Οι φοιτητές και οι μαθητές που διαδήλωσαν στην Ελλάδα άπλωσαν τα χέρια προς τους εφήβους στη Γαλλία και στον ιταλικό Βορρά, αλλάδεν αντέγραψαν τον πόλεμο, τη βία, την καταστροφή.
Όσο κι αν κάποιοι τους παρακινούσαν ευσχήμως και προσδοκούσαν μια κοινωνική ανάφλεξη, τα παιδιά μας κράτησαν και τίμησαν αξιακά την αφετηρία και τον προορισμό των συνομήλικών τους στη Γαλλία.
«What’s Going On?», το εμβληματικό αντιπολεμικό τραγούδι διαμαρτυρίας του Marvin Gaye κυκλοφόρησε το 1971, αλλά συμβαδίζει με κάθε νεανική ανησυχία και αγωνία σε κάθε συγκυρία και εποχή. Τότε οι φοιτητές διαμαρτύρονταν για καλύτερες συνθήκες φοίτησης, για τον πόλεμο του Βιετνάμ, τον ρατσισμό, τον σεξισμό. Τώρα οι φοιτητές και οι μαθητές που διαδήλωσαν στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα και άλλες μεγάλες πόλεις άπλωσαν τα χέρια προς τους εφήβους στη Γαλλία και στον ιταλικό Βορρά, αλλά δεν αντέγραψαν τον πόλεμο, τη βία, την καταστροφή που βίωσαν το Παρίσι, η Μασσαλία και άλλες γαλλικές πόλεις.
Επέστρεψαν σε ένα λύκειο στο υποβαθμισμένο προάστιο στο Κρετέιγ, εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν οι διαμαρτυρίες για να επεκταθούν σε 640 λύκεια και 30 πανεπιστήμια, σε 40 πόλεις της Γαλλίας. Και έδωσαν τη δική τους απάντηση στο ερώτημα «What’s Going On?». Μία ψύχραιμη, ειρηνική απάντηση, εκφράζοντας τη διαμαρτυρία και την αγωνία τους. Αγνόησαν τους κομματικούς υποβολείς και καταδίκασαν στην πράξη την αγριότητα και το χάος.
Γιατί τα παιδιά μας βγήκαν στους δρόμους και ένωσαν τις φωνές τους με τα παιδιά στη Γαλλία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο, στην Πορτογαλία, στην Αλβανία ζητώντας καλύτερες σχολικές υποδομές, ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης, αυξήσεις στους μισθούς των εκπαιδευτικών και μέτρα για τη στεγαστική πίεση. Μαζικά, με παλμό και συνθήματα, αλλά με μάτια και αυτιά ανοιχτά, επιλέγοντας να μην ακολουθήσουν τις σειρήνες της τυφλής πόλωσης.
Στο επίκεντρο η δημόσια Παιδεία, η στέγαση και οι μισθοί
Τα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια της 21ης Οκτωβρίου στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες 50 πόλεις της χώρας ανέδειξαν ότι η συμπεριφορά των μαθητών, των φοιτητών, των εκπαιδευτικών και όποιων άλλων κοινωνικών και επαγγελματικών ομάδων κατέβηκαν στους δρόμους, παρά τη χρήση συνθημάτων αλληλεγγύης προς τους Γάλλους διαδηλωτές, περιφρούρησε την κινητοποίηση με τα δικά τους κοινωνικά αιτήματα, απορρίπτοντας στην πράξη την εργαλειοποίηση από όσους επένδυαν σε σκηνές χάους, με λεηλασίες, βανδαλισμούς, καταστροφές και πλιάτσικο. Οι μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί που κατέβηκαν στους δρόμους χρησιμοποίησαν κεντρικά συνθήματα όπως «από την Ελλάδα μέχρι τη Γαλλία παλεύουμε για δημόσια και δωρεάν Παιδεία», εστιάζοντας στις διεκδικήσεις τους για την ενίσχυση του δημόσιου σχολείου και πανεπιστημίου.
