. Στην περίπτωση, όμως, της συναδέλφου του δεν τον είδαμε να αντιδρά καταγγέλλοντας το «παρακράτος» των Βρυξελλών.
Αντί λοιπόν ο Νίκος Ανδρουλάκης να φαντασιώνεται θεωρίες συνωμοσίας, με σκοπό να μετατρέψει σε κρατικό «σκάνδαλο» μια υπόθεση που αφορά επιχειρηματίες, έφθασε η ώρα να δοθεί στη δημοσιότητα η εισαγγελική εντολή βάσει της οποίας η ΕΥΠ τον παρακολουθούσε. Και για να μην μπερδευόμαστε, όχι με το Predator αλλά με τα μέσα παρακολούθησης που διαθέτει. Και κάτι τελευταίο για τους χρήσιμους ηλίθιους που θεωρούν ότι η κοινή γνώμη τρώει κουτόχορτο. Αλήθεια, για τα «βαλιτσάκια» που κυκλοφορούν στην επιχειρηματική πιάτσα για να κατασκοπεύει ο ένας επιχειρηματίας τι σχεδιάζει ο άλλος, ευθύνεται το Μαξίμου;
Επί του θέματος: η δικαστική απόφαση αφορά το Predator και τους τέσσερις επιχειρηματίες. Η διαβίβαση για αναβάθμιση του κατηγορητηρίου αφορά αυτούς και όχι την ΕΥΠ, η οποία παρακολουθούσε τον Νίκο Ανδρουλάκη νόμιμα από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του 2021 για λόγους εθνικής ασφάλειας χωρίς Predator. Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Γιάννη Σουλιώτη στην «Καθημερινή», τον Μάιο του 2024, η ΕΥΠ δεν ενημέρωσε την ΑΔΑΕ για τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, «καθώς κάτι τέτοιο θα έθετε μεταξύ άλλων σε κίνδυνο τις σχέσεις της ΕΥΠ με ομόλογες υπηρεσίες του εξωτερικού».
Πιστεύω –ταπεινή άποψη εκφράζω– ότι στην προκειμένη περίπτωση είναι προτιμότερο να κινδυνεύσουν οι σχέσεις της ΕΥΠ με τις «ομόλογες υπηρεσίες του εξωτερικού», παρά να «διακινδυνεύσουμε» την επανάληψη ενός «σκανδάλου» αντίστοιχου –τηρουμένων των αναλογιών– «του μεγαλύτερου από συστάσεως ελληνικού κράτους». Κοντολογίς, αυτή η «φούσκα» μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να «ξεφουσκώσει»: να δοθεί στη δημοσιότητα η εισαγγελική εντολή παρακολούθησης του Νίκου Ανδρουλάκη ώστε να… ηρεμήσει και ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης που δήλωσε ότι πρόκειται για… «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από τη Μεταπολίτευση».
