Υπήρχε ένα μικρό παράθυρο στο ματς όπου η Μονακό προσπάθησε να πείσει ότι μπορεί να κάνει τη ζημιά.
Κράτησε περίπου ένα δεκάλεπτο. Οσο δηλαδή ο Ολυμπιακός έψαχνε ρυθμό, με 0/5 τρίποντα και κάποιες βιαστικές επιλογές. Από εκεί και πέρα, το παιχνίδι πήρε τη φυσική του ροή και οι «ερυθρόλευκοι» επικράτησαν με 91-70 της Μονακό.
Οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα ανέβασαν ένταση στην άμυνα, έκλεισαν διαδρόμους και έβγαλαν κατοχές που έφεραν ρυθμό στην επίθεση. Το +9 του ημιχρόνου (45-36) ήταν απλώς η αρχή. Μέσα σε λίγα λεπτά, στο τρίτο δεκάλεπτο η διαφορά εκτοξεύτηκε στο +16 (60-44) και στη συνέχεια άγγιξε και το +20, με το ΣΕΦ να παίρνει φωτιά.
Η εικόνα του δεύτερου ημιχρόνου δεν αφήνει περιθώρια για αναλύσεις τύπου «λεπτομέρειες». Ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος παντού. Στην άμυνα, στην κυκλοφορία, στα ριμπάουντ, στο καθαρό μπασκετικό μυαλό. Μπροστάρης ο Βεζένκοφ Οταν ο Σάσα Βεζένκοφ παίζει έτσι, το ταβάνι ανεβαίνει επικίνδυνα. Με 20 πόντους και 3/6 τρίποντα, ακόμη και μετά από χτύπημα που του άφησε τέσσερα ράμματα στη μύτη, έδωσε το σήμα.
Και δεν ήταν μόνος. Ο Νίκολα Μιλουτίνοφ έκανε double double (13 πόντοι, 10 ριμπάουντ) και κυριάρχησε στη ρακέτα. Ο Κόρεϊ Τζόσεφ έδωσε το κάτι διαφορετικό που έλειπε όλη τη σεζόν από τον «άσο»: 13 πόντοι, δημιουργία, άμυνα και κυρίως καθαρό μυαλό. Ο Εβάν Φουρνιέ πρόσθεσε 13 πόντους και 7 ριμπάουντ, ενώ ο Τάιλερ Ντόρσεϊ, παρότι εμφανώς επηρεασμένος από τον τραυματισμό, βρήκε 11 πόντους.
Και μετά υπάρχουν τα «μικρά» που κάνουν τη διαφορά: οι 7 ασίστ του Τόμας Γουόκαπ, οι άμυνες και τα κοψίματα του Ντόντα Χολ, η ενέργεια του Αλεκ Πίτερς. Ο Ολυμπιακός δεν βασίζεται σε έναν. Είναι μηχανή με πολλά γρανάζια και όλα δουλεύουν. Από την άλλη πλευρά, η εικόνα της Μονακό επιβεβαίωσε όσα έδειχνε όλη τη χρονιά. Ο Μάικ Τζέιμς προσπάθησε (19 πόντοι, 7 ασίστ), ο Αλφα Ντιαλό έδωσε λύσεις (15 πόντοι), αλλά το σύνολο δεν άντεξε.
Το περιορισμένο ροτέισον, τα συνεχή παιχνίδια και τα μικροπροβλήματα τραυματισμών –με χαρακτηριστική την περίπτωση του Ντάνιελ Τάις που έμπαινε και έβγαινε στα αποδυτήρια– έπαιξαν ρόλο. Οταν το ματς άνοιξε, η Μονακό δεν είχε απαντήσεις. Και εδώ βρίσκεται η ουσία: ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε απλώς. Εδειξε ότι μπορεί να επιβάλει τον ρυθμό του και να «σβήσει» τον αντίπαλο όταν πατήσει γκάζι.
Η σειρά είναι στο 1-0, αλλά η πραγματική μάχη είναι μπροστά. Το δεύτερο παιχνίδι στο ΣΕΦ απόψε δεν θα μοιάζει απαραίτητα με το πρώτο. Η ιστορία των πλέιοφ έχει δείξει ότι οι μεγάλες νίκες συχνά φέρνουν χαλάρωση. Και εκεί κρύβεται η παγίδα. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας το ξέρει. Οι παίκτες το έχουν ζήσει. Αυτός ο Ολυμπιακός είναι μπαρουτοκαπνισμένος. Πέντε Final Four στη σειρά δεν έρχονται τυχαία. Θέλουν συγκέντρωση, πειθαρχία και –κυρίως– σεβασμό στη διαδικασία. Τα μικροπροβλήματα των Τάισον Γουόρντ και Τάιλερ Ντόρσεϊ παρακολουθούνται, αλλά το βάθος του ρόστερ δίνει λύσεις. Και η ψυχολογία είναι εκεί που πρέπει. Αν έρθει το 2-0, τότε το ταξίδι στο πριγκιπάτο θα έχει χαρακτήρα αποστολής.
Με δύο ευκαιρίες για το 3-0 και την πρόκριση. Το λεγόμενο «σκούπισμα», που σε τέτοια επίπεδα δεν είναι απλό, αλλά μοιάζει εφικτό. Ο Ολυμπιακός έκανε το πρώτο βήμα. Και το έκανε με τρόπο που στέλνει μήνυμα σε όλη την Ευρώπη. Ομως τα πλέι οφ δεν συγχωρούν. Δεν θυμούνται τι έγινε χθες, μόνο τι θα γίνει αύριο.
Το Final Four είναι εκεί, στον ορίζοντα. Φαίνεται καθαρά. Αλλά για να το φτάσεις, πρέπει να συνεχίσεις να παίζεις όπως προχθές: με ένταση, με πλάνο, με καθαρό μυαλό. Και κυρίως χωρίς να πιστέψεις ούτε για ένα δευτερόλεπτο ότι τελείωσε. Γιατί τότε, συνήθως, αρχίζουν τα προβλήματα.