Κυρίαρχο και το σύνθημα «να σπουδάσουμε ή να επιβιώσουμε», στα γαλλικά, ως σύμβολο σύνδεσης με το ευρύτερο κύμα κοινωνικών κινητοποιήσεων στην Ευρώπη. Πίσω από τα συνθήματα βρίσκονται συγκεκριμένα αιτήματα και διεκδικήσεις και όχι κουκούλες και μπαχαλάκηδες που θα έκαναν ενδεχομένως πράξη την προσδοκία όσων είχαν επενδύσει στην ανεξέλεγκτη κοινωνική αναταραχή. Συμμετείχαν φοιτητικοί σύλλογοι, μαθητικές επιτροπές, απεργιακά μπλοκ της ΔΟΕ, της ΟΛΜΕ, της ΠΟΣΕΕΠΕΑ και της ΑΔΕΔΥ, όπως και νοσοκομειακοί γιατροί και συνταξιούχοι, με επίκεντρο τα ζητήματα μισθών, εργασιακών συνθηκών και δημόσιας εκπαίδευσης και αιχμή τη λειτουργία και τη χρηματοδότηση των σχολείων.
Τα παιδιά και όσοι βρέθηκαν στην κινητοποίηση γύρισαν την πλάτη στην τοξικότητα και την αστάθεια, λέγοντας ένα μεγάλο όχι στην παρότρυνση και στη χειραγώγηση πολιτικών που επένδυαν σε σκηνές τρόμου και καταστροφής α λα Γαλλία για να προμοτάρουν τις θέσεις τους εν όψει των επόμενων εκλογών της χώρας, συνδαυλίζοντας τον… χορό της φωτιάς στο Σύνταγμα και στις πλατείες των μεγάλων πόλεων και ευελπιστώντας σε ένα νέο κύμα κοινωνικής αγανάκτησης. Είναι εκείνοι οι πολιτικοί εκπρόσωποι που κάνουν αγωνιώδεις προσπάθειες το τελευταίο διάστημα για να παρουσιάσουν το κλίμα στις φοιτητικές – μαθητικές κινητοποιήσεις ως προάγγελο μιας γενικευμένης κοινωνικής έκρηξης παρόμοιας με εκείνη στο Παρίσι, καλώντας σε μαζική κλιμάκωση.
Οι μαθητές και οι φοιτητές, ωστόσο, δεν υιοθέτησαν πρακτικές γενικευμένων καταστροφών και λεηλασιών, αλλά πρόβαλαν τα αιτήματά τους, τη στέγαση, τις υποδομές και τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση. Αποστομωτική απάντηση σε όλους αυτούς τους νοσταλγούς των αναταραχών του 2008, λόγω της δολοφονίας Γρηγορόπουλου, και στις πλατείες του διχασμού και της τοξικότητας την περίοδο της οικονομικής κρίσης.
Αλληλεγγύη στη Γαλλία, όχι αντιγραφή των καταστροφών
Διαψεύστηκαν ενδεχομένως τα… παριζιάνικα όνειρα θερινής νυκτός του Τσίπρα και των Ελασιτών του, της Κωνσταντοπούλου και του όποιου επένδυσε πολιτικά στο ότι θα γίνει και στην Ελλάδα… της Γαλλίας! Οι διαδηλωτές στη χώρα, αναδεικνύοντας τη δύσκολη κοινωνική πραγματικότητα, απέδειξαν στην πράξη ότι οι συσχετισμοί με τις γαλλικές διαμαρτυρίες είναι συμβολισμοί αλληλεγγύης και ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στην κατάσταση της Γαλλίας και της Ελλάδας. Απέδειξαν επίσης ότι αποστρέφονται κάθε κίνηση λαϊκισμού και τοξικότητας.
Ούτε και το έσχατο επιχείρημα της πόλωσης όμως, περί κλίματος «προληπτικού εκφοβισμού» από την Ελληνική Αστυνομία, έπιασε τόπο. Τι κι αν οι φωνές της αριστερής και κεντροαριστερής αντιπολίτευσης καλούσαν σε… πόλεμο. Τι κι αν η ΝΕΑΡ καλούσε σε μαζική συμμετοχή με συνθήματα όπως «Να βουλιάξει η Αθήνα!», επιχειρώντας να μετουσιώσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια για το κόστος ζωής και την κατάσταση στην Παιδεία σε ένα ενιαίο αντικυβερνητικό μέτωπο.
Οι νέοι, όπως και όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας, είναι πλέον υποψιασμένοι. Δύσκολα θα βρεθεί ο… Δούρειος Ίππος για να επιστρέψει η κοινωνία στα μαρτυρικά χρόνια του… ένοπλου αγώνα και του διχασμού.
