Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι που περίμεναν να γίνει Παρίσι η Αθήνα, με αφορμή το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο χθες, θα απογοητεύτηκαν με τη στάση της νεολαίας.
Κάποιοι, μάλιστα, φρόντισαν να αναπτύξουν και «επιχειρηματολογία» για το «μπάχαλο» που δεν έγινε, υποβαθμίζοντας τη σημασία επεισοδίων που οδηγούν σε καταστροφές, μέσα από μία... ποιητική διάθεση.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Δημήτρη Στρατούλη, ο οποίος, σε σχετικές δηλώσεις του πρόταξε τις «σπασμένες ψυχές των νέων» έναντι των «σπασμένων βιτρινών», οι οποίες -όπως είπε- μπορούν να αντικατασταθούν...
«Ανησυχούμε πολύ και ενδιαφερόμαστε για τις σπασμένες ψυχές των νέων ανθρώπων, λόγω της κοινωνικής αδικίας της περιθωριοποίησης, και της απογοήτευσης στην οποία βρίσκονται. Και όχι για τις σπασμένες βιτρίνες που έτσι κι αλλιώς μπορούν να αντικατασταθούν», είπε.
Βέβαια, όπως εύλογα παρατήρησε ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ, Μάνος Βουλαρίνος, δύσκολα κάποιος που δεν έχει δουλέψει μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει να καταστρέφονται περιουσίες ή ο κόπος μιας ζωής. «Άμα η μόνη δουλειά που έχεις κάνει στη ζωή σου είναι στο κόμμα, τι αξία να έχουν οι βιτρίνες και οι δουλειές των άλλων;», αναρωτήθηκε χαρακτηριστικά ο δημοσιογράφος.
